Έκδοση: 2013
ISBN: 978-960-622-226-9
Σελίδες: 592
Συγγραφέας: Κρ. Ιωάννου, Α. Στρατή

Η παρούσα 4η έκδοση του έργου «Δίκαιο της Θάλασσας», εμπλουτισμένη και αναθεωρημένη, αποτελεί αφενός τη συνέχεια του κλασικού έργου των Κ. Ιωάννου και Α. Στρατή και αφετέρου την πλέον ολοκληρωμένη και συστηματική καταγραφή στην χώρα μας του διεθνούς δικαίου της θάλασσας.

Από την άποψη της κατάταξης της ύλης το έργο χωρίζεται συστηματικά σε 16 κεφάλαια, δύο Επίμετρα, ένα Παράρτημα, ενώ περιλαμβάνει κατά σειρά 26 πίνακες με χάρτες, αναλυτικό πίνακα με τις Συνθήκες του δικαίου της θάλασσας, κατάσταση της Σύμβασης των ΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και των Συμφωνιών εφαρμογής της.

Ειδικότερα, στην αρχή του έργου γίνεται μία γενική εισαγωγή στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας (ιστορική εξέλιξη, νομοτεχνική μορφολογία της Σύμβασης ΔΘ κ.ο.κ.), ακολούθως δε αναλύονται και παρουσιάζονται βασικές και κρίσιμες έννοιες του δικαίου της θάλασσας, όπως οι γραμμές βάσης, τα εσωτερικά ύδατα, η αιγιαλίτιδα ζώνη (επισημαίνεται ότι υπάρχει ιδιαίτερη αναφορά στην αιγιαλίτιδα ζώνη της Ελλάδας), καθώς και η συνορεύουσα – αρχαιολογική ζώνη. Εξίσου και σε επόμενα κεφάλαια, αντικείμενο του παρόντος έργου αποτελούν τα ζητήματα των στενών διεθνούς ναυσιπλοΐας, τα αρχιπελαγικά κράτη, το μείζον ζήτημα της υφαλοκρηπίδας με όλες τις νομικές διαστάσεις του (ωσαύτως περιλαμβάνονται χαρακτηριστικές αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαίου της Θάλασσας, καθώς και το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας της Ελλάδας) και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), που ως έννοια έχει απασχολήσει ιδιαιτέρως το τελευταίο διάστημα την Ελλάδα (υπάρχει ξεχωριστή αναφορά στην υιοθέτηση ΑΟΖ από την Ελλάδα). Περαιτέρω, αναλύονται σε επιμέρους κεφάλαια τα θέματα του καθεστώτος των νήσων, της ανοικτής θάλασσας, της Περιοχής («Διεθνής Βυθός»), της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών, των περίκλειστων και γεωγραφικώς μειονεκτούντων κρατών, της προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος, ενώ στο καταληκτικό κεφάλαιο εκτίθεται το σύστημα επίλυσης των σχετικών διαφορών σύμφωνα με τη Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας.

Στα δύο Επίμετρα παρουσιάζονται αφενός μεν η ελληνοτουρκική διαφορά για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου και αφετέρου το επεισόδιο των Ιμίων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (η τουρκική θεωρία περί «γκρίζων ζωνών»), ενώ στο Παράρτημα περιλαμβάνεται η Διάταξη του Διεθνούς Δικαστηρίου περί Προσωρινών Μέτρων στην υπόθεση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου.

Την έκδοση πλαισιώνει και ενισχύει αναλυτικό αλφαβητικό ευρετήριο με όλους του κρίσιμους όρους, που διευκολύνει τον αναγνώστη στην ευχερέστερη αναζήτηση του θέματος που τον ενδιαφέρει.

Συμπερασματικά, φιλοδοξία και της παρούσας 4ης έκδοσης του κλασικού έργου «Δίκαιο της Θάλασσας» είναι να δώσει στον νομικό, ερευνητή, φοιτητή και σε όποιον ασχολείται ή ενδιαφέρεται να ασχοληθεί με το οικείο αντικείμενο την πληρέστερη και πλέον αξιόπιστη ενημέρωση για όλα τα σχετικά ζητήματα και τις πρόσφατες εξελίξεις σε επίπεδο διεθνούς πρακτικής και νομολογίας.

  • -38
  • 1 Γενική εισαγωγή στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας1
  • 1. Η ιστορική εξέλιξη του δικαίου της θάλασσας2
  • 1.1. Η γεωγραφική έννοια της θάλασσας2
  • 1.2. Στοιχεία από την ιστορία του δικαίου της θάλασσας3
  • 1.3. Η εποχή των Συνδιασκέψεων Κωδικοποίησης5
  • 1.3.1. Οι πρώτες κωδικοποιητικές προσπάθειες5
  • 1.3.2. Η Τρίτη Συνδιάσκεψη των Η.Ε. για το Δίκαιο της Θάλασσας6
  • 1.4. Η Σύμβαση των Η.Ε. για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982)8
  • 1.5. Η Συμφωνία για την Εφαρμογή του Μέρους XI της Σύμβασης ΔΘ («Συμφωνία της Νέας Υόρκης»)9
  • 1.5.1. Σχέση της Συμφωνίας της Νέας Υόρκης με τη Σύμβαση ΔΘ10
  • 1.5.2. Θέση σε ισχύ της Συμφωνίας της Νέας Υόρκης10
  • 2. Νομοτεχνική μορφολογία της Σύμβασης ΔΘ11
  • 2.1. Η δομή της Σύμβασης ΔΘ11
  • 2.2. Οι κανόνες που περιέχει η Σύμβαση ΔΘ12
  • 2.2.1. Οι θεμελιώδεις κανόνες εφαρμογής και ερμηνείας της Σύμβασης ΔΘ12
  • 2.2.1.1. Η αρχή της ισόρροπης άσκησης δικαιωμάτων και υποχρεώσεων13
  • 2.2.1.2. Η αρχή της καλής πίστης13
  • 2.2.1.3. Η απαγόρευση κατάχρησης δικαιώματος14
  • 2.2.1.4. Η αρχή της χρήσης των θαλασσών κατά τρόπο ειρηνικό και συμβατό με τον Χάρτη των Η.Ε.14
  • 2.2.1.5. Η αρχή ότι το έδαφος δεσπόζει την θάλασσα15
  • 2.3. Οι τελικές διατάξεις15
  • 2.3.1. Η απαγόρευση των επιφυλάξεων15
  • 2.3.2. Η ανοχή των ερμηνευτικών δηλώσεων16
  • 2.3.3. Σχέση της Σύμβασης ΔΘ με άλλες συμβάσεις και διεθνείς συμφωνίες17
  • 2.3.4. Τροποποίηση της Σύμβασης ΔΘ19
  • 2.3.4.1. Κοινή διαδικασία τροποποίησης19
  • 2.3.4.2. Απλοποιημένη διαδικασία τροποποίησης19
  • 2.3.4.3. Τροποποίηση διατάξεων που αφορούν αποκλειστικά την Περιοχή19
  • 2.3.4.4. Θέση σε ισχύ των τροποποιήσεων20
  • 2.3.5. Καταγγελία20
  • 3. Η κύρωση και επικύρωση από την Ελλάδα της Σύμβασης ΔΘ21
  • 3.1. Η δήλωση της Ελλάδας κατά την επικύρωση21
  • 3.2. Η αντίδραση της Τουρκίας στη δήλωση της Ελλάδας23
  • 3.3. Η ελληνική απάντηση στην τουρκική δήλωση25
  • 4. Το διεθνές δίκαιο της θάλασσας και οι πηγές του26
  • 4.1. Διεθνείς συνθήκες26
  • 4.2. Διεθνές έθιμο26
  • 4.3. Γενικές αρχές του δικαίου28
  • 4.4. Νομολογία διεθνών δικαστηρίων28
  • 4.4.1. Οι αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου29
  • 4.4.2. Οι αποφάσεις διεθνών διαιτητικών δικαστηρίων31
  • 4.4.3. Οι αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαίου της Θάλασσας32
  • 4.5. Αποφάσεις διεθνών οργανισμών34
  • 4.6. Ευθυδικία - Επιείκεια34
  • 4.7. Εσωτερικό δίκαιο34
  • 4.8. Κοινοτικό/ενωσιακό δίκαιο35
  • 5. Το υποκειμενικό πεδίο εφαρμογής του διεθνούς δικαίου της θάλασσας36
  • 6. Το αντικειμενικό πεδίο εφαρμογής του διεθνούς δικαίου της θάλασσας - Οι θαλάσσιες και υποθαλάσσιες ζώνες37
  • 7. Διάγραμμα του παρόντος έργου39
  • 2 Οι γραμμές βάσης41
  • 1. Εισαγωγή - Εξωτερικά και εσωτερικά όρια θαλασσίων ζωνών41
  • 1.1. Η έννοια των εσωτερικών και εξωτερικών ορίων41
  • 1.2. Το εξωτερικό όριο της αιγιαλίτιδας ζώνης42
  • 2. Η χάραξη της γραμμής βάσης 43
  • 2.1. Η κανονική γραμμή βάσης43
  • 2.2. Οι ευθείες γραμμές βάσης44
  • 2.2.1. Έννοια44
  • 2.2.2. Τρόπος χάραξης44
  • 2.2.3. Η διεθνής πρακτική σε θέματα χάραξης ευθειών γραμμών βάσης45
  • 2.2.4. Οι γραμμές βάσης της Ελλάδας46
  • 2.2.5. Η διεθνής νομολογία48
  • 3. Ειδικές περιπτώσεις χάραξης γραμμών βάσης49
  • 3.1. Κόλποι49
  • 3.1.1. Η νομική έννοια του κόλπου49
  • 3.1.2. Οι εξαιρέσεις από τον κανόνα51
  • 3.1.2.1. Κόλποι με ακτές που ανήκουν σε περισσότερα από ένα κράτη51
  • 3.1.2.2. Ιστορικοί κόλποι52
  • 3.2. Στόμια ποταμών53
  • 3.3. Λιμενικά έργα και αγκυροβόλια53
  • 3.4. Σκόπελοι53
  • 3.5. Ύφαλοι54
  • 4. Ναυτικοί χάρτες και πίνακες γεωγραφικών συντεταγμένων55
  • 3 Εσωτερικά ύδατα57
  • 1. Εισαγωγή - Έννοια57
  • 2. Νομικό καθεστώς58
  • 3. Λιμένες58
  • 3.1. Η πρόσβαση των αλλοδαπών πλοίων στους λιμένες59
  • 3.1.1. Ο γενικός κανόνας59
  • 3.1.2. Οι εξαιρέσεις από τον γενικό κανόνα60
  • 3.2. Η δικαιοδοσία επί των αλλοδαπών πλοίων στους λιμένες62
  • 3.2.1. Ιδιωτικά πλοία62
  • 3.2.2. Κρατικά πλοία63
  • 4. Το εθνικό προνόμιο της ακτοπλοΐας64
  • 4 Αιγιαλίτιδα ζώνη65
  • 1. Εισαγωγή - Έννοια66
  • 2. Η κυριαρχία του παράκτιου κράτους στην αιγιαλίτιδα ζώνη67
  • 3. Δικαιώματα τρίτων κρατών στην αιγιαλίτιδα ζώνη: το δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης67
  • 3.1. Έννοια της αβλαβούς διέλευσης67
  • 3.1.1. Διέλευση68
  • 3.1.2. «Αβλαβής» διέλευση68
  • 3.1.3. Απαγορευμένες δραστηριότητες κατά την αβλαβή διέλευση68
  • 3.1.4. Αναστολή του δικαιώματος αβλαβούς διέλευσης71
  • 3.2. Φορείς του δικαιώματος της αβλαβούς διέλευσης71
  • 3.2.1. Ο γενικός κανόνας71
  • 3.2.2. Πολεμικά πλοία71
  • 3.3. Ειδικές κατηγορίες πλοίων73
  • 4. Δικαιοδοσία του παράκτιου κράτους σε σχέση με τα πλοία που ασκούν το δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης73
  • 4.1. Νομοθετική αρμοδιότητα του παράκτιου κράτους73
  • 4.1.1. Περιορισμοί της νομοθετικής αρμοδιότητας του παράκτιου κράτους74
  • 4.1.2. Κυρώσεις σε βάρος πλοίων που παραβιάζουν τη νομοθεσία του παράκτιου κράτους75
  • 4.2. Άσκηση της ποινικής και αστικής δικαιοδοσίας του παράκτιου κράτους77
  • 4.2.1. Ποινική δικαιοδοσία επί αλλοδαπού πλοίου77
  • 4.2.2. Αστική δικαιοδοσία επί αλλοδαπού πλοίου78
  • 5. Οριοθέτηση της αιγιαλίτιδας ζώνης79
  • 6. Η αιγιαλίτιδα ζώνη της Ελλάδας79
  • 6.1. Ισχύον καθεστώς79
  • 6.1.1. Τα ανατολικά και δυτικά θαλάσσια σύνορα της χώρας 81
  • 6.2. Το ζήτημα της επέκτασης του εύρους της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 μίλια83
  • 6.2.1. Από την άποψη του διεθνούς δικαίου83
  • 6.2.1.1. Οι απειλές της Τουρκίας83
  • 6.2.1.2. Τα επιχειρήματα της Τουρκίας83
  • 6.2.2. Η διεθνής νομολογία 86
  • 6.2.3. Από την άποψη του εσωτερικού ελληνικού δικαίου87
  • 5 Συνορεύουσα ζώνη - Αρχαιολογική ζώνη89
  • 1. Συνορεύουσα ζώνη90
  • 1.1. Έννοια - Ιστορική εξέλιξη90
  • 1.2. Οι ρυθμίσεις της Σύμβασης ΔΘ91
  • 1.2.1. Δικαιώματα του παράκτιου κράτους στη συνορεύουσα ζώνη91
  • 1.3. Οριοθέτηση της συνορεύουσας ζώνης93
  • 2. Αρχαιολογική ζώνη93
  • 2.1. Νομοθετική προέλευση του θεσμού93
  • 2.2. Ο όρος «αρχαιολογικά και ιστορικά αντικείμενα»95
  • 2.3. Ο γενικός κανόνας96
  • 2.4. Οι κανόνες κατά θαλάσσιες ζώνες96
  • 2.5. Έννοια της «αρχαιολογικής ζώνης»97
  • 2.5.1. Αρμοδιότητες του παράκτιου κράτους97
  • 2.5.2. Αρχαιολογική έρευνα 98
  • 2.6. Οριοθέτηση της αρχαιολογικής ζώνης99
  • 3. Υιοθέτηση συνορεύουσας-αρχαιολογικής ζώνης από την Ελλάδα99
  • 4. Η Σύμβαση της ΟΥΝΕΣΚΟ για την Προστασία της Υποβρύχιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς (2001) 100
  • 6 Στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας103
  • 1. Έννοια - Ιστορική εξέλιξη103
  • 1.1. Γεωγραφική και νομική έννοια103
  • 1.2. Ιστορική διαμόρφωση των κανόνων για τα διεθνή στενά104
  • 1.2.1. Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για τα Στενά της Κέρκυρας105
  • 1.2.2. Η οριστική ρύθμιση106
  • 2. Οι γενικοί κανόνες107
  • 2.1. Κατηγορίες διεθνών στενών ανάλογα με το νομικό καθεστώς που τα διέπει107
  • 2.2. Τμήματα θαλασσών που δεν υπάγονται στο καθεστώς των διεθνών στενών108
  • 3. Το δικαίωμα του πλου διέλευσης108
  • 3.1. Έννοια του πλου διέλευσης108
  • 3.2. Υποκειμενική έκταση του δικαιώματος πλου διέλευσης109
  • 3.3. Δικαιοδοσία των παράκτιων κρατών σε σχέση με τα πλοία και αεροσκάφη που ασκούν το δικαίωμα του πλου διέλευσης110
  • 3.3.1. Νομοθετική αρμοδιότητα110
  • 3.3.2. Άσκηση ποινικής και αστικής δικαιοδοσίας110
  • 3.4. Υποχρεώσεις πλοίων και αεροσκαφών κατά την άσκηση του δικαιώματος πλου διέλευσης110
  • 3.5. Το δικαίωμα των παράκτιων κρατών να προσδιορίζουν θαλάσσιους διαδρόμους111
  • 3.6. Ειδικές υποχρεώσεις των παράκτιων κρατών112
  • 3.7. Το δικαίωμα του πλου διέλευσης ως εθιμικός κανόνας112
  • 4. Στενά που διέπονται από το καθεστώς της αβλαβούς διέλευσης112
  • 5. Στενά που διέπονται από ειδικό συμβατικό καθεστώς113
  • 5.1. Τα στενά των Δαρδανελίων113
  • 5.2. Άλλα στενά υπό ειδικό καθεστώς114
  • 6. Η εφαρμογή του καθεστώτος των στενών διεθνούς ναυσιπλοΐας στις ελληνικές θάλασσες115
  • 7. Διεθνείς διώρυγες117
  • 7.1. Η διώρυγα του Σουέζ117
  • 7.2. Η διώρυγα του Παναμά117
  • 7.3. Η διώρυγα του Κίελου118
  • 7 Αρχιπελαγικά κράτη119
  • 1. Εισαγωγή - Αρχιπέλαγος και Αρχιπελαγικό Κράτος119
  • 2. Αρχιπελαγικές γραμμές βάσης120
  • 3. Νομικό καθεστώς των αρχιπελαγικών υδάτων122
  • 4. Δικαιώματα τρίτων κρατών στα αρχιπελαγικά ύδατα123
  • 4.1. Αβλαβής διέλευση123
  • 4.2. Αρχιπελαγική διέλευση123
  • 4.2.1. Ο καθορισμός των θαλασσίων διαδρόμων και αεροδιαδρόμων124
  • 5. Η διεθνής πρακτική125
  • 8 Υφαλοκρηπίδα127
  • 1. Εισαγωγή128
  • 1.1. Η γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας128
  • 1.2. Η υφαλοκρηπίδα ως αντικείμενο διεκδίκησης των παράκτιων κρατών129
  • 1.2.1. Από την γεωλογική έννοια στη νομική έννοια129
  • 1.2.2. Από τη Διακήρυξη Τρούμαν στην Πρώτη Συνδιάσκεψη των Η.Ε. για το Δίκαιο της Θάλασσας132
  • 1.2.3. Από την Πρώτη Συνδιάσκεψη των Η.Ε. για το Δίκαιο της Θάλασσας στη Σύμβαση ΔΘ133
  • 1.2.3.1. Η Σύμβαση της Γενεύης για την Υφαλοκρηπίδα (1958)133
  • 1.2.3.2. Η νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου134
  • 1.2.3.3. Η Σύμβαση ΔΘ136
  • 2. Νομικός ορισμός της υφαλοκρηπίδας136
  • 2.1. Το εσωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας137
  • 2.2. Το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας138
  • 2.2.1. Το εξωτερικό όριο βάσει του κριτηρίου της απόστασης138
  • 2.2.1.1. Σχέση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στο πλαίσιο του κριτηρίου της απόστασης138
  • 2.2.1.2. Σχέση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με βάση τη νομολογία 139
  • 2.2.1.3. Το κριτήριο της απόστασης ως εθιμικός κανόνας140
  • 2.2.2. Το εξωτερικό όριο βάσει του γεωμορφολογικού κριτηρίου142
  • 2.2.2.1. Θεσμικές ρυθμίσεις σε σχέση με το εξωτερικό όριο πέραν των 200 ν.μ. από τις γραμμές βάσης143
  • 2.2.2.2. Η απόφαση του ΔΔΔΘ στην υπόθεση Οριοθέτησης του Θαλασσίου Συνόρου στον κόλπο της Βεγγάλης145
  • 2.2.2.3. Το γεωμορφολογικό κριτήριο ως κανόνας του εθιμικού δικαίου146
  • 2.3. Ανακεφαλαίωση - Ιστορική εξέλιξη του νόμιμου τίτλου στην υφαλοκρηπίδα148
  • 3. Νομική φύση των δικαιωμάτων του παράκτιου κράτους στην υφαλοκρηπίδα148
  • 3.1. Η έννοια του κυριαρχικού δικαιώματος και η διάκρισή του από την κυριαρχία148
  • 3.2. Ο χαρακτήρας των κυριαρχικών δικαιωμάτων149
  • 4. Περιεχόμενο των δικαιωμάτων του παράκτιου κράτους στην υφαλοκρηπίδα149
  • 4.1. Γενικός περιορισμός των κυριαρχικών δικαιωμάτων150
  • 4.2. Έκταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων150
  • 4.2.1. Κυριαρχικό δικαίωμα για την εξερεύνηση της υφαλοκρηπίδας 150
  • 4.2.2. Κυριαρχικό δικαίωμα για την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της υφαλοκρηπίδας151
  • 4.2.3. Αρχαιολογικά και ιστορικά αντικείμενα 153
  • 4.3. Άλλα συναφή δικαιώματα154
  • 4.3.1. Το δικαίωμα γεωτρήσεων154
  • 4.3.2. Το δικαίωμα τοποθέτησης τεχνητών νήσων, εγκαταστάσεων και κατασκευών154
  • 4.3.3. Το δικαίωμα κατασκευής σηράγγων155
  • 5. Δικαίωμα τρίτων κρατών για τοποθέτηση υποβρύχιων καλωδίων και αγωγών155
  • 6. Διενέργεια θαλάσσιας επιστημονικής έρευνας επί της υφαλοκρηπίδας 157
  • 7. Προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος από τη ρύπανση που προέρχεται από δραστηριότητες στην υφαλοκρηπίδα159
  • 8. Η υφαλοκρηπίδα των νησιών159
  • 9. Οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας159
  • 10. Η υφαλοκρηπίδα της Ελλάδας159
  • 10.1. Προσδιορισμός του εξωτερικού ορίου159
  • 10.2. Υφιστάμενες συμφωνίες οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας 162
  • 9 Αποκλειστική οικονομική ζώνη163
  • 1. Ιστορική εξέλιξη του θεσμού 164
  • 1.1. Η Διακήρυξη Τρούμαν164
  • 1.2. Η Πρώτη και η Δεύτερη Συνδιάσκεψη των Η.Ε. για το Δίκαιο της Θάλασσας165
  • 1.3. Η πορεία προς τη Σύμβαση ΔΘ166
  • 1.4. Σύγκριση αποκλειστικής αλιευτικής ζώνης και ΑΟΖ167
  • 2. Έννοια - Νομικό καθεστώς168
  • 2.1. Η ΑΟΖ ως θαλάσσια ζώνη sui generis168
  • 2.2. Νομική φύση των δικαιωμάτων του παράκτιου κράτους169
  • 3. Περιεχόμενο των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του παράκτιου κράτους170
  • 3.1. Κυριαρχικά δικαιώματα για την εξερεύνηση και εκμετάλλευση των φυσικών πόρων170
  • 3.1.1. Μη ζώντες φυσικοί πόροι170
  • 3.1.2. Ζώντες φυσικοί πόροι170
  • 3.1.2.1. Διατήρηση των ζώντων πόρων171
  • 3.1.2.2. Εκμετάλλευση (utilization) των ζώντων πόρων171
  • 3.1.2.3. Προστασία των ζώντων πόρων171
  • 3.2. Κυριαρχικά δικαιώματα για άλλους οικονομικούς σκοπούς172
  • 3.3. Δικαιοδοσία του παράκτιου κράτους173
  • 3.3.1. Τεχνητές νήσοι, εγκαταστάσεις και κατασκευές173
  • 3.3.1.1. Νομοθετική και εκτελεστική αρμοδιότητα174
  • 3.3.1.2. Ζώνες Ασφαλείας174
  • 3.3.1.3. Απομάκρυνση των εγκαταστάσεων175
  • 3.3.1.4. Νομικό καθεστώς175
  • 3.3.1.5. Ελληνική νομοθεσία175
  • 3.3.2. Θαλάσσια επιστημονική έρευνα176
  • 3.3.3. Προστασία και διατήρηση του θαλάσσιου περιβάλλοντος176
  • 3.4. Άλλα δικαιώματα και υποχρεώσεις176
  • 3.5. Εφαρμογή των νόμων και κανονισμών του παράκτιου κράτους 176
  • 4. Δικαιώματα και υποχρεώσεις τρίτων κρατών στην ΑΟΖ177
  • 4.1. Ελευθερίες και δικαιώματα τρίτων κρατών177
  • 4.1.1. Συμμετοχή τρίτων κρατών στην αλιεία178
  • 4.2. Υποχρεώσεις τρίτων κρατών στην ΑΟΖ179
  • 4.3. Υπολειπόμενα δικαιώματα (“residual rights”) 179
  • 5. Υιοθέτηση ΑΟΖ από την Ελλάδα180
  • 5.1. Τρόπος κήρυξης 180
  • 5.2. Σημασία της ΑΟΖ για την Ελλάδα181
  • 5.3. Ενσωμάτωση των διατάξεων της Σύμβασης ΔΘ στην ελληνική έννομη τάξη183
  • 6. Η εφαρμογή της ΑΟΖ στη Μεσόγειο 184
  • 6.1. Το διεθνές νομικό καθεστώς της Μεσογείου184
  • 6.1.1. Εμφάνιση νέων ζωνών δικαιοδοσίας: η «ζώνη προστασίας της αλιείας» και η «ζώνη οικολογικής προστασίας»185
  • 6.1.2. Οι συμφωνίες οριοθέτησης της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης της Κύπρου με την Αίγυπτο, τον Λίβανο και το Ισραήλ187
  • 6.1.3. Συμπερασματικές εκτιμήσεις188
  • 6.2. Η κοινοτική διάσταση189
  • 6.2.1. Κοινή αλιευτική πολιτική και ΑΟΖ189
  • 6.2.2. Δυνατότητα θέσπισης αλιευτικής ζώνης 12 ν.μ. από την Ελλάδα στο πλαίσιο της κοινής αλιευτικής πολιτικής190
  • 10 Το καθεστώς των νήσων193
  • 1. Έννοια193
  • 2. Το καθεστώς των νήσων στο πλαίσιο της Σύμβασης ΔΘ195
  • 2.1. Ο γενικός κανόνας: όλα τα νησιά διαθέτουν όλες τις θαλάσσιες ζώνες195
  • 2.1.1. Ο γενικός κανόνας ως κανόνας του εθιμικού δικαίου195
  • 2.2. Η εξαίρεση των βράχων196
  • 2.2.1. Έννοια του βράχου196
  • 2.2.1.1. Το κριτήριο του μεγέθους στις προπαρασκευαστικές εργασίες της Σύμβασης ΔΘ196
  • 2.2.1.2. Αδυναμία συντήρησης ανθρώπινης διαβίωσης ή οικονομικής ζωής197
  • 2.2.1.3. Η νορβηγική νήσος Jan Mayen198
  • 2.2.2. Συμπερασματικά σχόλια στην έννοια του βράχου198
  • 2.3. Σημασία των ρυθμίσεων του άρθρου 121 Σύμβασης ΔΘ για την Ελλάδα200
  • 11 Ανοικτή θάλασσα203
  • 1. Ορισμός203
  • 2. Νομικό καθεστώς: η αρχή της ελευθερίας της ανοικτής θάλασσας205
  • 2.1. Οι γενικοί κανόνες205
  • 2.1.1. Περιορισμοί στην άσκηση των ελευθεριών206
  • 2.1.2. Πυρηνικές δοκιμές207
  • 2.1.3. Στρατιωτικά γυμνάσια208
  • 3. Οι επιμέρους ελευθερίες της ανοικτής θάλασσας208
  • 3.1. Η ελευθερία ναυσιπλοΐας208
  • 3.1.1. Η εθνικότητα των πλοίων209
  • 3.1.1.1. Ο γνήσιος δεσμός πλοίου και κράτους σημαίας - Οι σημαίες ευκαιρίας210
  • 3.1.1.2. Η αρχή της μίας και μοναδικής εθνικότητας του πλοίου214
  • 3.2. Η ελευθερία της αλιείας216
  • 3.2.1. Η σημασία της αλιείας στην ανοικτή θάλασσα216
  • 3.2.2. Οι ρυθμίσεις της Σύμβασης ΔΘ217
  • 3.2.3. Νεότερες εξελίξεις218
  • 3.3. Η ελευθερία τοποθέτησης υποβρύχιων καλωδίων και αγωγών221
  • 3.4. Η ελευθερία της υπέρπτησης223
  • 3.5. Η ελευθερία της θαλάσσιας επιστημονικής έρευνας224
  • 3.6. Η ελευθερία τοποθέτησης τεχνητών νήσων και άλλων εγκαταστάσεων225
  • 4. Δικαιοδοσία στην ανοικτή θάλασσα225
  • 4.1. Δικαιοδοσία του κράτους της σημαίας225
  • 4.2. Υποχρεώσεις του κράτους της σημαίας225
  • 4.3. Ασυλία πολεμικών και κρατικών πλοίων226
  • 4.4. Υποχρέωση παροχής βοήθειας, έρευνας και διάσωσης226
  • 4.5. Απαγόρευση μεταφοράς δούλων227
  • 4.6. Παράνομο εμπόριο ναρκωτικών ή ψυχοτρόπων ουσιών228
  • 4.7. Ποινική δικαιοδοσία σε περιπτώσεις σύγκρουσης πλοίων228
  • 5. Εξαιρέσεις από την αρχή της δικαιοδοσίας του κράτους της σημαίας229
  • 5.1. Οικουμενική δικαιοδοσία229
  • 5.1.1. Πειρατεία229
  • 5.1.1.1. Νομοτυπική μορφή του διεθνούς εγκλήματος της πειρατείας230
  • 5.1.1.1.1. Το πρώτο στοιχείο231
  • 5.1.1.1.2. Το δεύτερο στοιχείο232
  • 5.1.1.1.3. Το τρίτο στοιχείο232
  • 5.1.1.1.4. Συμμετοχή και υποκίνηση233
  • 5.1.2. Διάκριση από το έγκλημα της πειρατείας κατά το εσωτερικό δίκαιο233
  • 5.1.2.1. Η πειρατεία κατά το ελληνικό δίκαιο233
  • 5.1.3. Συνέπειες του χαρακτηρισμού ενός πλοίου ως πειρατικού234
  • 5.1.4. Νεότερες εξελίξεις234
  • 5.1.4.1. Η Σύμβαση για την Καταστολή Παρανόμων Πράξεων κατά της Ασφάλειας της Θαλάσσιας Ναυσιπλοΐας235
  • 5.1.4.2. Η κρίση στη Σομαλία 236
  • 5.2. Έκτακτη δικαιοδοσία238
  • 5.2.1. Παράνομες εκπομπές από την ανοικτή θάλασσα238
  • 5.2.2. Δικαίωμα νηοψίας239
  • 5.2.2.1. Η βασική αρχή239
  • 5.2.2.2. Το δικαίωμα νηοψίας σύμφωνα με τη Σύμβαση ΔΘ 240
  • 5.2.2.3. Δικαίωμα επέμβασης βάσει διεθνών συνθηκών240
  • 5.2.3. Δικαίωμα συνεχούς καταδίωξης240
  • 12 Η Περιοχή («Διεθνής βυθός»)243
  • 1. Εισαγωγή244
  • 1.1. Η έννοια του διεθνούς βυθού244
  • 1.2. Οι ρυθμίσεις για τον διεθνή βυθό ως αφετηρία της Τρίτης Συνδιάσκεψης244
  • 1.3. Η επαναδιαπραγμάτευση του Μέρους XI Σύμβασης ΔΘ246
  • 1.4. Μεταφραστικές ανακρίβειες στο Μέρος XI Σύμβασης ΔΘ246
  • 2. Η έννοια της «κοινής κληρονομιάς της ανθρωπότητας»247
  • 2.1. Η νομοθετική ιστορία της έννοιας247
  • 2.2. Η εννοιολογική ταυτότητα της «κοινής κληρονομιάς της ανθρωπότητας»247
  • 2.3. Οι έννομες συνέπειες του χαρακτηρισμού «κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας»248
  • 2.4. Η διάχυση της έννοιας «κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας» σε άλλα πεδία249
  • 3. Θεμελιώδεις κανόνες που διέπουν την Περιοχή249
  • 3.1. Το σύστημα εκμετάλλευσης των πόρων της Περιοχής249
  • 3.2. Νομικό καθεστώς της Περιοχής και των πόρων της250
  • 3.3. Γενική συμπεριφορά των κρατών στην Περιοχή250
  • 3.4. Υποχρέωση συμμόρφωσης και ευθύνη σε περίπτωση πρόκλησης ζημιών250
  • 3.5. Εκμετάλλευση προς όφελος του συνόλου της ανθρωπότητας251
  • 3.6. Χρήση της Περιοχής αποκλειστικά για ειρηνικούς σκοπούς251
  • 3.7. Προστασία των δικαιωμάτων των παράκτιων κρατών252
  • 3.8. Θαλάσσια επιστημονική έρευνα252
  • 3.8.1. Η γενική ρύθμιση για τη θαλάσσια επιστημονική έρευνα252
  • 3.8.2. Η θαλάσσια επιστημονική έρευνα στην Περιοχή253
  • 3.9. Μεταφορά τεχνολογίας253
  • 3.9.1. Η γενική ρύθμιση για τη μεταφορά τεχνολογίας253
  • 3.9.2. Η μεταφορά τεχνολογίας για δραστηριότητες στην Περιοχή254
  • 3.10. Προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος255
  • 3.10.1. Η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος στην Περιοχή σύμφωνα με το Μέρος XII Σύμβασης ΔΘ255
  • 3.10.2. Η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος στην Περιοχή σύμφωνα με το Μέρος XI Σύμβασης ΔΘ256
  • 3.11. Προστασία της ανθρώπινης ζωής256
  • 3.12. Συμμετοχή των αναπτυσσομένων κρατών στις δραστηριότητες που διεξάγονται στην Περιοχή257
  • 3.13. Αρχαιολογικά και ιστορικά αντικείμενα στην Περιοχή257
  • 3.13.1. Η γενική ρύθμιση257
  • 3.13.2. Τα αρχαιολογικά και ιστορικά αντικείμενα ως κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας257
  • 3.13.3. Τα ερμηνευτικά προβλήματα του άρθρου 149 Σύμβασης ΔΘ258
  • 3.13.4. Η έννοια των δικαιωμάτων προτιμήσεως259
  • 3.13.5. Η έννοια του κράτους/χώρας προέλευσης259
  • 3.13.6. Έλλειψη μηχανισμού προστασίας-εφαρμογής του άρθρου 149 Σύμβασης ΔΘ260
  • 3.13.7. Οι ρυθμίσεις της Σύμβασης της ΟΥΝΕΣΚΟ για την Προστασία της Υποβρύχιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς (2001)260
  • 3.14. Εναρμόνιση των δραστηριοτήτων που διεξάγονται στην Περιοχή με άλλες δραστηριότητες που ασκούνται στο θαλάσσιο περιβάλλον261
  • 4. Η θεσμική οργάνωση της Περιοχής262
  • 4.1. Η Αρχή262
  • 4.2. Τα κύρια όργανα της Αρχής263
  • 4.2.1. Η Συνέλευση263
  • 4.2.1.1. Σύνθεση - Σύνοδοι263
  • 4.2.1.2. Διαδικασία λήψης αποφάσεων263
  • 4.2.1.3. Αρμοδιότητες264
  • 4.2.2. Το Συμβούλιο265
  • 4.2.2.1. Σύνθεση - Σύνοδοι265
  • 4.2.2.2. Διαδικασία λήψης αποφάσεων265
  • 4.2.2.3. Αρμοδιότητες266
  • 4.2.2.4. Όργανα267
  • 4.2.3. Η Γραμματεία268
  • 4.2.4. Η Επιχείρηση268
  • 4.2.5. Η Επιτροπή Οικονομικών269
  • 4.3. Η Προπαρασκευαστική Επιτροπή270
  • 5. Σύστημα εξερεύνησης και εκμετάλλευσης της Περιοχής και των πόρων της270
  • 5.1. Φορείς271
  • 5.2. Προγράμματα εργασιών271
  • 5.3. Πολιτική παραγωγής273
  • 5.4. Οικονομική βοήθεια273
  • 5.5. Οικονομικοί όροι των συμβολαίων273
  • 5.6. Κατανομή των προσόδων274
  • 5.7. Συμπερασματικές εκτιμήσεις 274
  • 13 Οριοθετήσεις θαλασσίων ζωνών277
  • 1. Έννοια και στοιχεία της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών278
  • 1.1. Η λειτουργία της οριοθέτησης278
  • 1.2. Οι πηγές του δικαίου των οριοθετήσεων280
  • 1.3. Η οριοθέτηση ως διεθνής διαδικασία280
  • 1.4. Διάκριση μεταξύ οριοθέτησης και θέσπισης θαλασσίων ζωνών 281
  • 1.5. Οριοθέτηση και κτήση εδάφους281
  • 1.6. Η έννοια του «ενιαίου θαλασσίου ορίου»282
  • 1.7. Το διεθνές δίκαιο δεν επιβάλλει επιπρόσθετους όρους ως προς την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών σε κλειστές και ημίκλειστες θάλασσες 286
  • 2. Οι νομικές έννοιες και οι γενικοί κανόνες των οριοθετήσεων287
  • 2.1. Η αρχή της ίσης απόστασης288
  • 2.1.1. Η αρχή της ίσης απόστασης στην οριοθέτηση της αιγιαλίτιδας ζώνης289
  • 2.1.2. Η αρχή της ίσης απόστασης στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ289
  • 2.1.2.1. H απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για την Υφαλοκρηπίδα της Βόρειας Θάλασσας289
  • 2.1.2.2. Η μεταγενέστερη διεθνής νομολογία290
  • 2.2. Οι ειδικές/σχετικές περιστάσεις293
  • 2.2.1. Η έννοια των ειδικών/σχετικών περιστάσεων293
  • 2.2.2. Η καταγωγή των δύο εννοιών293
  • 2.2.2.1. Οι ειδικές περιστάσεις294
  • 2.2.2.2. Οι σχετικές περιστάσεις295
  • 2.2.3. Η εξομοίωση των ειδικών και των σχετικών περιστάσεων296
  • 2.2.4. Ενδεικτικός κατάλογος των ειδικών/σχετικών περιστάσεων297
  • 2.3. Ευθυδικία (equity) – Αρχές ευθυδικίας (equitable principles)301
  • 2.3.1. Η έννοια της ευθυδικίας/επιείκειας στο διεθνές δίκαιο301
  • 2.3.1.1. Η εννοιολογική καταγωγή του όρου και η λειτουργία του στο δίκαιο301
  • 2.3.1.2. Η νομολογιακή εξέλιξη των αρχών ευθυδικίας303
  • 2.3.2. Συμπερασματικές εκτιμήσεις308
  • 3. Οι ρυθμίσεις της Σύμβασης ΔΘ310
  • 3.1. Η οριοθέτηση της αιγιαλίτιδας ζώνης310
  • 3.2. Ο βασικός κανόνας310
  • 3.3. Οι εξαιρέσεις311
  • 3.3.1. Οι ειδικές περιστάσεις311
  • 3.3.2. Ο ιστορικός τίτλος311
  • 3.4. Η διεθνής νομολογία311
  • 4. Η οριοθέτηση της συνορεύουσας/αρχαιολογικής ζώνης312
  • 5. Η οριοθέτηση των αλιευτικών ζωνών313
  • 6. Η οριοθέτηση της ΑΟΖ314
  • 7. Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας314
  • 7.1. Η νομοθετική ιστορία του άρθρου 83(1) Σύμβασης ΔΘ314
  • 7.2. Η νομοτυπική μορφή των άρθρων 83(1) και 74(1) Σύμβασης ΔΘ316
  • 7.2.1. Η σύναψη συμφωνίας316
  • 7.2.2. Η παραπομπή στο διεθνές δίκαιο317
  • 7.2.3. Η δίκαιη λύση317
  • 7.3. Αδυναμία συμφωνίας και επίλυση διαφορών οριοθέτησης 319
  • 7.4. Προσωρινές διευθετήσεις πρακτικής φύσεως 320
  • 7.4.1. «Υποχρέωση» αποχής από μονομερείς ενέργειες;320
  • 7.4.2. Προσωρινός καθορισμός θαλασσίων συνόρων 322
  • 7.5. Η ισχύς προϋφισταμένων συμφωνιών οριοθέτησης322
  • 8. Η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών των νησιών323
  • 8.1. Η επήρεια των νησιών στις οριοθετήσεις 324
  • 8.2. Η σχετική διεθνής νομολογία325
  • 8.2.1. Πριν από τη θέση της Σύμβασης ΔΘ σε ισχύ325
  • 8.2.2. Μετά τη θέση της Σύμβασης ΔΘ σε ισχύ 327
  • 8.2.2.1. Η πρώτη υπόθεση οριοθέτησης του ΔΔΔΘ (Μπανγκλαντές-Μυανμάρ): υποκειμενικότητα και αβεβαιότητα ως προς τη μεταχείριση των νήσων329
  • 8.2.2.2. Η πρόσφατη απόφαση του ΔΔ: επανεπιβεβαίωση του δικαιώματος των νήσων σε θαλάσσιες ζώνες και στροφή προς την ασφάλεια δικαίου332
  • 14 Περίκλειστα και γεωγραφικώς μειονεκτούντα κράτη337
  • 1. Έννοια των περίκλειστων και των γεωγραφικώς μειονεκτούντων κρατών337
  • 2. Η στάση των περίκλειστων και των γεωγραφικώς μειονεκτούντων κρατών κατά την Τρίτη Συνδιάσκεψη339
  • 3. Οι ρυθμίσεις της Σύμβασης ΔΘ339
  • 3.1. Το δικαίωμα πρόσβασης των περίκλειστων κρατών στη θάλασσα και η ελευθερία διέλευσης340
  • 3.1.1. Αναγκαιότητα σύναψης συμφωνίας340
  • 3.1.2. Περιορισμοί στην ελευθερία διέλευσης341
  • 3.1.3. Το περιεχόμενο της συμφωνίας342
  • 3.1.4. Εξαίρεση από την εφαρμογή της ρήτρας του μάλλον ευνοουμένου κράτους343
  • 3.1.5. Ίση μεταχείριση στους θαλάσσιους λιμένες343
  • 3.2. Συμμετοχή των περίκλειστων και των γεωγραφικώς μειονεκτούντων κρατών στην εκμετάλλευση των ζώντων πόρων της ΑΟΖ343
  • 3.3. Πρόσβαση στην Περιοχή344
  • 3.4. Άλλα δικαιώματα των περίκλειστων και των γεωγραφικώς μειονεκτούντων κρατών344
  • 15 Προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος347
  • 1. Εισαγωγή348
  • 1.1. Ορισμός της ρύπανσης348
  • 1.2. Πηγές της ρύπανσης349
  • 2. Το διεθνές νομικό καθεστώς προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος350
  • 2.1. Υιοθέτηση διεθνών προτύπων350
  • 2.2. Αντιμετώπιση της ρύπανσης σε περιφερειακό επίπεδο351
  • 3. Το σύστημα προστασίας της Σύμβασης ΔΘ352
  • 3.1. Γενικοί κανόνες352
  • 3.2. Αντιμετώπιση έκτακτων περιστατικών353
  • 3.3. Συγκεκριμένες πηγές ρύπανσης354
  • 3.3.1. Χερσαία και ατμοσφαιρική ρύπανση354
  • 3.3.2. Ρύπανση προερχόμενη από την εκμετάλλευση του θαλάσσιου βυθού354
  • 3.3.2.1. Ρύπανση από δραστηριότητες στο θαλάσσιο βυθό υπαγόμενες στην εθνική δικαιοδοσία354
  • 3.3.2.2. Ρύπανση από δραστηριότητες στην Περιοχή355
  • 3.3.3. Ρύπανση από την απόρριψη αποβλήτων355
  • 3.3.4. Ρύπανση από πλοία355
  • 3.3.4.1. Δικαιοδοσία του κράτους της σημαίας355
  • 3.3.4.2. Δικαιοδοσία του παράκτιου κράτους356
  • 3.3.4.2.1. Νομοθετική αρμοδιότητα356
  • 3.3.4.2.2. Εκτελεστική αρμοδιότητα- εφαρμογή της νομοθεσίας του παράκτιου κράτους358
  • 3.3.4.2.3. Ειδικά Προστατευόμενες Περιοχές358
  • 3.3.4.3. Δικαιοδοσία του κράτους του λιμένος359
  • 3.4. Διασφαλίσεις361
  • 3.5. Διεθνής ευθύνη362
  • 3.6. Περιβαλλοντική εκτίμηση των επιπτώσεων στο θαλάσσιο περιβάλλον 364
  • 4. Η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος στην Ελλάδα364
  • 5. Προστασία της θαλάσσιας βιοποικιλότητας 367
  • 5.1. Θαλάσσιοι γενετικοί πόροι367
  • 5.1.1. Έννοια367
  • 5.1.2. Νομικό καθεστώς368
  • 5.2. Θέσπιση θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών 369
  • 5.2.1. Οι «Ειδικά Προστατευόμενες Περιοχές Μεσογειακού Ενδιαφέροντος» (SPAMI) του Πρωτοκόλλου της Βαρκελώνης (1995) 369
  • 5.2.2. Θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές στο πλαίσιο της Σύμβασης OSPAR371
  • 5.2.3. Το Δίκτυο Natura 2000372
  • 5.2.4. Μελλοντικές εξελίξεις: Προς μια νέα Συμφωνία Εφαρμογής της Σύμβασης ΔΘ (UNCLOS Implementing Agreement);373
  • 16 Επίλυση των διαφορών377
  • 1. Τo σύστημα επίλυσης των διαφορών σύμφωνα με τη Σύμβαση ΔΘ378
  • 1.1. Γενικά χαρακτηριστικά378
  • 1.1.1. Μορφολογία του συστήματος378
  • 1.1.2. Οι βασικές κατευθύνσεις του συστήματος επίλυσης των διαφορών381
  • 1.2. Διαφορές γενικού χαρακτήρα382
  • 1.2.1. Λειτουργικές λύσεις382
  • 1.2.1.1. Περιορισμοί στην εφαρμογή του κανόνα περί υποχρεωτικού δικαιοδοτικού διακανονισμού των διαφορών (άρθρο 297 Σύμβασης ΔΘ)382
  • 1.2.1.2. Προαιρετικές εξαιρέσεις στον κανόνα περί υποχρεωτικού δικαιοδοτικού διακανονισμού (άρθρο 298 Σύμβασης ΔΘ)383
  • 1.2.2. Οργανικές λύσεις384
  • 1.2.2.1. Η επιλογή της Ελλάδας386
  • 1.2.2.2. Η επιλογή των άλλων κρατών387
  • 1.3. Διαφορές σε σχέση με την Περιοχή389
  • 1.3.1. Λειτουργικές λύσεις389
  • 1.3.2. Οργανικές λύσεις391
  • 1.4. Οι κοινοί κανόνες391
  • 1.4.1. Κοινοί κανόνες σχετικά με την ειρηνική επίλυση των διαφορών391
  • 1.4.2. Κοινοί κανόνες σχετικά με τη δικαιοδοτική μέθοδο επίλυσης των διαφορών392
  • 1.4.2.1. Προδικαστικές ενστάσεις αρμοδιότητας393
  • 1.4.2.2. Προσωρινά μέτρα393
  • 1.4.2.3. Εμπειρογνώμονες394
  • 1.4.2.4. Εφαρμοστέο δίκαιο394
  • 1.4.2.5. Εξάντληση των εσωτερικών ενδίκων μέσων395
  • 1.4.2.6. Τελεσιδικία και δεσμευτικότητα των αποφάσεων395
  • 2. Το Διεθνές Δικαστήριο Δικαίου της Θάλασσας396
  • 2.1. Το ΔΔΔΘ ως όργανο γενικής δικαιοδοσίας στο «νέο» δίκαιο της θάλασσας397
  • 2.1.1. Οι κανόνες που διέπουν τη λειτουργία του ΔΔΔΘ397
  • 2.1.2. Οργάνωση του ΔΔΔΘ397
  • 2.1.2.1. Εκλογή των δικαστών397
  • 2.1.2.2. Τμήματα398
  • 2.1.3. Αρμοδιότητα του ΔΔΔΘ399
  • 2.1.3.1. Καθ’ ύλην αρμοδιότητα399
  • 2.1.3.2. Αρμοδιότητα ως προς τα πρόσωπα402
  • 2.1.4. Διαδικασία403
  • 2.1.4.1. Γενικοί Κανόνες403
  • 2.1.4.2. Ερημοδικία404
  • 2.1.4.3. Προσωρινά μέτρα404
  • 2.1.4.4. Παρέμβαση405
  • 2.1.4.5. Εφαρμοστέο δίκαιο405
  • 2.2. Το Τμήμα Επίλυσης Διαφορών Θαλάσσιου Βυθού του ΔΔΔΘ406
  • 2.2.1. Οι κανόνες που διέπουν τη λειτουργία της Τμήματος406
  • 2.2.2. Σύνθεση και οργάνωση του Τμήματος406
  • 2.2.3. Αρμοδιότητα του Τμήματος Επίλυσης Διαφορών Θαλάσσιου Βυθού407
  • 2.2.3.1. Καθ’ ύλην αρμοδιότητα407
  • 2.2.3.2. Αρμοδιότητα ως προς τα πρόσωπα408
  • 2.2.4. Εφαρμοστέο δίκαιο409
  • 2.2.5. Συμμετοχή τρίτων στη δίκη409
  • 2.2.6. Αναγκαστική εκτέλεση των αποφάσεων του Τμήματος409
  • 2.2.7. Λοιπά θέματα410
  • 3. Συνδιαλλαγή410
  • 4. Διαιτησία411
  • 5. Ειδική Διαιτησία412
  • Επίμετρο A΄413
  • Η ελληνοτουρκική διαφορά για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου413
  • 1. Εισαγωγικές παρατηρήσεις413
  • 2. Η περίοδος μέχρι το έτος 1973415
  • 3. Η περίοδος 1 Νοεμβρίου 1973 - 31 Μαΐου 1975416
  • 3.1. Η έναρξη της διαφοράς416
  • 3.2. Οι πρώτες ρηματικές διακοινώσεις416
  • 3.3. Η κρίση εξαιτίας των ερευνών του τουρκικού πλοίου Candarli418
  • 3.4. Η ανταλλαγή διακοινώσεων μετά το επεισόδιο του πλοίου Candarli419
  • 3.5. Η έναρξη των επισήμων ελληνοτουρκικών συνομιλιών422
  • 3.5.1. Η συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών422
  • 3.5.2. Η συνάντηση των Πρωθυπουργών Ελλάδας και Τουρκίας422
  • 4. Από το Κοινό Ανακοινωθέν των Βρυξελλών στη μονομερή προσφυγή ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου423
  • 4.1. Η ματαιωθείσα συνάντηση εμπειρογνωμόνων στο Παρίσι423
  • 4.2. Οι συναντήσεις εμπειρογνωμόνων στη Βέρνη424
  • 4.3. Οι σεισμογραφικές έρευνες του τουρκικού πλοίου Hora/Sismik και η νέα κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο425
  • 5. Η προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας και το Διεθνές Δικαστήριo426
  • 5.1. Η σώρευση δύο διαδικασιών426
  • 5.2. Η προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας426
  • 5.3. Η διαδικασία ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου428
  • 5.3.1. Η ελληνική αίτηση για την υπόδειξη προσωρινών μέτρων428
  • 5.3.2. Η εκδίκαση της κύριας μονομερούς ελληνικής προσφυγής430
  • 5.3.2.1. Το αιτητικό της προσφυγής430
  • 5.3.2.2. Οι βάσεις δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου που επικαλέσθηκε η Ελλάδα431
  • 5.3.2.3. Η απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 1978433
  • 5.3.2.3.1. Το σκεπτικό του Δικαστηρίου ως προς την πρώτη βάση δικαιοδοσίας433
  • 5.3.2.3.2. Το σκεπτικό του Δικαστηρίου ως προς τη δεύτερη βάση δικαιοδοσίας434
  • 5.3.2.4. Εκτίμηση της Απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου435
  • 6. Οι ελληνοτουρκικές διαβουλεύσεις κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας της ελληνικής προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο436
  • 6.1. Το Πρακτικό της Βέρνης436
  • 6.2. Οι διαπραγματεύσεις σε εφαρμογή του Πρακτικού της Βέρνης437
  • 7. Η κρίση του Μαρτίου 1987438
  • Επίμετρο Β΄441
  • Το επεισόδιο των Ιμίων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.Η τουρκική θεωρία περί «γκρίζων ζωνών»441
  • 1. Πρόλογος441
  • 2. Τα γεωγραφικά δεδομένα442
  • 3. Οι τίτλοι κυριαρχίας της Ελλάδας442
  • 3.1. Οι συμφωνίες μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας442
  • 3.2. Η υπαγωγή της ιταλοτουρκικής διαφοράς στο Διαρκές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαιοσύνης443
  • 3.2.1. Η Συμφωνία της 4ης Ιανουαρίου 1932444
  • 3.2.2. Το ιταλοτουρκικό Πρακτικό της 28ης Δεκεμβρίου 1932444
  • 3.3. Η εκχώρηση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα445
  • 4. Το επεισόδιο445
  • 5. Τα νομικά επιχειρήματα446
  • 5.1. Τα επιχειρήματα της Τουρκίας446
  • 5.2. Τα επιχειρήματα της Ελλάδας448
  • 5.2.1. Μερικά πρόσθετα επιχειρήματα450
  • 6. Τα μετά το επεισόδιο - η τουρκική θεωρία των «γκρίζων ζωνών»451
  • Παράρτημα455
  • Η Διάταξη του Διεθνούς Δικαστηρίου περί Προσωρινών Μέτρωνστην υπόθεση της Υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου455
  • Πίνακες467
  • Πίνακας Συνθηκών497
  • Κατάσταση της Σύμβασης των ΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, της Συμφωνίας της Νέας Υόρκης για την Εφαρμογή του Μέρους XI της Σύμβασης ΔΘ και της Συμφωνίας για την Εφαρμογή των Διατάξεων της Σύμβασης ΔΘ σχετικά με τη Διατήρηση και τη Διαχείρισητων Αλληλο-επικαλυπτόμενων και των Έντονα Μεταναστευτικών Ιχθυαποθεμάτων (10 Σεπτεμβρίου 2013)505
  • Πίνακας Εθνικών Διεκδικήσεων Θαλάσσιων Ζωνών Παγκοσμίως(10 Σεπτεμβρίου 2013)521
  • Ευρετήριο543
  • 0
  • 0