Αγόρασέ το στο nb.org

ΦΠ €20.00
ΝΠ €30.00 *

* Οι τιμές περιλαμβάνουν ΦΠΑ.
Έκδοση: 2014
ISBN: 978-960-562-804-8
Σελίδες: 162
Συγγραφέας: Χ. Αποστολόπουλος
Διεύθυνση Σειράς: Ε. Περάκης

Προκειμένου να προσεγγισθεί ο κανόνας επιχειρηματικής κρίσεως (Business Judgment Rule- BJR), όπως κωδικοποιήθηκε από τον Έλληνα νομοθέτη στο άρθρο 22α παρ. 2 KN 2190/1920, η παρούσα μονογραφία “Ο κανόνας της επιχειρηματικής κρίσεως (Business Judgment Rule) και η πρόκληση της αφερεγγυότητας στην ανώνυμη εταιρία” αποτελούμενη από έξι μέρη ακολουθεί την παρακάτω δομή:

Στο πρώτο μέρος αναζητείται η πρακτική χρησιμότητα της επιχειρηματικής ελευθερίας μέσω μιας δογματικής και οικονομικής ανάλυσης αυτής, ώστε να τεθούν οι βάσεις για μια κατοπινή τελεολογική ερμηνεία του ελεύθερου πεδίου δράσης του ΔΣ (§ 2 και § 3). Τα συμπεράσματα αυτά χρησιμοποιούνται στη συνέχεια για τον καθορισμό της νομικής φύσης και του τρόπου εφαρμογής του κανόνα επιχειρηματικής κρίσης στο ελληνικό δίκαιο και συγκεκριμένα στο άρθρο 22α παρ. 2 ΚΝ 2190/1920 (§ 4), ενώ παράλληλα προσδιορίζεται και ο τρόπος εφαρμογής του κανόνα επιχειρηματικής κρίσης ως δικονομικός κανόνας σχετικά με την κατανομή του βάρους αποδείξεως (§ 5).

Στη συνέχεια εξετάζονται οι πρακτικές και θεωρητικές μεταλλάξεις που υφίστανται σχετικά με το ελεύθερο πεδίο δράσης του ΔΣ κατά την αφερεγγυότητα της εταιρίας (§ 6), ενώ κατόπιν αναλύεται το πραγματικό της διάταξης του άρθρου 98 παρ. 2 ΠτΚ περί προκλήσεως αφερεγγυότητας σχετικά με την ευθύνη των μελών ΔΣ έναντι των εταιρικών δανειστών (§ 7).

Αμέσως μετά (§ 8) εξετάζεται η εφαρμογή του κανόνα επιχειρηματικής κρίσης (άρθρο 22α παρ. 2 εδ. γʼ ΚΝ 2190/1920) στην περίπτωση του συνδίκου πτώχευσης και στη συνέχεια (§ 10) στην περίπτωση πρόκλησης αφερεγγυότητας (άρθρο 98 παρ. 2 ΠτΚ).

Στο τέλος της παρούσης μελέτης προτείνεται πώς μπορούν να εφαρμοσθούν μεμονωμένα οι προϋποθέσεις του κανόνα επιχειρηματικής κρίσης κατά την αφερεγγυότητα της εταιρίας (§ 11 για την ύπαρξη επιχειρηματικής απόφασης, § 12 για το εύλογο της επιχειρηματικής απόφασης, § 13 για τη λήψη της επιχειρηματικής απόφασης βάσει επαρκούς πληροφόρησης, § 14 για τη λήψη της επιχειρηματικής απόφασης προς εξυπηρέτηση του εταιρικού συμφέροντος, § 15 για την καλή πίστη κατά τη λήψη της απόφασης).

Το παρόν πόνημα ολοκληρώνεται αντί επιλόγου (υπό § 16) με τις συμπερασματικές παρατηρήσεις καθώς και με ελληνική και ξένη βιβλιογραφία.

