Έκδοση: 2015
ISBN: 978-960-562-915-1
Σελίδες: 648
Συγγραφέας: Ε. Ρούκουνας
Διεύθυνση Σειράς: Ε. Ρούκουνας

Η ανά χείρας δεύτερη έκδοση του έργου «Δημόσιο διεθνές δίκαιο» του Εμ. Ρούκουνα αποτελεί το πρώτο έργο στην σειρά του Δημοσίου διεθνούς δικαίου. Το έργο είναι εμπλουτισμένο και αναθεωρημένο, και αποτελεί την κλασική καταγραφή του κανονιστικού πλαισίου των σύγχρονων διεθνών σχέσεων.

Το Διεθνές δίκαιο ή δημόσιο διεθνές δίκαιο, αναντίρρητα διαχέεται και επηρεάζει την ζωή μας, δημόσια και ιδιωτική. Είναι το νομικό σύστημα το οποίο διέπει τη διεθνή κοινότητα. Αποβλέπει κατά το δυνατόν στη ρύθμιση αλληλοσυγκρουόμενων πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών δρώμενων. Ρυθμίζει ολοένα περισσότερους τομείς της κοινωνικής συμπεριφοράς. Αναμφίβολα τα κυριότερα αντικείμενα της ρύθμισης παραμένουν η εξασφάλιση της ειρήνης, η ειρηνική επίλυση των διεθνών διαφορών και η απομάκρυνση της χρήσεως βίας μεταξύ των κρατών, η αναβάθμιση της αξίας του ανθρώπου και η διεθνής συνεργασία σε όλους τομείς. Δεδομένου ότι οι κανόνες του διεθνούς δικαίου αναφέρονται τόσο στην εσωτερική όσο και στη διεθνή προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις, η ενασχόληση με το δίκαιο αυτό εμπλέκει όχι μόνο τις κυβερνήσεις, τους διεθνείς οργανισμούς και τα διεθνή όργανα αλλά και τα εσωτερικά όργανα του κράτους και τους απλούς πολίτες, καθώς και εκείνους που προσβλέπουν στη δημιουργία μιας διεθνούς κοινωνίας των πολιτών. Οι χρήστες (users) του διεθνούς δικαίου είναι λοιπόν αναρίθμητοι. Εντυπωσιακή είναι λοιπόν παγκοσμίως η παρέμβαση του νομικού επιστήμονα και ιδίως του εσωτερικού δικαστή στην ερμηνεία και την εφαρμογή των διεθνών κανόνων.

Το έργο πραγματεύεται ζητήματα που αποτελούν τον κορμό του διεθνούς δικαίου. Ειδικότερα, στο Πρώτο μέρος εξετάζονται τα βασικά στοιχεία του συστήματος. Αναλύονται μεταξύ άλλων οι έννοιες του διεθνούς δικαίου και της διεθνούς κοινότητας, τα υποκείμενα του διεθνούς δικαίου, οι σχέσεις διεθνούς και εσωτερικού δικαίου, οι πηγές του δικαίου, οι διεθνείς συνθήκες, οι επιφυλάξεις, η ερμηνεία, τα αποτελέσματά τους, η λήξη και αναστολή ισχύος, οι μεταβολές, η αναθεώρηση των συνθηκών και οι λόγοι ακυρότητας. Το Δεύτερο μέρος, είναι αφιερωμένο στις περιοχές εφαρμογής του διεθνούς δικαίου και παρουσιάζονται τα συστατικά στοιχεία του κράτους από την άποψη του διεθνούς δικαίου, τα εδαφικά ζητήματα, το δίκαιο της θάλασσας και η εξέλιξη των νομικών ρυθμίσεων. Αναφέρεται στις εξουσίες του κράτους στον θαλάσσιο χώρο, δηλαδή στις υδάτινες ζώνες, στους βυθούς των θαλασσών και μερικώς στον αέρα πάνω από τη θάλασσα. Προσεγγίζει ερμηνευτικά τη Σύμβαση ΔΘ 1982, στην οποία μετέχει η Ελλάς, και τις μεταβολές που επέφερε η νέα Σύμβαση. Το κείμενο εμβαθύνει σε παλαιούς και νεώτερους θεσμούς του δικαίου της θάλασσας, την αιγιαλίτιδα και την ανοικτή θάλασσα, την αλιεία, την επιστημονική έρευνα, την προστασία του περιβάλλοντος και των πολιτιστικών αγαθών, την ειρηνική επίλυση των διαφορών, την υφαλoκρηπίδα, την αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) και τον διεθνή βυθό.

Στο Τρίτο μέρος αναλύονται οι διεθνείς δραστηριότητες των κρατών, οι διπλωματικές αποστολές, οι προξενικές σχέσεις, η ετεροδικία και η διεθνής ευθύνη των κρατών.

Στο Τέταρτο μέρος παρουσιάζεται η οργάνωση της διεθνούς κοινότητας, με έμφαση στη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας και τον Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ). Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην αντιμετώπιση των διεθνών κρίσεων και την ειρηνική επίλυση των διεθνών διαφορών στο πλαίσιο του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και στην καθοριστική συμβολή του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης στην εφαρμογή και την ερμηνεία του διεθνούς δικαίου.

Το έργο πλαισιώνεται από πλούσια ενημερωμένη βιβλιογραφία, χάρτες προς ενημέρωση των αναγνωστών σε κρίσιμα ζητήματα του δικαίου της θάλασσας, καθώς επίσης και από ένα εκτενές και ανανεωμένο αλφαβητικό ευρετήριο.

  • ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ ΒΑΣΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ1
  • ΤΜΗΜΑ Ι ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ3
  • 1. Το διεθνές δίκαιο4
  • 2. Κωδικοποίηση του διεθνούς δικαίου4
  • 3. Η διεθνής κοινότητα6
  • 4. Διαμόρφωση του διεθνούς δικαίου6
  • 5. Θεωρητικές ενατενίσεις από την Αναγέννηση (16ος αιώνας)7
  • 6. Συνάρτηση προς συγκεκριμένες πολιτικές μεταβολές από την Αναγέννηση ως τις αρχές του 20ού αιώνα8
  • 7. Θεμελιακή αλλαγή με τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1918)10
  • 8. Πολιτικές ρήξεις που επηρέασαν το διεθνές δίκαιο11
  • 9. Σύνοψη των φάσεων εξελίξεως του διεθνούς δικαίου13
  • 10. Σύγχρονος ρόλος του διεθνούς δικαίου13
  • 11. Αβροφροσύνη και δίκαιο15
  • 12. Ποικιλία νομικής εντάσεως των διεθνών κανόνων15
  • 13. Επιτεύγματα και ανατροπές στο ζήτημα της απαγορεύσεως χρήσεως βίας (βλ. και σελ. 535 επ.)16
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ I ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ «ΧΡΗΣΤΕΣ»ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ19
  • 1. Γενικά19
  • §1. ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΩΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ21
  • 1. Κυριαρχία του κράτους (State Sovereignty)21
  • 2. Κράτος και Δημοκρατία23
  • 3. Κράτος και παγκοσμιοποίηση (globalization)24
  • 4. Ανεξαρτησία του κράτους (State Independence)25
  • 5. Αρχή της ισότητας μεταξύ των κρατών25
  • 6. Αυτοδιάθεση των λαών26
  • §2. ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ (βλ. σελ. 495 επ.)28
  • §3. ΤΑ ΑΤΟΜΑ, ΟΙ ΙΔΙΩΤΕΣ29
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ IIΣΧΕΣΕΙΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ33
  • 1. Γενικά33
  • 2. Δυαδισμός και μονισμός34
  • Α. Δυαδισμός ή δυϊσμός (dualism)34
  • Β. Μονισμός (monism)35
  • α. Το σύστημα35
  • β. Θετική όψη του μονισμού36
  • 3. Οι διαφορετικές όψεις του ιδίου προβλήματος37
  • Α. Σχέσεις διεθνούς και εσωτερικού δικαίου από την άποψη του διεθνούς δικαίου. Υποχρέωση των κρατών να συμμορφώνονται προς τα διεθνή νόμιμα ανεξαρτήτως δεσμεύσεων του εσωτερικού δικαίου37
  • Β. Σχέσεις διεθνούς και εσωτερικού δικαίου από την άποψη του εσωτερικού δικαίου. Το Σύνταγμα της Ελλάδος του 1975/1986/200140
  • 1. Άμεσες διατάξεις στο Σύνταγμα της Ελλάδος41
  • Α. Το άρθρο 2 παρ. 2 του Συντάγματος41
  • Β. Το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος (και συνδυασμός προς το άρθρ. 28 παρ. 2 και 3)41
  • Γ. Προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας για όλους (άρθρ. 5 παρ. 2 του Συντάγματος)47
  • Δ. Άλλες συνταγματικές διατάξεις48
  • 2. Έμμεσες διατάξεις στο Σύνταγμα48
  • ΤΜΗΜΑ ΙΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ (ΠΗΓΕΣ)49
  • ΤΜΗΜΑ ΠΡΩΤΟ Η ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ49
  • 1. Γενικά49
  • 2. Η σημασία της νομολογίας των διεθνών δικαστηρίων51
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ I ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΘΙΜΟ52
  • §1. ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΟΥ ΕΘΙΜΟΥ52
  • 1. Ορισμός52
  • 2. Θέση του εθίμου στο διεθνές δίκαιο53
  • 3. Θεωρητική θεμελίωση της υποχρεωτικότητας του εθίμου53
  • 4. Διαμόρφωση του διεθνούς εθίμου54
  • Α. Πρακτική54
  • α. Θετική πρακτική55
  • β. Αρνητική πρακτική56
  • αα/ Σύγκρουση πλοίων στην ανοικτή θάλασσα. Υπόθεση Lotus (1927)56
  • ββ/ Η αποτροπή ως εθιμικός κανόνας του διεθνούς δικαίου57
  • γ. Μακροχρόνια ή βραχυχρόνια πρακτική57
  • Β. Νομική πεποίθηση58
  • 5. Διαπίστωση, απόδειξη του διεθνούς εθίμου60
  • 6. Γενικό και περιφερειακό ή τοπικό έθιμο61
  • 7. Ο επίμονος αντιρρησίας (Persistent Objector)62
  • §2. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΘΙΜΟΥ64
  • 1. Παράλληλη ισχύς διεθνούς εθιμικού και συμβατικού κανόνα64
  • 2. Ρόλος των διεθνών οργανισμών στη διαμόρφωση και τη διαπίστωση του εθίμου66
  • Α. Διαμόρφωση από την πρακτική των οργάνων των Ηνωμένων Εθνών66
  • Β. Διαπίστωση και διαμόρφωση από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών67
  • 3. Έθιμο μέσα από κωδικοποιητική συνθήκη: τρεις περιπτώσεις67
  • 4. Κατάργηση του εθίμου από έλλειψη λειτουργικότητας68
  • 5. Έθιμο και σύγχρονες αντιλήψεις69
  • 6. Έθιμο που παράγεται και ισχύει από και για τη λειτουργία των διεθνών οργανισμών70
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ71
  • §1. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ71
  • 1. Καταλυτικός ρόλος των διεθνών συνθηκών71
  • 2. Κωδικοποίηση του δικαίου που διέπει τις συνθήκες72
  • 3. Ορισμός73
  • 4. Τύποι διεθνών συνθηκών76
  • §2. ΣΥΝΑΨΗ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ77
  • 1. Έννοια77
  • 2. Διαπραγμάτευση (Negotiation) στο γενικό πλαίσιο της διπλωματίας και ειδικότερα για τη σύναψη διεθνών συνθηκών77
  • Α. Γενικά περί της διαπραγματεύσεως77
  • Β. Τεχνικά ζητήματα της διαπραγματεύσεως78
  • Γ. Πολυμερής διαπραγμάτευση79
  • α. Σημασία79
  • β. Ψηφοφορίες για την υιοθέτηση του κειμένου80
  • γ. Υιοθέτηση ενός κειμένου με consensus80
  • δ. Ιδιομορφίες των Διεθνών Συμβάσεων Εργασίας81
  • 3. Υπογραφή (Signature)81
  • 4. Επικύρωση (Ratification)82
  • 5. Συστήματα επικυρώσεως83
  • 6. Έναρξη ισχύος (Entry into Force)85
  • 7. Προσχώρηση. Ανοικτές και κλειστές συνθήκες86
  • 8. Πρωτοκόλληση και δημοσίευση (Registration-Publication)86
  • §3. ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΨΗ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ88
  • 1. Αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας. Συγκατάθεση της Βουλής88
  • 2. Πότε είναι απαραίτητη η συγκατάθεση της Βουλής89
  • 3. Μυστικές και φανερές συνθήκες90
  • 4. Έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικώς επειγούσης και απροβλέπτου ανάγκης. Το άρθρο 44 παρ. 1 Συντ.91
  • 5. Σύνθεση της Βουλής και πλειοψηφίες για τη συγκατάθεση91
  • 6. Συγκατάθεση της Βουλής για τη διέλευση ή παραμονή ξένης στρατιωτικής δυνάμεως92
  • §4. ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΑΠΛΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ ΜΟΡΦΗΣ(Accords en forme simplifiée, Treaties in Simplified Form)494
  • 1. Δικαιολογητικοί λόγοι94
  • 2. Αντικείμενο των συμφωνιών απλοποιημένης μορφής95
  • 3. Αρμοδιότητα συνάψεως κατά το εσωτερικό δίκαιο95
  • 4. Ελληνική πρακτική: Άρθρο 36 παρ. 4 του Συντάγματος 1975/1986/200195
  • §5. ΕΝΤΑΞΗ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ98
  • 1. Η ένταξη του εθιμικού διεθνούς δικαίου98
  • Α. Τρόπος εντάξεως98
  • Β. Άρση αμφισβητήσεων ως προς το περιεχόμενο του εθιμικού διεθνούς δικαίου. Αρμοδιότητα του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου (άρθρ. 100 Συντ.)99
  • 2. Η ένταξη του διεθνούς συμβατικού δικαίου99
  • Α. Οι έννοιες κύρωση και δημοσίευση99
  • Β. Δικαιολογητικές βάσεις της διαδικασίας της κυρώσεως100
  • Γ. Φύση του συμβατικού κανόνα που εντάσσεται στο εσωτερικό δίκαιο101
  • α. Θεωρία της μετατροπής (Transformation)101
  • β. Θεωρία της προσαρμογής (Adattamento)101
  • γ. Θεωρία της εκτελέσεως (Vollzugslehre)102
  • 3. Κύρωση των συνθηκών κατά το ελληνικό δίκαιο102
  • 4. Ένταξη στο εσωτερικό δίκαιο υποχρεωτικών πράξεων των διεθνών οργανισμών (πλην των πράξεων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως)104
  • 5. Πραγμάτωση με τη δημοσίευση στο εσωτερικό του κράτους105
  • §6. ΕΠΙΦΥΛΑΞΕΙΣ ΣΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ (RESERVATIONS)107
  • 1. Περιεχόμενο και δικαιολόγηση του θεσμού των επιφυλάξεων107
  • 2. Θέση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης πριν από την κωδικοποίηση του 1969108
  • 3. Τι ισχύει σήμερα με τη Σύμβαση της Βιέννης περί των συνθηκών (1969). Άρθρα 19-23 της Συμβάσεως108
  • 4. Ειδικότερα ζητήματα στις σχέσεις μεταξύ των συμβαλλομένων109
  • 5. Έλεγχος νομιμότητας των επιφυλάξεων110
  • 6. Τρόποι διατυπώσεως επιφυλάξεων111
  • 8. Επιφύλαξη σε διάταξη που αποκρυσταλλώνει έθιμο112
  • 9. Αρμόδιο όργανο και ελληνική πρακτική στο θέμα των επιφυλάξεων113
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ III ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ114
  • §1. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΩΝ ΜΕΡΩΝ114
  • 1. Ο υποχρεωτικός χαρακτήρας των συνθηκών. Ο θεμελιώδης κανόνας114
  • 2. Η αρχή της αμοιβαιότητας115
  • Α. Γενικά115
  • Β. Αμοιβαιότητα κατά το ελληνικό Σύνταγμα116
  • Γ. Διαπίστωση υπάρξεως αμοιβαιότητας117
  • 7. Ερμηνευτικές δηλώσεις118
  • Δ. Αμοιβαιότητα ως προς τους αλλοδαπούς118
  • Ε. Αμοιβαιότητα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως119
  • 3. Διατάξεις αυτοδύναμης εφαρμογής (Self-Executing Provisions)119
  • Α. Γενικά119
  • Β. Προέλευση120
  • Γ. Αναζήτηση κριτηρίων121
  • Δ. Διατάξεις αυτοδύναμης εφαρμογής και Ευρωπαϊκή Ένωση122
  • §2. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΤΡΙΤΟΥΣ124
  • 1. Ο κανόνας124
  • 2. Οι εξαιρέσεις125
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ127
  • 1. Ποιος ερμηνεύει127
  • 2. Μέθοδοι ερμηνείας129
  • 3. Θέσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης στο ζήτημα της ερμηνείας129
  • 4. Η ερμηνεία κατά τη Σύμβαση της Βιέννης περί των συνθηκών (1969)130
  • Α. Καλή πίστη και συνήθης έννοια των όρων (άρθρο 31)130
  • Β. Ζητήματα διαχρονικού δικαίου133
  • Γ. Προπαρασκευαστικές εργασίες (travaux préparatoires) (άρθρο 31 Συμβάσεως Βιέννης 1969)134
  • Δ. Θεωρία του σαφούς κειμένου135
  • Ε. Αυθεντικό κείμενο της συνθήκης. Γλώσσα (άρθρο 32 Συμβάσεως Βιέννης 1969)135
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ V ΛΗΞΗ Ή ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΙΣΧΥΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ138
  • 1. Γενικά138
  • 2. Συναινετική κατάργηση των συνθηκών (άρθρο 54 Συμβάσεως της Βιέννης του 1969)138
  • 3. Σιωπηρή κατάργηση, αναστολή εφαρμογής139
  • 4. Καταγγελία των συνθηκών139
  • 5. Επέλευση εξωτερικών γεγονότων: Συνέπειες του πολέμου (διεθνούς ένοπλης συρράξεως) στην ισχύ των συνθηκών140
  • 6. Ένοπλη σύρραξη 141
  • Α. Διμερείς συνθήκες141
  • Β. Πολυμερείς συνθήκες141
  • Γ. Εξαιρέσεις141
  • 7. Λήξη ή αναστολή εφαρμογής των συνθηκών που γίνεται από αδυναμία εκτελέσεως141
  • 8. Ένσταση της μη εκπληρώσεως της παροχής142
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ, ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΚΥΡΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ145
  • §1. ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗ ΚΑΙ ΡΙΖΙΚΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ (η ρήτρα rebus sic stantibus)145
  • 1. To ζήτημα145
  • 2. Διεθνής πρακτική145
  • 3. Σύμβαση της Βιέννης περί των συνθηκών του 1969 (άρθρο 62)147
  • Α. Διαμόρφωση του άρθρου 62 και λειτουργία147
  • Β. Προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 62148
  • Γ. Πότε δεν επιτρέπεται επίκληση ριζικής μεταβολής149
  • §2. ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ150
  • 1. Γενικά150
  • 2. Διμερείς και πολυμερείς συνθήκες150
  • 3. Παρέμβαση διεθνών συνδιασκέψεων ή οργανισμών στις διαδικασίες αναθεωρήσεως και αναθεώρηση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών151
  • §3. ΛΟΓΟΙ ΑΚΥΡΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ154
  • 1. Γενικά154
  • 2. Πλάνη154
  • 3. Απάτη155
  • 4. Δωροδοκία155
  • 5. Χρήση βίας156
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ VII ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΝΟΜΙΚΩΣ ΜΗ ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ157
  • «Συμφωνίες καθαρώς πολιτικές μη δεσμευτικές» (Non-Binding Agreements) «Μνημόνια συνεννοήσεως» (Memoranda of Understanding) και «Συμφωνίες κυρίων» (Gentleman’s Agreements)157
  • 1. «Συμφωνίες καθαρώς πολιτικές» (Accords purement politiques) ή «Συμφωνίες μη δεσμευτικές» (Non-Binding Agreements)157
  • 2. «Μνημόνια συνεννοήσεως» (Memoranda of Understanding - MOU)158
  • 3. «Συμφωνίες κυρίων» (Gentleman’s Agreements)159
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ VIII ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ161
  • §1. ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ, ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ (IUS COGENS) ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ERGA OMNES161
  • 1. Γενικά161
  • 3. Προτάσεις της Επιτροπής του Διεθνούς Δικαίου των Ηνωμένων Εθνών (1965-1969)163
  • 5. Θέση του Διεθνούς Δικαστηρίου (1970, 1995, 1996, 2006, 2007)164
  • 6. Κανόνες ius cogens και υποχρεώσεις και δικαιώματα erga omnes65
  • §2. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ «ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ» ΚΑΙ «ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ»167
  • 1. «Αρχές» και «κανόνες» του διεθνούς δικαίου167
  • 2. Τα άρθρα 2 παρ. 2 και 28 παρ. 1 του Συντάγματος ως προς τo υπό κρίση ζήτημα168
  • §3. ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ170
  • 1. Οι γενικές αρχές του δικαίου των «πολιτισμένων εθνών»170
  • 2. Άλλα επικουρικά μέσα για τη διαμόρφωση και διαπίστωση του διεθνούς δικαίου173
  • A. Οι διεθνείς δικαστικές αποφάσεις173
  • B. Η επιστήμη του διεθνούς δικαίου174
  • §4. Ο ΝΟΜΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ176
  • 1. Πράξεις απαραίτητες για τη λειτουργία των διεθνών οργανισμών176
  • 2. Κατάταξη πράξεων ανάλογα με τις νομικές τους συνέπειες177
  • 3. Υπέρβαση προς τη νομικοποίηση (juridisation κατά τον P. Weil)180
  • 4. Το πρόβλημα του Soft Law181
  • §5. ΑΛΛΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ185
  • 1. Μονομερείς δικαιοπραξίες των κρατών (Unilateral Acts of States)185
  • 2. Η επιείκεια ή ευθυδικία (Equity) ως παράγοντας ολοκληρώσεως του διεθνούς δικαίου185
  • ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΠΕΡΙΟΧΕΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ189
  • ΤΜΗΜΑ Ι ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ. ΑΛΛΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ191
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ I ΤΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ192
  • §1. ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ192
  • 1. Απόπειρες ορισμού του κράτους από το διεθνές δίκαιο192
  • 2. Ο Λαός194
  • 3. Το έδαφος (territorium)195
  • 4. Η αυθυπόστατη πολιτική εξουσία197
  • §2. Η ΕΔΑΦΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ199
  • 1. Η εδαφική κυριαρχία (Territorial Sovereignty, souveraineté territoriale)199
  • 2. Η εδαφική ακεραιότητα (Territorial Integrity, intégrité territoriale)199
  • 3. Τα σύνορα200
  • 4. Το απαραβίαστο των συνόρων201
  • 5. Η αρχή uti possidetis iuris202
  • §3. Η ΝΟΜΙΚΗ ΦΥΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΤΟΥ204
  • 1. Θεωρία της ιδιοκτησίας της πολιτικής εξουσίας (Objekttheorie)204
  • 2. Θεωρία της εκφράσεως της πολιτικής εξουσίας (Subjekttheorie)204
  • 3. Θεωρία των αρμοδιοτήτων της πολιτικής εξουσίας (Kompetenztheorie)205
  • 4. Έδαφος (Territory) και χώρος (Space)206
  • §4. ΤΡΟΠΟΙ ΚΤΗΣΕΩΣ ΕΔΑΦΟΥΣ207
  • 1. Αντιμετώπιση των προβλημάτων από τη θεωρία και την πρακτική207
  • 2. Ειδικότερα ως προς τους τρόπους κτήσεως207
  • 3. Αρμοδιότητα για την κτήση εδάφους209
  • 4. Νομολογιακές θέσεις σε εδαφικά ζητήματα209
  • Η υπόθεση του νησιού Palmas (1928)210
  • Η υπόθεση του νησιού Clipperton (1931)210
  • Υπόθεση της Ανατολικής Γροινλανδίας (1933)210
  • Υπόθεση των νησιών Minquiers και Ecreos (1953)210
  • Υπόθεση του ναού Preah Vihear (1962)211
  • Υπόθεση της διώρυγας Beagle (1977)212
  • Δυτική Σαχάρα (Γνωμοδότηση ΔΔΧ, 1975)213
  • Η χερσαία, νησιωτική και θαλάσσια συνοριακή διαφορά μεταξύ Ελ-Σαλβαδόρ και Ονδούρας (Απόφαση Τμήματος του ΔΔΧ της 12 Σεπτεμβρίου 1992)213
  • Υπόθεση της εδαφικής διαφοράς Λιβύης / Τσαντ (απόφαση ΔΔΧ, 3 Φεβρουαρίου 1994).215
  • 5. Κτητική παραγραφή217
  • 1. Εδαφικές διεκδικήσεις στις πολικές ζώνες217
  • Α. Αρκτική217
  • Β. Ανταρκτική218
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ219
  • 1. Το κράτος του Βατικανού219
  • 2. Τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα220
  • 3. Συγκυριαρχία (Codominium)221
  • 4. Καθεστώς εντολών (Mandates)221
  • 5. Καθεστώς Κηδεμονίας (Trusteeship)223
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΕΔΑΦΙΚΗΣ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ224
  • §1. ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ224
  • §2. ΑΛΛΟΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ225
  • 1. Διεθνείς δουλείες (International Servitudes)225
  • 2. Εδάφη υπό εκμίσθωση (Lease)225
  • 3. Αποστρατιωτικοποίηση (Demilitarization)226
  • 4. Στρατιωτικές βάσεις σε ξένο έδαφος229
  • 5. Στρατιωτικές Δυνάμεις του NATO230
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙV ΧΩΡΟΙ ΚΑΙ ΕΔΑΦΗ ΓΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΟΝΗ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ232
  • Χώροι που αποτελούν «κοινό κτήμα της ανθρωπότητας» (Common Heritage of Mankind) και «Πάνδημοι χώροι» (Global Commons)232
  • 1. Κοινό κτήμα της ανθρωπότητας (Common Heritage of Mankind)232
  • 2. Οι πάνδημοι χώροι (Global Commons)233
  • 3. Εδάφη υπό τη διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών234
  • Α. Παραδείγματα διοικήσεως εδαφών απευθείας από τα Ηνωμένα Έθνη234
  • Β. Νομική βάση και φύση των αρμοδιοτήτων διοικήσεως εδαφών από τα Ηνωμένα Έθνη235
  • TMHMA II Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΝΟΜΙΚΩΝ ΡΥΘΜΙΣΕΩΝ236
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ I ΓΕΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΘΑΛΑΣΣΙΟΥ ΧΩΡΟΥ238
  • 1. Τέσσερις αιώνες εθιμικού δικαίου239
  • 2. Πρώτη και Δεύτερη Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τo δίκαιο της θάλασσας (1958, 1960). Οι τέσσερις Συμβάσεις του 1958240
  • 3. Η Τρίτη Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας (1973-1982). Η νέα Σύμβαση του 1982 των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας241
  • 4. Εξελίξεις μετά την υιοθέτηση της Συμβάσεως ΔΘ 1982242
  • 5. Σχέση προς άλλες συμβάσεις και νέα έξοδος προς τo έθιμο243
  • 6. Επικύρωση της Συμβάσεως ΔΘ 1982 από την Ελλάδα243
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ II Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ245
  • §1. ΓΕΝΙΚΑ245
  • 1. Ορισμός245
  • 2. Δράση διεθνών οργανισμών και ιδίως του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ)246
  • 3. Θαλάσσιες ζώνες247
  • §2. Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΧΡΗΣΤΗΣ (User): ΤΟ ΠΛΟΙΟ248
  • 1. Ορισμός του πλοίου248
  • 2. Ιθαγένεια (εθνικότης) του πλοίου (Nationality of the Ship)249
  • 3. Απονομή της ιθαγένειας / εθνικότητας του πλοίου κατά το ελληνικό δίκαιο249
  • 4. Αποτελέσματα της ιθαγένειας / εθνικότητας: Ρόλος του κράτους της σημαίας (Flag State)250
  • 5. Γνήσιος δεσμός (Genuine Link)251
  • 6. Πλοία «ανοικτού νηολογίου», «σημαίες ευκαιρίας» (Ships of Open Registry, Flags of Convenience/ pavillons de complaisance)252
  • 7. Διάκριση των πλοίων σε δημόσια και ιδιωτικά252
  • Α. Πολεμικά πλοία253
  • Β. Άλλα κρατικά πλοία253
  • Γ. Πλοία περικλείστων και γεωγραφικώς μειονεκτούντων κρατών (Land-locked and Geographically Disadvantaged States)254
  • Δ. Πλοία διεθνών οργανισμών254
  • 8. Καθεστώς των ξένων πλοίων στους λιμένες255
  • 9. Καθεστώς στους λιμένες των ξένων πολεμικών ή πλοίων που ασκούν δημοσία εξουσία256
  • 10. Η ενίσχυση του κράτους του λιμένος και οι διαδικασίες του Port-State Control - Ελέγχου από το κράτος του λιμένος257
  • 11. To Memorandum of Understanding on Port State Control (Μνημόνιο συνεργασίας των λιμενικών αρχών) των Παρισίων (1982)258
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙΙ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΠΛΗΡΟΥΣ Ή ΑΥΞΗΜΕΝΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑΣ259
  • §1. ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΥΔΑΤΑ (Internal Waters, eaux intérieures, Innere Gewässer)259
  • 1. Ορισμός και νομικό καθεστώς259
  • 2. Περιοχή των εσωτερικών υδάτων260
  • §2. Η ΑΙΓΙΑΛΙΤΙΔΑ ΖΩΝΗ (Territorial Sea, mer territoriale, Küstenmeer)262
  • 1. Κυριαρχία του παρακτίου κράτους στην αιγιαλίτιδα ζώνη262
  • 2. Χάραξη ορίων της αιγιαλίτιδας ζώνης263
  • Α. Πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης263
  • Β. Γραμμές βάσεως για τη μέτρηση της αιγιαλίτιδας ζώνης (εσωτερικά όρια). Φυσική γραμμή βάσεως και ευθείες γραμμές βάσεως264
  • Γ. Εξωτερικά όρια της αιγιαλίτιδας ζώνης266
  • Δ. Αγκυροβόλια και λιμενικά έργα (άρθρα 11-12 Σύμβαση ΔΘ 1982)267
  • Ε. Αβαθή και φάροι (άρθρα 6,13 Σύμβαση ΔΘ 1982)267
  • 3. Κόλποι267
  • Α. Έννοια του κόλπου κατά το διεθνές δίκαιο268
  • Β. Ιστορικοί κόλποι269
  • §3. ΝΗΣΙΑ270
  • 1. Φυσικά νησιά270
  • Α. Απόπειρες σε βάρος της πληρότητας και της αυτοτέλειας των νησιών270
  • Β. Εξαίρεση ως προς την πληρότητα δικαιωμάτων των νησιών271
  • 2. Τεχνητά νησιά (Πλωτές Νησίδων)271
  • §4. ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΒΛΑΒΟΥΣ ΔΙΕΛΕΥΣΕΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΑΛΙΤΙΔΑ ΖΩΝΗ (άρθρα 17-28, 45, 52 Συμβάσεως ΔΘ 1982) (Innocent Passage, passage inoffensif, Friedliche Durchfahrt)273
  • 1. Γενικά273
  • 2. Περιεχόμενο της αβλαβούς διελεύσεως274
  • 3. Το πρόβλημα των πολεμικών πλοίων σε αβλαβή διέλευση275
  • 4. Υποχρεώσεις και δικαιώματα του παρακτίου κράτους για την εξασφάλιση της αβλαβούς διελεύσεως276
  • 5. Δικαιοδοσία του παρακτίου κράτους στα ξένα πλοία που διέρχονται σε αβλαβή διέλευση από ή στην αιγιαλίτιδα ζώνη276
  • §5. Η ΣΥΝΟΡΕΥΟΥΣΑ ΖΩΝΗ (Contiguous Zone, zone contiguë, Anschlußzone)278
  • 1. Έννοια278
  • 2. Ορισμός. Αρμοδιότητες του παρακτίου κράτους279
  • 3. Έκταση της συνορεύουσας ζώνης280
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV ΔΙΕΘΝΗ ΣΤΕΝΑ (άρθρα 34-36 Συμβάσεως ΔΘ 1982)281
  • 1. Ορισμός και νομικό καθεστώς281
  • 2. Η Υπόθεση του Στενού της Κέρκυρας στο ΔΔΧ (1949)283
  • 3. Νέο Καθεστώς. Ελεύθερη διέλευση ή «πλους διελεύσεως» (Transit Passage) [Άρθρα 37-44 Συμβάσεως ΔΘ 1982]284
  • 4. Ειδικά καθεστώτα διεθνών στενών286
  • Α. Τα Στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων286
  • Β. Άλλα στενά287
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ V Η ΑΝΟΙΚΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ (High Seas, Haute mer, Hohe See) [Άρθρα 86-115 και 116-120 Συμβάσεως ΔΘ 1982]289
  • §1. ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΣ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ289
  • 1. Ορισμός289
  • 2. Ιστορική εξέλιξη290
  • 3. Νομική φύση291
  • 4. Ελευθερίες της ανοικτής θάλασσας291
  • Α. Σύμβαση του 1958292
  • Β. Νέο δίκαιο 1982292
  • 5. Τα πλοία στην ανοικτή θάλασσα: Ο κανόνας293
  • 6. Τοποθέτηση υποβρυχίων καλωδίων και σωληναγωγών στην ανοικτή θάλασσα294
  • 7. Έκτακτες περιπτώσεις. Σύγκρουση πλοίων στην ανοικτή θάλασσα294
  • §2. ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΚΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ296
  • Περιπτώσεις επεμβάσεως πολεμικού σε ξένο εμπορικό στην ανοικτή θάλασσα296
  • 1. Το γενικό νομικό πλαίσιο περί επεμβάσεως στην ανοικτή θάλασσα296
  • 2. Έλεγχος σημαίας297
  • 3. Νηοψία298
  • 4. Πειρατεία (άρθρα 100-107 Συμβάσεως ΔΘ 1982)298
  • Α. Ορισμός299
  • Β. Ένα φαινόμενο διαχρονικό: Πειρατεία και ένοπλη ληστεία κατά πλοίου299
  • Γ. Διεθνής συνεργασία και διεθνής ποινική δικαιοδοσία για την καταστολή της πειρατείας και της ληστείας στη θάλασσα300
  • Δ. Πειρατεία από πολεμικό ή άλλο δημόσιο πλοίο ή αεροσκάφος300
  • Ε. Εξομοίωση προς πειρατεία πολεμικών πλοίων χωρίς σημαία300
  • ΣΤ. Ποιες πράξεις βίας δεν αποτελούν πειρατεία301
  • α. Στάση σε πολεμικό πλοίο301
  • β. Στάση σε εμπορικό πλοίο στην ανοικτή θάλασσα301
  • Ζ. Πειρατεία στις ακτές της Σομαλίας301
  • 5. Η Σύμβαση για την καταστολή παρανόμων πράξεων κατά της ασφαλείας της θαλάσσιας ναυσιπλοΐας (1988)303
  • 6. Παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και άλλων ψυχοτρόπων ουσιών δια θαλάσσης303
  • Α. Τι λέγουν τα κείμενα303
  • Β. Ανεπάρκεια ρυθμίσεων. Αμερικανική θεωρία των αποτελεσμάτων (Effects Theory)304
  • 7. Δουλεμπόριο304
  • 8. Το δικαίωμα συνεχούς καταδιώξεως (Hot Pursuit)305
  • Α. Προϋποθέσεις συνεχούς καταδιώξεως306
  • 9. Έρευνα και διάσωση στην ανοικτή θάλασσα και διεθνής μετανάστευση307
  • TMHMA III ΑΛΛΟΙ (ΝΕΩΤΕΡΟΙ) ΘΕΣΜΟΙ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ ΑΛΙΕΙΑ, ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ, ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ, ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΑΓΑΘΩΝ,ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ308
  • Γενικά308
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ I Η ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ (άρθρα 76-85 Συμβάσεως ΔΘ 1982) (Continental Shelf, plateau continental, Festlandsockel, piattaforma continentale)310
  • 1. Γενικά για την υφαλοκρηπίδα: Ιστορική διαδρομή310
  • 2. Γεωλογική διάκριση των υφάλων εκτάσεων (η νομική διάκριση διαφέρει από τη γεωλογική)311
  • 3. Το πρόβλημα του νομικού ορισμού της υφαλοκρηπίδας313
  • 4. Πλάτος της υφαλοκρηπίδας κατά τη Σύμβαση του 1958 περί  υφαλοκρηπίδας (Πρώτος ορισμός)314
  • 5. Νέος ορισμός ως προς τo πλάτος της υφαλοκρηπίδας κατά τη Σύμβαση ΔΘ 1982315
  • 6. Νομική θεμελίωση των δικαιωμάτων του παρακτίου κράτους στην υφαλοκρηπίδα316
  • 7. Δικαίωμα ipso facto και ab initio, συμφυές προς την κυριαρχία του παρακτίου κράτους. Δικαιολογητική βάση318
  • 8. Νομική φύση των δικαιωμάτων του παρακτίου κράτους. Τα κυριαρχικά δικαιώματα (Sovereign Rights) του παρακτίου κράτους στην υφαλοκρηπίδα318
  • 9. Περιεχόμενο των δικαιωμάτων του παρακτίου κράτους στην υφαλοκρηπίδα320
  • Α. Όχι μόνο «ορυκτός πλούτος» (Mineral Resources), αλλά «φυσικοί πόροι» (Natural Resources)320
  • Β. Ποιους πόρους καλύπτουν ειδικότερα τα κυριαρχικά δικαιώματα320
  • 10. Το σκεπτικό της αποφάσεως του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για την υφαλοκρηπίδα της Βόρειας Θάλασσας (1969) σχετικά με τους νομικούς τίτλους και τα δικαιώματα του παρακτίου κράτους321
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ II Η ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ (Exclusive Economic Zone, Zone économique exclusive, ausschließliche Wirtschaftszone) [άρθρα 55-75 Συμβάσεως ΔΘ 1982]323
  • 1. Λόγοι θεσπίσεως της ΑΟΖ323
  • 2. Πλάτος της ΑΟΖ324
  • 3. Νομική Φύση της ΑΟΖ324
  • 4. Δικαιώματα του παρακτίου κράτους στην ΑΟΖ: «κυριαρχικά δικαιώματα» και «δικαιοδοσία»324
  • 5. Δικαιώματα τρίτων κρατών στην ΑΟΖ325
  • 6. Δικαίωμα επεμβάσεως του παρακτίου κράτους στην ΑΟΖ326
  • 7. Υφαλοκρηπίδα και βυθός της ΑΟΖ326
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ III ΑΛΙΕΙΑ327
  • 1. Γενικά327
  • 2. Διεθνείς Συνθήκες για την αλιεία329
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ332
  • 1. Το καθεστώς κατά τις Συμβάσεις του 1958332
  • 2. Το καθεστώς κατά τη Σύμβαση ΔΘ 1982332
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ V ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΙΚΑ ΚΡΑΤΗ334
  • 1. Το ζήτημα334
  • 2. Το νομικό καθεστώς334
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI Ο ΔΙΕΘΝΗΣ ΒΥΘΟΣ («Περιοχή», Area, la Zone, das Gebiet)336
  • 1. «Περιοχή» (Area) βυθού πέρα από τα όρια της εθνικής δικαιοδοσίας (πέρα των 200 ν.μ. και του εξωτερικού ορίου της υφαλοκρηπίδας)336
  • 2. Γιατί το ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον βυθό των ωκεανών;337
  • 3. Οι πρωτοπόροι επενδυτές (Pioneer Investors) και το παράλληλο σύστημα (Parallel System)338
  • 4. Ορισμός και οριοθέτηση της «Περιοχής» (Area)339
  • 5. Νομικό καθεστώς της «Περιοχής» (Area)339
  • 6. Θεσμική διάρθρωση. Η Διεθνής Αρχή (Authority): Συνέλευση, Συμβούλιο, Γραμματεία340
  • 7. Βασικοί κανόνες για την εκμετάλλευση: Η Επιχείρηση (Enterprise)341
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ VII ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ343
  • §1. ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ343
  • 1. Ορισμός344
  • 2. Διεθνή κείμενα που αναφέρονται στην προστασία του περιβάλλοντος344
  • 3. Συνδιασκέψεις στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για το περιβάλλον345
  • 4. Στοιχεία της διεθνούς νομολογίας347
  • 5. Βασικές αρχές και κανόνες διεθνούς προστασίας του περιβάλλοντος349
  • §2. ΡΥΠΑΝΣΗ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ351
  • 1. Έννοια και περιεχόμενο351
  • 2. Διεθνή συμβατικά κείμενα353
  • 3. Ιδιωτικές συμφωνίες για την αντιμετώπιση της καταβολής της αποζημιώσεως354
  • 4. Η Σύμβαση των Βρυξελλών του 1969 «περί αστικής ευθύνης, συνεπεία ζημιών εκ ρυπάνσεως πετρελαίου»355
  • 5. Εσωτερική νομοθεσία356
  • 6. Διατάξεις για την προστασία από τη ρύπανση στη Σύμβαση ΔΘ 1982356
  • 7. Νέες θαλάσσιες ζώνες στην Μεσόγειο359
  • 8. Καθιέρωση Ειδικά Προστατευομένων Περιοχών (SSPAs)359
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ VΙΙΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΑΓΑΘΑ ΣΤΟ ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ361
  • 1. Τυχαία ευρήματα, συστηματικές έρευνες και ανελκύσεις361
  • 2. Περιοχές ισχύος της εσωτερικής νομοθεσίας363
  • 3. Περιοχές που διέπονται από το διεθνές δίκαιο364
  • Α. Στη διεθνή «Περιοχή» (Area)364
  • Β. Στη λεγόμενη «Αρχαιολογική ζώνη»364
  • 4. Η Σύμβαση της Unesco (2001) για την προστασία της υποθαλάσσιας πολιτιστικής κληρονομιάς365
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΧ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΠΙΛΥΣΕΩΣ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ367
  • 1. Το γενικό καθεστώς επιλύσεως διαφορών κατά τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών367
  • 2. Το σύστημα της Συμβάσεως ΔΘ 1982367
  • 3. Το Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας (International Tribunal for the Law of the Sea) κατά το Παράρτημα VI369
  • 4. Το διαιτητικό δικαστήριο (Arbitral Tribunal) τoυ Παραρτήματος VII369
  • 5. Ειδική διαιτησία (Special Arbitration) κατά το Παράρτημα VΙII369
  • 6. Εξαιρέσεις από τις διαδικασίες υποχρεωτικής αποφάνσεως των ως άνω διεθνών οργάνων369
  • 7. Συνδιαλλαγή (Conciliation)370
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ Χ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΘΑΛΑΣΣΙΩΝ ΖΩΝΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΚΡΑΤΩΝ371
  • 1. Γενικά371
  • 2. Οριοθέτηση της αιγιαλίτιδας ζώνης μεταξύ γειτονικών κρατών373
  • 3. Οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και της υφαλοκρηπίδας μεταξύ κρατών: Κανείς δεν παίρνει όσα ζητά347
  • 4. Σημαντικές διεθνείς δικαστικές αποφάσεις περί οριοθετήσεως375
  • ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ391
  • ΤΜΗΜΑ I ΤΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ393
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΕΣ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ393
  • 1. Γενικά394
  • 2. Κωδικοποίηση του δικαίου που διέπει τις διπλωματικές σχέσεις398
  • 3. Ενεργητική και παθητική πρέσβευση399
  • 4. Η διπλωματική αποστολή και τα μέλη της400
  • 5. Τα καθήκοντα των διπλωματικών αντιπροσώπων402
  • 6. Η διαπίστευση403
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ ΤΟ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ406
  • 1. Δικαιολογητική βάση του προνομιακού καθεστώτος406
  • 2. Απαραβίαστο (Inviolability) των χώρων της διπλωματικής αποστολής407
  • 3. Αρχεία, έγγραφα, αλληλογραφία410
  • 4. Επικοινωνίες 410
  • Α. Ο διπλωματικός σάκος (στην Ελλάδα τον σάκο αποκαλούν επίσης “διπλωματικό μάρσιπο”) και ο διπλωματικός ταχυδρόμος410
  • Β. Ελευθερία μετακινήσεως και κυκλοφορίας411
  • 5. Παραβιάσεις των χώρων της αποστολής411
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙΙ ΑΣΥΛΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ414
  • 1. Γενικά414
  • 2. Το απαραβίαστο του προσώπου415
  • Έκταση του απαραβίαστου του προσώπου416
  • 3. Η ετεροδικία των διπλωματικών αντιπροσώπων417
  • 4. Εξαιρέσεις από την ετεροδικία των διπλωματικών αντιπροσώπων418
  • 5. Ετεροδικία εκτελέσεως κατά των διπλωματικών αντιπροσώπων419
  • 6. Άρση της ετεροδικίας των διπλωματικών αντιπροσώπων419
  • Άλλα προνόμια420
  • 7. Λήξη της διπλωματικής αποστολής (άρθρα 43-44 Συμβάσεως Βιέννης 1961)421
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV ΟΙ ΠΡΟΞΕΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ423
  • 1. Γενικά423
  • 2. Η προξενική αρχή424
  • 3. Το προσωπικό της προξενικής αρχής425
  • 4. Αρμοδιότητες των προξενικών αρχών426
  • Α. Γενικές αρμοδιότητες426
  • Β. Ειδικές αρμοδιότητες427
  • 5. Ασυλίες και προνόμια των προξενικών αρχών και των μελών τους428
  • 6. Δικαίωμα επικοινωνίας προξενικών αρχών και πολιτών του κράτους αποστολής430
  • ΤΜΗΜΑ II ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ432
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ432
  • 1. Έννοια και περιεχόμενο432
  • 2. Αρμόδιο όργανο για την αναγνώριση434
  • 3. Τρόποι αναγνωρίσεως435
  • 4. Αναγνώριση de jure και αναγνώριση de facto436
  • 5. Αναγνώριση και Δημοκρατία436
  • 6. Αναγνώριση και παράνομη χρήση βίας437
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ Η ΕΤΕΡΟΔΙΚΙΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ440
  • 1. Γενικά 441
  • 2. Προέλευση και δικαιολογητική βάση441
  • 3. Αναγνώριση και ετεροδικία442
  • 4. Εξελίξεις της ετεροδικίας442
  • 5. Απόλυτη και περιορισμένη ή σχετική ετεροδικία444
  • 6. Παραίτηση από την ετεροδικία446
  • 7. Η πρακτική των ελληνικών δικαστηρίων447
  • 8. Η στάση των ελληνικών δικαστηρίων στην εξέλιξη της ετεροδικίας: το πρόβλημα της άρσεως της ετεροδικίας για ευθύνη από παράνομες πράξεις που αποδίδονται στο κράτος σε περίπτωση πολέμου448
  • 9. Ετεροδικία εκτελέσεως450
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ IΙΙ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗ ΚΡΑΤΟΥΣ452
  • 1. Γενικά453
  • Α. Η διεθνής ευθύνη κατά το διεθνές δίκαιο453
  • Β. Η κωδικοποίηση του δικαίου της διεθνούς ευθύνης454
  • 2. Προϋποθέσεις στοιχειοθετήσεως της διεθνούς ευθύνης κράτους455
  • Α. Παραβίαση του διεθνούς δικαίου455
  • Β. Καταλογισμός στο κράτος 457
  • Α. Όργανα του κράτους των οποίων οι πράξεις καταλογίζονται στο κράτος457
  • Β. Πρόσωπα που δεν έχουν επίσημη ιδιότητα αλλά ενεργούν για λογαριασμό του κράτους461
  • Γ. Διεθνώς παράνομες πράξεις ιδιωτών 461
  • 3. Περιστάσεις που αίρουν τον άδικο χαρακτήρα μιας πράξεως462
  • 4. Οι συνέπειες της διεθνούς ευθύνης463
  • Α. Το περιεχόμενο της διεθνούς ευθύνης463
  • α. Υποχρέωση επανορθώσεως463
  • β. Άλλες υποχρεώσεις: παύση και μη επανάληψη 465
  • 5. Ενεργοποίηση της διεθνούς ευθύνης: τα αντίμετρα465
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙV Η ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ467
  • 1. Γενικά467
  • 2. Παραβίαση δικαιώματος 468
  • 3. Διακριτική ευχέρεια 469
  • 4. Ενέργεια κράτους προς κράτος469
  • 5. Προϋποθέσεις ασκήσεως της διπλωματικής προστασίας470
  • Α. Ιθαγένεια470
  • Β. Εξάντληση των εσωτερικών ενδίκων μέσων (Exhaustion of local remedies, Epuisement des voies de recours internes)474
  • Γ. Η θεωρία των «καθαρών χεριών» (clean hands)476
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ V Η ΔΙΑΔΟΧΗ ΚΡΑΤΩΝ477
  • 1. Γενικά477
  • 2. Νομική θεμελίωση της διαδοχής479
  • 3. Κωδικοποίηση του δικαίου περί διαδοχής κρατών481
  • 4. Πρόσφατες εξελίξεις482
  • 5. Η διαδοχή ως προς τις διεθνείς συνθήκες483
  • Α. Διαδοχή ως προς ειδικές κατηγορίες συνθηκών483
  • α) Συνθήκες συνοριακού ή εδαφικού χαρακτήρα483
  • β) Πολυμερείς συμβάσεις, ιδίως συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων484
  • 6. Διαδοχή ως προς τους διεθνείς οργανισμούς485
  • 7. Οι επιμέρους ρυθμίσεις για τη διαδοχή στις διεθνείς συνθήκες486
  • 8. Διαδοχή ως προς την περιουσία του δημοσίου487
  • 9. Διαδοχή ως προς τις δεσμεύσεις απέναντι σε ιδιώτες: διεθνής σεβασμός των «κεκτημένων δικαιωμάτων» (droits acquis)488
  • 10. Διαδοχή ως προς τη διεθνή ευθύνη490
  • ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ493
  • ΤΜΗΜΑ Ι ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ495
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΑ ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ495
  • 1. Γενικά495
  • 2. Οι διεθνείς συνδιασκέψεις497
  • 3. Εξελίξεις και χαρακτηριστικά των διεθνών οργανισμών500
  • Α. Έννοια διεθνούς οργανισμού 501
  • α. Ιδρυτική συνθήκη501
  • β. Συνθήκη μεταξύ των κρατών501
  • γ. Μονιμότητα502
  • δ. Κοινοί σκοποί διεθνούς συνεργασίας 502
  • ε. Δράση στο πλαίσιο της διεθνούς νομιμότητας502
  • στ. Ιδιαίτερα όργανα502
  • ζ. Ιδιαίτερη βούληση503
  • η. Νομική προσωπικότητα των διεθνών οργανισμών504
  • Β. Συνέπειες της διεθνούς προσωπικότητας των διεθνών οργανισμών506
  • α. Σύναψη διεθνών συνθηκών από διεθνείς οργανισμούς506
  • β. Ασυλίες και προνόμια διεθνών οργανισμών506
  • γ. Ικανότητα εγέρσεως απαιτήσεων διεθνώς506
  • 4. Τύποι διεθνών οργανισμών507
  • Α. Παγκόσμιοι και περιφερειακοί οργανισμοί507
  • Β. Οργανισμοί γενικής αρμοδιότητας και ειδικής αρμοδιότητας 507
  • 5. Πράξεις των διεθνών οργανισμών (βλ. Μέρος Πρώτο, Κεφάλαιο VIII, παρ.4)508
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ (League of Nations, Société des Nations)Η ίδρυση και η κατάρρευση της Κοινωνίας των Εθνών509
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙII H ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (International Labor Organization, Organisation Internationale du Travail)511
  • δ. Διεθνής ευθύνη των διεθνών οργανισμών511
  • 1. Γενικά. Οι σκοποί της ΔΟΕ511
  • 2. Όργανα της ΔΟΕ512
  • Α. H Γενική Διάσκεψη της ΔΟΕ512
  • Β. Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΔΟΕ513
  • Γ. Το Διεθνές Γραφείο Εργασίας (International Labor Office, Bureau International du Travail) 513
  • 3. Πραγματοποίηση των σκοπών της ΔΟΕ514
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV O ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ (ΟΗΕ)517
  • 1. Γενικά517
  • 2. Σκοποί των Ηνωμένων Εθνών518
  • 3. Όργανα των Ηνωμένων Εθνών519
  • 4. Αφανείς αρμοδιότητες των διεθνών οργάνων γενικώς και εκείνων των Ηνωμένων Εθνών ειδικώς520
  • 5. Μέλη των Ην. Εθνών521
  • 6. Ασυλίες και προνόμια των Ηνωμένων Εθνών523
  • 7. Όργανα των Ηνωμένων Εθνών: Διακρίσεις524
  • Α. Η Γενική Συνέλευση (General Assembly)524
  • α. Σύνθεση και λειτουργία524
  • β. Ψηφοφορία 525
  • γ. Αρμοδιότητες της Γενικής Συνελεύσεως των Ηνωμένων Εθνών 526
  • Β. Το Συμβούλιο Ασφαλείας (Security Council)528
  • α. Ρόλος του Συμβουλίου στις διεθνείς υποθέσεις528
  • β. Ψηφοφορίες στο Συμβούλιο Ασφαλείας530
  • Γ. Η Γραμματεία και ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών (Secretariat - Secretary General)531
  • α. Αποστολή κατά τον Χάρτη 531
  • β. Διορισμός, εγγυήσεις 531
  • Δ. Το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο (Economic and Social Council - ECOSOC)533
  • ΤΜΗΜΑ ΙΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΧΑΡΤΗ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ535
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΧΡΗΣΕΩΣ ΒΙΑΣ ΣΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ535
  • 1. Γενικά535
  • 2. Η απαγόρευση της χρήσεως βίας στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών536
  • 3. Ο ορισμός της επιθέσεως (Definition of Aggression)536
  • 4. Εξαιρέσεις από την απαγόρευση χρήσεως βίας538
  • 5. Το δικαίωμα της ατομικής και συλλογικής άμυνας (individual and collective self-defence, légitime défense individuelle et collective)538
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ541
  • 1. Γενικά541
  • 2. Η συλλογική ασφάλεια (Collective security)541
  • 3. Δράσεις των αρμοδίων οργάνων των Ηνωμένων Εθνών542
  • Α. Αρμοδιότητες του Συμβουλίου Ασφαλείας542
  • α. Ειρηνικός διακανονισμός με παρέμβαση των Ηνωμένων Εθνών σε εφαρμογή του Κεφαλαίου VI του Χάρτη542
  • β. «Δράση» (Action) του Συμβουλίου Ασφαλείας σε σχέση προς τις απειλές κατά της ειρήνης, ανατροπή της ειρήνης και επιθετικές πράξεις 543
  • Β. Αρμοδιότητες της Γενικής Συνελεύσεως στον τομέα της διεθνούς ειρήνης και ασφαλείας544
  • Γ. Δράση του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στον τομέα της διασφαλίσεως της διεθνούς ειρήνης545
  • Δ. Ειρηνευτικές Δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών (United Nations Peacekeeping and Peacebuilding Operations)547
  • α. Πρακτικές ανάγκες που επέβαλαν υπέρβαση των προβλεπομένων από τον Χάρτη547
  • β. Κύρια χαρακτηριστικά των Ειρηνευτικών Δυνάμεων των Ηνωμένων Εθνών548
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙΙ Ο ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΔΙΑΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΩΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ550
  • 1. Η υποχρέωση για ειρηνική επίλυση των διεθνών διαφορών550
  • 2. Ελευθερία επιλογής των μεθόδων552
  • 3. Οι διπλωματικές μέθοδοι 553
  • 4. Οι νομικές μέθοδοι επιλύσεως των διεθνών διαφορών555
  • Α. Διαιτησία και δικαστικός διακανονισμός555
  • Β. Το πρόβλημα των νομικών και των πολιτικών διαφορών556
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙV ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ558
  • Ι. Γενικά558
  • 1. Οργάνωση του Δικαστηρίου559
  • 2. Η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου επί διεθνών διαφορών561
  • Α. Αρμοδιότητα ratione personae561
  • Β. Πώς εκδηλώνεται η συναίνεση των κρατών να υπαγάγουν ορισμένες ή όλες τις διαφορές τους στο Διεθνές Δικαστήριο.562
  • α. Συμβατική αποδοχή της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου (άρθρο 36 παράγραφος 1 Καταστατικού)562
  • β. Αποδοχή της προαιρετικής ρήτρας υποχρεωτικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου (άρθρο 36 παράγραφος 2 Καταστατικού)563
  • γ. Forum prorogatum565
  • Γ. Προσωρινά μέτρα (Interim Measures)567
  • 3. Ισχύς και εκτέλεση των αποφάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης 566
  • 4. Γνωμοδοτική αρμοδιότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης 567
  • 5. Γενική εκτίμηση του έργου του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης 569
  • ΧΑΡΤΕΣ572
  • ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΟ ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ582