Έκδοση: 2013
ISBN: 978-960-622-208-5
Σελίδες: 256
Συγγραφέας: G. Tarde
Διεύθυνση Σειράς: Ι. Φαρσεδάκης
Απόδοση: Η. Σαγκουνίδου-Δασκαλάκη
Πρόλογος: Ι. Φαρσεδάκης

Με το έργο «Συγκριτική Εγκληματολογία» παρουσιάζεται στο ελληνικό κοινό η Συγκριτική Εγκληματικότητα του κορυφαίου διανοητή Gabriel Tarde, ο οποίος σημάδεψε αποφασιστικά τον χώρο της υπό ευρεία έννοια Εγκληματολογίας, σε τέτοιον μάλιστα βαθμό, ώστε, σε αναγνώριση της μοναδικής προσφοράς του, το εθνικό βραβείο, το οποίο απονέμει η Γαλλική Εταιρία Εγκληματολογίας σε όποιον με το έργο του έχει συμβάλει περισσότερο στην προαγωγή της επιστήμης, να φέρει το όνομά του. Ο Gabriel Tarde, Δικαστής επί πολλά χρόνια σε μια μικρή γαλλική επαρχιακή πόλη και στη συνέχεια Διευθυντής της Εγκληματολογικής Στατιστικής στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και Καθηγητής στη Σορβόννη και στο Κολλέγιο της Γαλλίας, απέκτησε από την πρώτη του ενασχόληση μιαν ανθρώπινη εμπειρία που σημάδεψε τις φιλοσοφικές του θεωρίες, ενώ από τη δεύτερη του δόθηκε η δυνατότητα να συμπληρώσει τις γνώσεις που είχε από τα συγκεκριμένα ατομικά προβλήματα που έθετε η εγκληματικότητα. Αυτό του επέτρεψε να επιτύχει, όσο κανείς άλλος στην ιστορία της επιστήμης της Εγκληματολογίας, τη σύνδεση –παρά τη διαφορά της μεθοδολογίας που χρησιμοποιούν– των δύο επιπέδων, του μακρο-επιπέδου της συνολικής εγκληματικότητας και του ατομικού επιπέδου του δράστη κάθε εγκλήματος. Το έργο περιλαμβάνει τα εξής κεφάλαια: Ο εγκληματικός τύπος, Η εγκληματολογική στατιστική του τελευταίου μισού του 19ου αιώνα, Προβλήματα επιβολής των ποινών και Προβλήματα Εγκληματικότητας.

  • 0
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι22
  • Ο εγκληματικός τύπος22
  • I. Ανατομικά χαρακτηριστικά22
  • Το σώμα. Το κεφάλι. Τέλεια αντίθεση με τον ιδανικό τύπο του Χέγκελ22
  • II. Φυσιολογικά και παθολογικά χαρακτηριστικά33
  • Χρησιμότητα της φυσικής αυτής επισήμανσης33
  • III. Ψυχολογικά χαρακτηριστικά37
  • Αναλογίες με τον άγριο άνθρωπο, διαφορές με τον τρελλό Σχετικότητα του εγκλήματος, όχι της τρέλλας Συμβάντα χαρακτηριζόμενα ως εγκλήματα κατά τις διάφορες εποχές Ευθύνη του εγκληματία και όχι του τρελλού· γιατί 37
  • IV. Κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά54
  • Μεγάλες ενώσεις εγκληματιών: Η Camorra Καμία ομοιότητα με τις άγριες φυλές Τατουάζ και αργκό των κατέργων (bagnes). Δικαστική γραφολογία54
  • V. Προσπάθεια επεξήγησης63
  • Οι γυναίκες διαθέτουν τον εγκληματικό τύπο. Οι εξ επαγγέλματος τύποι63
  • VI. Δυνατότητα μετριασμού του εγκληματικού ιού στο μέλλον74
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ82
  • Η εγκληματολογική στατιστική του τελευταίου μισού του 19ου αιώνα82
  • Ι. Ταχεία και πραγματική πρόοδος του αριθμού των πλημμελημάτων82
  • Εμφανής πτώση του αριθμού των κακουργημάτων. Αιτία αυτής της εντύπωσης82
  • ΙΙ. Διάλογος με τον Poletti:92
  • Αν η δημιουργική δράση αντισταθμίζει την κακοποιό δράση92
  • ΙΙΙ. Η υποτροπή101
  • Η δράση του παραδείγματος. Γιατί το επάγγελμα του κακοποιού έχει καταστεί εξαιρετικό. Εκτόπιση και ενώσεις μετασωφρονιστικής αρωγής101
  • IV. Πολιτισμός και επανάσταση113
  • Η πολιτική και η καμπύλη των εγκλημάτων113
  • V. Δικαστικό σώμα: η συνεχής πρόοδός του προς όλες τις κατευθύνσεις121
  • Στατικός αριθμός των αστικών δικών. Σύγκριση των τριών δικαστικών στατιστικών. Ένορκοι. Ιστορική σύνοψη όσον αφορά τη διάκριση του αστικού από το ποινικό121
  • VI. Θρησκεία, η επίδρασή της138
  • Πρωτοβάθμια εκπαίδευση, η αναποτελεσματικότητά της. Ανώτατη εκπαίδευση, η αρετή της. Η θεμελιωμένη στην αισθητική ηθική138
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙΙ150
  • Προβλήματα επιβολής των ποινών150
  • Ι. Ο αποκτηθείς βαθμός δικανικής πεποίθησης150
  • Διακύμανση από ένα δικαστήριο σε ένα άλλο, από μια χώρα σε μιαν άλλη, από το μηδέν στο άπειρο. Υπαιτιότητα και πιθανότητα καταδίκης: Με ποιον τρόπο ο δικαστής κατορθώνει να σχηματίσει γνώμη: ψυχολογική ανάλυση. Θεωρητικός κανόνας των παραλλαγών περί των οποίων πρόκειται.150
  • ΙΙ. Υποβολή και ευθύνη157
  • Σύγκριση της επιβολής ποινής με την βιομηχανία. Η κανονική ζωή αποσαφηνισμένη από τον υπνωτισμό. Θα μπορούσε να είναι μόνον ένας πολύ πολύπλοκος υπνωτισμός. Κύριες προϋποθέσεις της ευθύνης. Η αρχή της μίμησης, απαραίτητη στην προκειμένη περίπτωση.157
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙV183
  • Προβλήματα Εγκληματικότητας183
  • Ι. Εγκληματική γεωγραφία183
  • Η αποδεκτή από τον Garofalo επικράτηση των ανθρωποκτονιών στη Νότιο Γαλλία και των κλοπών στη Βόρειο. Εξαιρέσεις από τον κανόνα αυτόν. Η ερμηνεία του με βάση όχι αιτίες φυσικές, αλλά αιτίες κοινωνικές, οι οποίες στη σύγχρονη εποχή συντελούν στην εξέλιξη του πολιτισμού από τον Νότο στον Βορρά και από την Ανατολή στη Δύση. Τάση, άλλωστε, του πολιτισμού να ακτινοβολεί προς όλες τις κατευθύνσεις.183
  • ΙΙ. Ανθρωποκτονία και Αυτοκτονία199
  • Κριτική της δημιουργηθείσης μεταξύ των δύο αντίστροφης σχέσης. Οι Ferri, Morselli και Logoyst. Αυτοκτονία και αποδημία. Αίτια κοινωνικού χαρακτήρα και προπάντων θρησκευτικού. Καμπύλη των αυτοκτονιών και καμπύλη των διαζυγίων. Ο Bertillon. Η αυτοκτονία στο στρατό.199
  • ΙΙΙ. Το μέλλον του εγκλήματος216
  • Διπλός προσανατολισμός των κοινωνιών. Αυξανόμενη τάση τριφυλότητας. Ορισμός του εγκλήματος. Προοδευτική διεύρυνση των δύο ομόκεντρων κύκλων της ηθικής. Η ίδια η ηθική πρόοδος επιχειρούμενη από ανακαλύψεις που αποτελούν αντικείμενα μίμησης. Κάθε πολιτισμός τείνει να εξαφανίσει την δική του εγκληματικότητα. Εμβρυολογία του εγκλήματος. Το ιδεώδες μέλλον.216
  • ΙV. Πολιτισμός και ψέμα233
  • Σύνδεση ανάμεσα στην παράβαση του ποινικού κανόνα και στο πνεύμα του ψέματος. Άρα, χρησιμότητα, αν όχι αναγκαιότητα, και σε κάθε περίπτωση κοινωνική οικουμενικότητα του ψέματος. Η γνώση τού αν η πρόοδος τείνει στην ελάττωσή του ή στην αύξησή του. Αντίστροφη σχέση ανάμεσα στην αλήθεια και στην ακρίβεια, ανάμεσα στο ψέμα και στο λάθος. Ιστορική ματιά. Επομένως, αναγκαιότητα της φαντασίας ενόψει της απαραίτητης ψευδαίσθησης για την κοινωνική ένωση. Θρησκεία του μέλλοντος233
  • Gabriel (de) Tarde253
  • 0
  • 0