  • 1ο Μέρος1
  • Εισαγωγικές Παρατηρήσεις1
  • § 1. Εισαγωγή1
  • Ι. Αντικείμενο και σκοπός του έργου1
  • ΙΙ. Δομή του έργου5
  • § 2. Οικονομική δικαιολόγηση της επιχειρηματικής ελευθερίας6
  • Ι. Προστασία της ΑΕ από κακοδιαχείριση6
  • 1. Η σχέση «κυρίου-υπηρέτη» (principal-agent) ανάμεσα στο ΔΣ και την ΑΕ6
  • 2. O κίνδυνος αμελούς συμπεριφοράς του ΔΣ και η προστασία της ΑΕ8
  • ΙΙ. Συμπερασματικές παρατηρήσεις9
  • § 3. Δογματική προσέγγιση της επιχειρηματικής ελευθερίας10
  • I. Αυτο-υπευθυνότητα και διαβάθμιση ευθύνης του ΔΣ10
  • ΙΙ. Περιορισμοί του ελεύθερου πεδίου δράσης του ΔΣ12
  • 1. Νομοθετικές επιταγές12
  • 2. Συμμόρφωση σε σύννομη απόφαση γενικής συνέλευσης12
  • 3. Επιταγές από καταστατικό και εταιρικό σκοπό15
  • 4. Το εταιρικό συμφέρον15
  • 5. Η γενική υποχρέωση επιμέλειας17
  • 6. Η γενική υποχρέωση πίστης18
  • III. Συμπερασματικές παρατηρήσεις22
  • 2ο Mέρος23
  • Η επιχειρηματική ελευθερία του ΔΣ σύμφωνα με το άρθρο 22α παρ. 2 ΚΝ 2190/192023
  • § 4. Νομική φύση της επιχειρηματικής διακριτικής ευχέρειας23
  • Ι. Καθορισμός του πραγματικού και της έννομης συνέπειας του άρθρου 22α παρ. 2 ΚΝ 2190/192023
  • 1. Υπαγωγή της επιχειρηματικής διακριτικής ευχέρειας στη γενική υποχρέωση επιμέλειας23
  • 2. Αποκλεισμός της παραβίασης της υποχρέωσης επιμέλειας ως έννομη συνέπεια της εφαρμογής του κανόνα επιχειρηματικής κρίσης;25
  • II. Iστορική αναδρομή πριν την εισαγωγή του κανόνα επιχειρηματικής κρίσης26
  • III. Η επιχειρηματική διακριτική ευχέρεια του ΔΣ ως περιορισμός της ευθύνης του οργάνου27
  • 1. Εισαγωγικά27
  • 2. Προέλευση από το δίκαιο των ΗΠΑ και μοντέρνες θεωρήσεις του κανόνα επιχειρηματικής κρίσεως32
  • 3. H οικονομική και δικαιοπολιτική ratio του κανόνα επιχειρηματικής κρίσης36
  • IV. Τρόπος λειτουργίας του κανόνα επιχειρηματικής κρίσεως στο ελληνικό δίκαιο38
  • 1. Θεώρηση ουσιαστικού δικαίου38
  • 2. Θεώρηση δικονομικού δικαίου39
  • V. Άλλες προσεγγίσεις του κανόνα επιχειρηματικής κρίσεως40
  • 1. Ως “ασφαλής λιμένας” (safe harbor)40
  • 2. Ως φίλτρο ελέγχου42
  • 3. Ερμηνεία του κανόνα επιχειρηματικής κρίσης ως αμάχητου τεκμηρίου42
  • 4. Ως γενική ρήτρα43
  • 5. Ως μέτρο αξιολόγησης του αναλαμβανόμενου επιχειρηματικού κινδύνου44
  • VI. Σχέση με το πρότυπο του συνετού επιχειρηματία του άρθρου 22α παρ. 2 εδ. α ΚΝ 2190/192044
  • VΙΙ. Εξισορρόπηση μεταξύ εσωτερικής και εξωτερικής ευθύνης των διοικούντων49
  • VIIΙ. H νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων υπό το πρίσμα του Business Judgment Rule55
  • § 5. Βάρος αποδείξεως62
  • 3ο Mέρος65
  • H επιχειρηματική ελευθερία του ΔΣ κατά την προσέγγιση της αφερεγγυότητας65
  • § 6. Η διακριτική ευχέρεια του ΔΣ στη λήψη αποφάσεων κατά την αφερεγγυότητα65
  • Ι. Η συρρίκνωση της επιχειρηματικής ελευθερίας65
  • ΙΙ. Η υποχρέωση αποφυγής ριψοκίνδυνων αποφάσεων65
  • ΙΙΙ. Η μετάλλαξη του εταιρικού συμφέροντος68
  • 4ο Mέρος75
  • H πρόκληση της αφερεγγυότητας κατά το άρθρο 98 παρ. 2 Πτωχευτικού Κώδικα75
  • § 7. Ζητήματα σχετικά με το πραγματικό της διάταξης75
  • Ι. Η εισαγωγή της εξωτερικής ευθύνης των εταιρικών διοικητών75
  • ΙI. Συγκριτικό δίκαιο77
  • IΙΙ. Πεδίο εφαρμογής της διάταξης του άρθρου 98 παρ. 2 ΠτωχΚ78
  • ΙV. Νομική φύση της διάταξης82
  • V. Δικονομικά ζητήματα85
  • VI. Περιπτώσεις υπαίτιας πρόκλησης πτώχευσης86
  • 5ο Mέρος91
  • Η εφαρμογή του κανόνα επιχειρηματικής κρίσης στoν σύνδικο πτωχεύσεως91
  • § 8. Η ευθύνη του συνδίκου πτωχεύσεως ως ενός εταιρικού διοικητή91
  • 6ο Mέρος95
  • Η εφαρμογή του κανόνα επιχειρηματικής κρίσης στην περίπτωση πρόκλησης αφερεγγυότητας95
  • § 9. Η αντίστροφη οπτική των κριτηρίων του κανόνα επιχειρηματικής κρίσης95
  • Ι. Η παράβαση της υποχρέωσης επιμέλειας βάσει του BJR και η συρροή με την εξωτερική ευθύνη του άρθρου 98 παρ. 2 ΠτΚ95
  • ΙΙ. Η εφαρμογή των κριτηρίων του κανόνα επιχειρηματικής κρίσης τουλάχιστον ως ένδειξη επιμελούς διαχείρισης100
  • § 10. Η επιχειρηματική απόφαση101
  • Ι. Ύπαρξη πραγματικής κατάστασης απόφασης101
  • ΙΙ. Η ανασφάλεια τη στιγμή λήψης αυτής103
  • IIΙ. Λήψη ριψοκίνδυνης απόφασης παρά την επιταγή συντηρητικής διαχείρισης106
  • § 11. Το εύλογον της επιχειρηματικής απόφασης107
  • Ι. Έννοια του «ευλόγου»107
  • ΙΙ. Η αξιοποίηση της θεωρίας της διακριτικής ευχέρειας της Διοίκησης στο Διοικητικό Δίκαιο για την προσέγγιση του ευλόγου110
  • ΙΙΙ. Αξιοποίηση του κανόνα πτωχευτικής κρίσης (Insolvency Judgment Rule)112
  • § 12. Λήψη απόφασης βάσει (αν)επαρκούς πληροφόρησης113
  • Ι. Εύρος της διαδικασίας ελέγχου113
  • ΙΙ. Η παροχή της πληροφόρησης114
  • ΙΙΙ. Η έλλειψη στοιχειώδους στάθμισης των διαθέσιμων πληροφοριών117
  • § 13. Απόφαση προς εξυπηρέτηση του εταιρικού συμφέροντος118
  • Ι. Έλεγχος υποχρέωσης πίστεως118
  • ΙΙ. Έλεγχος περιεχομένου απόφασης119
  • § 14. Καλή πίστη126
  • Ι. Περιεχόμενο και λειτουργία του κριτηρίου της καλής πίστης126
  • ΙΙ. Εξυπηρέτηση ιδίων συμφερόντων127
  • 7ο Mέρος131
  • Συμπέρασμα131
  • § 15. Συμπερασματικές παρατηρήσεις και προοπτικές131
  • ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ137
  • ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ140