Έκδοση: 2013
ISBN: 978-960-562-132-2
Σελίδες: 440
Συγγραφέας: Ε. Μαστρομανώλης
Διεύθυνση Σειράς: Ευ. Περάκης

Η μονογραφία «Οίκοι αξιολόγησης εμπόρων & χρηματοπιστωτικών μέσων» εστιάζει στα εξαιρετικώς επίκαιρα και αδιερεύνητα εν πολλοίς νομικά ζητήματα της αποστολής, της ρύθμισης και της αστικής ευθύνης των οίκων αξιολόγησης.

Η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση των ετών 2007-2008 εξοικείωσε το ευρύτερο κοινό, περισσότερο σε δημοσιογραφική βάση, με το άγνωστο μέχρι τότε δεδομένο ότι υφίστανται και λειτουργούν οίκοι αξιολόγησης, φορείς δηλαδή επιφορτισμένοι με την εκτίμηση του αξιόχρεου των εμπόρων και των εκδοτών χρηματοπιστωτικών μέσων.

Οι οίκοι αξιολόγησης είναι δημιούργημα της αμερικανικής κεφαλαιαγοράς, έστω και αν οι κρίσεις τους «εξάγονται» και σε άλλες δικαιοδοσίες, όπως την ενωσιακή. Οι σημαντικότεροι σε εμβέλεια οίκοι αξιολόγησης διατηρούν τουλάχιστον την κύρια εγκατάστασή τους στις ΗΠΑ, έτσι η ρύθμισή τους εκεί είναι πληρέστερη και αρχαιότερη. Το ίδιο συμβαίνει και με την πρόβλεψη της αστικής τους ευθύνης που στις ΗΠΑ γνώρισε αλλεπάλληλα στάδια εξέλιξης, αρχής γενομένης από τη δεκαετία του 1960. Ο ενωσιακός νομοθέτης ακολούθησε με υστέρηση, και μάλλον αμυντικά, ώστε να αναχαιτίσει την αθρόα χρήση στο ενωσιακό έδαφος αμερικανικής προέλευσης αξιολογήσεων εμπόρων και χρεών, ιδιωτικών και δημοσίων. Έτσι, η διερεύνηση της αμερικανικής θεωρίας και νομολογίας γύρω από την υπόσταση και τη δραστηριότητα των οίκων αξιολόγησης καθίσταται επιβεβλημένη.

Η μονογραφία «Οίκοι αξιολόγησης εμπόρων & χρηματοπιστωτικών μέσων» διαρθρώνεται σε πέντε κεφάλαια: α) Η αξιολόγηση εμπόρων και εκδοτών χρηματοπιστωτικών μέσων: οικονομική λειτουργία, συντεταγμένες, φορείς, β) οίκοι αξιολόγησης και ρύθμιση στις έννομες τάξεις της ΕΕ και των ΗΠΑ, γ) οι οίκοι αξιολόγησης ενώπιον των δικαστηρίων, δ) οίκοι αξιολόγησης και άλλοι «πυλωροί» (ελεγκτές, οικονομικοί αναλυτές), και ε) η αστική ευθύνη των οίκων αξιολόγησης στην ενωσιακή και στην ελληνική έννομη τάξη. To έργο εμπλουτίζεται με παράρτημα νομοθεσίας των ΗΠΑ για τους οίκους αξιολόγησης, βιβλιογραφία και αλφαβητικό ευρετήριο.

  • -24
  • ΕΙΣΑΓΩΓΗ1
  • ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ1
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ11
  • Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΜΠΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΚΔΟΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΩΝ ΜΕΣΩΝ: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΕΣ, ΦΟΡΕΙΣ11
  • Α. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ: ΓΕΝΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ 11
  • Β. Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΓΕΝΕΣΙΟΥΡΓΕΣ ΤΗΣ ΑΙΤΙΕΣ 14
  • Ι. Το πληροφοριακό έλλειμμα και η «απο-διαμεσολάβηση» 14
  • 1. Χαλάρωση του νομικού και οικονομικού δεσμού χρηματοδότη-χρηματοδοτούμενου14
  • 2. Απουσία διαπραγματεύσεων 15
  • 3. Κλιμάκωση και διακύμανση των επιπέδων πιστωτικού κινδύνου 16
  • 4. Συμμετοχή τρίτων διαμεσολαβητών16
  • ΙΙ. Η τιτλοποίηση απαιτήσεων17
  • 1. Γενικά17
  • 2. «Κλιμακωτή ροή πληρωμών» και «οικοδόμηση σειρών τίτλων» διαφορετικής εξοφλητικής προτεραιότητας18
  • ΙΙΙ. Εναλλακτικοί μηχανισμοί ενημέρωσης20
  • Γ. ΟΙ ΟΙΚΟΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΩΣ ΦΟΡΕΙΣ ΠΑΡΟΧΗΣ ΤΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ21
  • Ι. Χαρακτηριστικά των οίκων αξιολόγησης και οικονομική στάθμιση της λειτουργίας τους21
  • 1. Τεχνογνωσία, εμπειρία και αναλυτικές δεξιότητες23
  • 2. Συνοχή των κριτηρίων αξιολόγησης και τυποποίηση μεθοδολογίας 24
  • 3. Ανεξαρτησία της κρίσης και «καλή φήμη» των ΟΑ24
  • ΙΙ. Η σύγκρουση συμφερόντων26
  • Δ. ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ: ΣΤΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΠΙΣΤΩΤΙΚΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ30
  • Ι. Ορολογικές διακρίσεις σχετικά με τον πιστωτικό κίνδυνο και οι συνισταμένες αυτού: «αθέτηση» και «ζημία»30
  • ΙΙ. Αθέτηση συμβατικής υποχρέωσης31
  • ΙΙΙ. Επέλευση οικονομικής ζημίας λόγω αθέτησης συμβατικής υποχρέωσης34
  • Ε. Η ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ: ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ, «ΔΕΟΝ» ΚΑΙ «ΕΙΝΑΙ»40
  • Ι. Θετική και αρνητική οριοθέτηση της υπηρεσίας αξιολόγησης40
  • 1. Πρόβλεψη και δυνητικός χαρακτήρας42
  • 2. Σύνδεση με χρονικό διάστημα αναφοράς42
  • 3. Θεμελίωση σε στατιστικά στοιχεία του παρελθόντος43
  • 4. Επαλήθευση εκ των υστέρων43
  • 5. Θεματικός περιορισμός κρίσης 44
  • 6. Χρήση συστήματος κατάταξης σε αξιολογικές κατηγορίες 44
  • 7. Σχετικότητα κρίσης46
  • 8. Αυτοτελές πληροφοριακό περιεχόμενο47
  • 9. Κρίση χωρίς υποχρεωτική διεξαγωγή νομικού και οικονομικού ελέγχου47
  • 10. Εφαρμογή μεθοδολογιών και χρήση ποσοτικών δεδομένων 48
  • 11. Υποκειμενική διάσταση της κρίσης περί πιστωτικού κινδύνου48
  • 12. Η αξιολόγηση ως παράγοντας διαμόρφωσης επενδυτικών αποφάσεων49
  • ΙΙ. Το «δέον» και το «είναι»50
  • ΣΤ. Η ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΙΝΗΤΡΟΥ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΦΗΜΗΣ ΤΩΝ ΟΑ (ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ “REPUTATIONAL DAMAGE”)53
  • Ι. Η θέση της θεωρίας: κίνητρο διατήρησης της φήμης των ΟΑ 53
  • ΙΙ. Η αντίρρηση: οικονομική στάθμιση κόστους και οφέλους των ΟΑ (συνθήκες προσφοράς των υπηρεσιών αξιολόγησης) 55
  • III. Συμβολή στην περαιτέρω αποδυνάμωση της θεωρίας: νέες συνθήκες ζήτησης των υπηρεσιών αξιολόγησης57
  • IV. Η αναίρεση της θεωρίας περί διατήρησης της φήμης των ΟΑ στην πράξη: ελαττωματικές αξιολογήσεις πριν και μετά την χρηματοπιστωτική κρίση 2007-2008 61
  • Z. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ63
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ65
  • ΟΙΚΟΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΡΥΘΜΙΣΗ ΣΤΙΣ ΕΝΝΟΜΕΣ ΤΑΞΕΙΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ Η.Π.Α.65
  • Α. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΟΑ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΩΝ ΜΕΣΩΝ ΚΑΙ Η ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΗΣ ΡΥΘΜΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ 65
  • Ι. Ο ρόλος των ΟΑ και το αίτημα ρύθμισης της δομής και της λειτουργίας τους 65
  • ΙΙ. Εναλλακτικά ρυθμιστικά σχήματα : πλεονεκτήματα και περιορισμοί68
  • IΙΙ. Ειδικότερα: η ρύθμιση της σύγκρουσης συμφερόντων72
  • IV. Η ρύθμιση εν όψει της υποχρεωτικής εκ του νόμου χρήσης των αξιολογήσεων74
  • Β. Η ΗΠΙΑ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΟΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΚΩΔΙΚΑ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ IOSCO75
  • Γ. Η ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΟΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ78
  • Ι. Νομοθετική ιστορία: η έκθεση τεχνικής συνδρομής και η δεύτερη μελέτη της CESR προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή 78
  • II. H Ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής του 2006 ως προάγγελος των νομοθετικών εξελίξεων81
  • ΙΙΙ. Η θέσπιση αυστηρών κανόνων θετικού δικαίου από τους Κανονισμούς 1060/2009, 513/2011 και CRA III83
  • 1. Προαπαιτούμενα για την ανάπτυξη δράσης των ΟΑ: εγγραφή στο Μητρώο ΟΑ, η «προσυπογραφή» αξιολογήσεων και η «πιστοποίηση βάσει ισοδυναμίας» ΟΑ88
  • 2. Οι παράμετροι της λειτουργίας των ΟΑ90
  • 2.1. Μεθοδολογία και δεδομένα90
  • 2.2. Συγκρούσεις συμφερόντων92
  • 2.3. Εταιρική διακυβέρνηση95
  • 3. Τα ελλείμματα και οι αναμενόμενες συνέπειες θέσης σε εφαρμογή του καθεστώτος που εισήγαγε ο Κανονισμός96
  • 4. Οι καινοτομίες του πρώτου τροποποιητικού Κανονισμού (513/2011, “CRA II”) 99
  • 5. Οι «δομικές» καινοτομίες του δεύτερου τροποποιητικού Κανονισμού (“CRA III”)101
  • 5.1. Κανονιστική απαγκίστρωση από τις αξιολογήσεις102
  • 5.2. Ενδυνάμωση του ανταγωνισμού ανάμεσα στους ΟΑ 103
  • Δ. Η χρήση των διαβαθμίσεων στην προληπτική τραπεζική εποπτεία ως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ενωσιακής «ρυθμιστικής άδειας» προς τους ΟΑ 105
  • Ι. Στάθμιση κινδύνων που συνδέονται με στοιχεία του ενεργητικού και κεφαλαιακή επάρκεια105
  • ΙΙ. Στάθμιση κινδύνων από θέσεις τιτλοποίησης (απλής και σύνθετης) και κεφαλαιακή επάρκεια109
  • Ε. ΟΑ ΚΑΙ ΡΥΘΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΙΣ Η.Π.Α.112
  • Ι. Τα υποκείμενα της ρύθμισης: από τους ΟΑΠΙ στους ΕΑΟΣΑΠΙ 112
  • ΙΙ. Η Credit Rating Agency Reform Act 2006: πρώτη απόπειρα ρύθμισης113
  • III. Η ρύθμιση μετά την χρηματοπιστωτική κρίση 2007-2008 από την Dodd-Frank Act 2010 115
  • 1. Συμβολή στη χάραξη της έννοιας και των ορίων των δραστηριοτήτων αξιολόγησης 116
  • 2. Τομή όσον αφορά τη ρύθμιση του ζητήματος της αστικής ευθύνης των ΕΑΟΣΑΠΙ 117
  • 3. Καινοτομίες όσον αφορά τη μείωση της κανονιστικής εξάρτησης από τις αξιολογήσεις120
  • 4. Συνεισφορά στην επέκταση της εποπτείας και διαφάνειας κατά την παροχή των υπηρεσιών αξιολόγησης122
  • ΣΤ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 124
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ127
  • ΟΙ ΟΙΚΟΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ127
  • Α. ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΜΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ127
  • Ι. Εισαγωγικές παρατηρήσεις127
  • ΙΙ. Η ταυτότητα των διαδίκων128
  • ΙΙΙ. Οι προτεινόμενες νομικές βάσεις: κανόνες ομοσπονδιακού και πολιτειακού δικαίου των Η.Π.Α.129
  • 1. Προλεγόμενα129
  • 2. Οι αξιολογήσεις ως παράμετρος «ουσιώδους» ανακρίβειας ή παράλειψης ανακοίνωσης σύμφωνα με το ομοσπονδιακό δίκαιο κεφαλαιαγοράς των Η.Π.Α.131
  • 3. Οι συντεταγμένες των αξιολογήσεων και η σημασία τους για τη συνδρομή «ουσιώδους» ελαττώματος ή έλλειψης136
  • 3.1. Το «ειδικό αντικείμενο» της αξιολόγησης136
  • 3.2. Η χρονική αναφορά του πληροφοριακού υποβάθρου της αξιολόγησης137
  • 3.3. Η πληροφοριακή σημασία της αξιολόγησης 137
  • 3.4. Η διαδικασία και οι παραδοχές138
  • 3.5. Η σύγκρουση συμφερόντων138
  • 3.6. Οι απαλλακτικές ρήτρες (“disclaimers”) 139
  • Β. ΟΙ ΚΑΤ’ ΙΔΙΑΝ ΝΟΜΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΑΓΟΡΑΣ 140
  • Ι. Άρθρα 11 και 12 (a) 2 της Securities Act 1933140
  • 1. Η ενεργητική νομιμοποίηση140
  • 2. Η παθητική νομιμοποίηση141
  • 3. Ο ΟΑ ως οιονεί ανάδοχος142
  • ΙΙ. Εναλλακτική βάση ευθύνης: το άρθρο 15 της Securities Act 1933 146
  • III. Η ελαττωματική αξιολόγηση κινητών αξιών ως χειραγώγηση αγοράς 148
  • 1. Η γνώση του (ανακριβώς) δηλούντος ή παραλείποντος την ανακοίνωση (“scienter”)150
  • 2. Η επιρροή της πράξης ή παράλειψης του εναγομένου στην απόφαση του ενάγοντος (“reliance”) (= αιτιώδης συνάφεια)152
  • 3. Το καθήκον ανακοίνωσης στοιχείων και πληροφοριών από τον εναγόμενο (“duty to disclose”) 153
  • ΙV. Οι ΟΑ ως αναγκαίοι ομόδικοι: πρόσφορη δικονομική διέξοδος 154
  • Γ. Η ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΩΣ ΙΔΙΑΖΟΥΣΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΔΙΚΟΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΒΑΣΗΣ (“NEGLIGENT MISREPRESENTATION”) 156
  • 1. Παροχή πληροφοριών προς καθοδήγηση και όφελος τρίτων, στα πλαίσια άσκησης επιχείρησης ή επαγγέλματος ή συναλλαγής που συνεπάγεται οικονομικό όφελος για τον παρέχοντα τις πληροφορίες159
  • 2. Η γνώση του παρέχοντος τις πληροφορίες όσον αφορά τον κύκλο προσώπων προς καθοδήγηση και όφελος των οποίων αυτές παρέχονται 159
  • 3. H έλλειψη ακρίβειας της πληροφορίας και η παράλειψη ανακοίνωσης πληροφοριών162
  • 4. H ενδιάθετη κατάσταση του παρέχοντος τις πληροφορίες 162
  • 5. Η δικαιολογημένη, και αναμενόμενη από τον παρέχοντα τις πληροφορίες και την καθοδήγηση, επιρροή στους αποδέκτες των πληροφοριών163
  • 6. Η αιτιώδης πρόκληση ζημίας λόγω της έλλειψης ακρίβειας της πληροφορίας ή της παράλειψης πληροφορίας164
  • Δ. Η «ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ» ΑΝΑΜΙΞΗ ΣΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ: ΣΥΝΑΥΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΔΙΚΟΠΡΑΞΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΥΠΕΡ ΤΡΙΤΟΥ164
  • Ε. Ο ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΣ ΩΣ ΕΝΑΓΩΝ 167
  • ΣΤ. Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΩΣ ΚΡΙΣΗ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ, ΚΥΜΑΙΝΟΜΕΝΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΕΝΔΥΤΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΝΟΜΟΛΟΓΙΑΣ176
  • Ζ. ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΟΑ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗ ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ 180
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ181
  • ΟΙΚΟΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ «ΠΥΛΩΡΟΙ» (ΕΛΕΓΚΤΕΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ)181
  • Α. ΓΕΝΙΚΑ: Η ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΗΣ181
  • Β. Η ΕΛΕΓΚΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΑΥΤΗΣ 183
  • Ι. Καταβολές και εξέλιξη της ελεγκτικής και κοινές συνισταμένες με την υπηρεσία αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας 183
  • ΙΙ. Το αντικείμενο του ελέγχου, οι περιορισμοί του και η διάσταση της παραμετροποίησης188
  • 1. Το αντικείμενο του ελέγχου188
  • 2. Οι περιορισμοί του ελέγχου189
  • 3. Η παραμετροποίηση του ελέγχου192
  • 4. Η επιμέλεια του ελεγκτή193
  • Γ. ΑΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΕΛΕΓΚΤΩΝ: ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ194
  • Ι. Η δημόσια λειτουργία του ελεγκτή: δικαιοπολιτική αναγκαιότητα της τριτενέργειας και όρια αυτής194
  • ΙΙ. Παράμετροι περιορισμού της ελεγκτικής ευθύνης στο δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης198
  • ΙΙΙ. Η συνύπαρξη παράλληλων καθεστώτων ευθύνης στο παράδειγμα του ελληνικού δικαίου200
  • IV. Νομικές βάσεις από το ομοσπονδιακό δίκαιο κεφαλαιαγοράς των Η.Π.Α.: ο ελεγκτής ως αυτουργός και ως συναυτουργός/συνεργός202
  • 1. O ελεγκτής ως αυτουργός202
  • 2. Ο ελεγκτής ως συναυτουργός ή συνεργός204
  • V. Νομικές βάσεις από το πολιτειακό δίκαιο των Η.Π.Α.: τομή στο ζήτημα της ειδικής επαγγελματικής ευθύνης των ελεγκτών έναντι τρίτων206
  • 1. Γενικά: η συνεισφορά της αμερικανικής νομολογίας 206
  • 2. Πρώτη ομάδα αποφάσεων: θεμελίωση ευθύνης σε σύμβαση με αντισυμβαλλόμενο τον ενάγοντα («χρήστη» των ελεγκτικών πορισμάτων) ή σε σύμβαση που αναπτύσσει προστατευτική ενέργεια υπέρ αυτού208
  • 3. Δεύτερη ομάδα αποφάσεων: θεμελίωση ευθύνης με βάση την «πραγματική και αντικειμενική» πρόβλεψη του ελεγκτή αναφορικά με τον κύκλο των επωφελουμένων από την κρίση του προσώπων210
  • 4. Τρίτη ομάδα αποφάσεων: θεμελίωση ευθύνης με βάση την «εύλογη» πρόβλεψη του ελεγκτή αναφορικά με τον κύκλο των επωφελουμένων από την κρίση του προσώπων213
  • VI. Οι ελεγκτικές υποχρεώσεις και η ενοποίηση της ελεγκτικής ευθύνης κατά το παράδειγμα του γαλλικού δικαίου214
  • 1. Ενοποιημένη προσέγγιση για τον ελεγχόμενο και για τρίτους214
  • 2. H συνεισφορά της γαλλικής σχολής στο ζήτημα της ελεγκτικής ευθύνης 215
  • 3. Η υποχρέωση «συμπεριφοράς» του ελεγκτή 215
  • 4. Ο προσωπικός χαρακτήρας της ελεγκτικής ευθύνης217
  • Δ. ΚΟΙΝΕΣ ΣΥΝΙΣΤΑΜΕΝΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΠΙΣΤΟΛΗΠΤΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ218
  • 1. Αντικείμενο και συναλλακτική δομή των υπηρεσιών 219
  • 2. Αποτελεσματικότητα πληροφόρησης220
  • 3. Αντικειμενικότητα οικονομικής ανάλυσης220
  • Ε. Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΩΣ «ΠΑΡΕΠΟΜΕΝΗ» ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΚΑΙ ΩΣ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗΣ ΣΥΣΤΑΣΗΣ 221
  • 1. Επενδυτική υπηρεσία222
  • 2. Επενδυτική σύσταση224
  • ΣΤ. ΑΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΑΝΑΛΥΤΩΝ225
  • 1. Ενδοσυμβατική ευθύνη225
  • 2. Αδικοπρακτική ευθύνη226
  • Ζ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΕΛΕΓΧΟΥ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ 227
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΜΠΤΟ231
  • Η ΑΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΟΙΚΩΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΝΩΣΙΑΚΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΝΝΟΜΗ ΤΑΞΗ231
  • Α. ΤΟ ΠΡΟΚΡΙΜΑΤΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΡΥΘΜΙΣΗ Ή/ΚΑΙ ΑΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΟΑ 231
  • Ι. Η αναγκαιότητα του καθεστώτος της αστικής ευθύνης231
  • ΙΙ. Μορφή αστικής ευθύνης 236
  • Β. Η ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ: ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΩΣ ΟΡΙΟ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΟΑ238
  • Ι. Γενικές επισημάνσεις και η ελευθερία του λόγου στο δίκαιο των Η.Π.Α.238
  • ΙΙ. Το πεδίο και ο περιορισμός της συνταγματικής προστασίας της ελεύθερης γνώμης στο ελληνικό δίκαιο240
  • ΙΙΙ. Η αξιολόγηση ως γνώμη άξια νομοθετικής ρύθμισης 242
  • Γ. Η ΤΥΠΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΩΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ245
  • Δ. ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΟΑ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΥ248
  • Ι. Δικαιοπρακτική βάση: ο ΟΑ ως παρέχων υπηρεσίες προς τον αξιολογούμενο («με εντολή»)249
  • ΙΙ. Αξιολόγηση «χωρίς εντολή»: ο ΟΑ ως διοικητής αλλοτρίων253
  • ΙΙΙ. Αξιολόγηση «χωρίς εντολή»: ο ΟΑ αδικοπρακτών 255
  • Ε. ΕΥΘΥΝΗ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΕΠΕΝΔΥΤΩΝ257
  • Ι. Η δικαιοπρακτική βάση : ΟΑ ως υποσχόμενος υπέρ τρίτων επενδυτών 257
  • ΙΙ. Η ειδική ex lege ευθύνη των ΟΑ σύμφωνα με τον CRA III261
  • 1. Η συμβολή της διάταξης του άρθρου 35α στην καθιέρωση συστήματος ευθύνης έναντι του επενδυτή261
  • 2. Οι συνισταμένες της ex lege ευθύνης των ΟΑ263
  • 2.1. Tο παράνομο263
  • 2.2. Η υπαιτιότητα265
  • 2.3. Οι λοιπές συνισταμένες: αιτιώδης συνάφεια και λοιπές συνισταμένες ρυθμιζόμενες δια παραπομπής στο εκάστοτε εφαρμοστέο δίκαιο266
  • ΙΙΙ. O OA ως συμπράττων στην κατάρτιση ενημερωτικού δελτίου 267
  • 1. Η ratio της ευθύνης267
  • 2. Η αξιολόγηση ως περιεχόμενο του ενημερωτικού δελτίου268
  • 3. Η μορφή ένταξης της αξιολόγησης στο ενημερωτικό δελτίο270
  • 4. Ευθύνη ΟΑ από το ενημερωτικό δελτίο: χαρακτηριστικά και συνισταμένες272
  • 4.1. Χαρακτηριστικά272
  • 4.2. Παράνομο και υπαιτιότητα273
  • 4.3. Αιτιώδης συνάφεια276
  • 4.4. Άρθρο 35α CRA III vs. άρθρο 25 Ν 3401/2005: συγκριτική αποτίμηση278
  • IV. Ο ΟΑ «οιονεί ανάδοχος» στη δημόσια διάθεση χρηματοπιστωτικών μέσων 279
  • 1. Γενικά279
  • 2. Κοινές ιδιότητες και δογματική βάση ευθύνης έναντι τρίτων280
  • 3. Η διάκριση: εύρος λειτουργίας «πυλωρού» και θέση στην κεφαλαιαγορά281
  • V. Ο ΟΑ αδικοπρακτών στην πρωτογενή και δευτερογενή αγορά χρηματοπιστωτικών μέσων 283
  • 1. Το παράνομο284
  • 2. Η υπαιτιότητα290
  • 3. Η αιτιώδης συνάφεια291
  • 4. Οι απαλλακτικές ρήτρες295
  • 5. Ευθύνη περισσοτέρων298
  • 6. Εφαρμοστέο δίκαιο, δωσιδικία301
  • VI. Ο ΟΑ ως παρέχων υπηρεσίες σε «καταναλωτές» επενδυτές 302
  • 1. Συρροή με τις λοιπές μορφές ευθύνης των ΟΑ302
  • 2. Ο επενδυτής σε αξιολογηθέντα χρηματοπιστωτικά μέσα ως καταναλωτής 303
  • 3. Παράνομο και υπαιτιότητα305
  • 4. Τα οφέλη της επίκλησης του άρθρου 8 Ν 2251/1994306
  • ΣΤ. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ306
  • ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΕΠΙΜΕΤΡΟ315
  • I. CREDIT RATING AGENCY REFORM ACT OF 2006 (CRARA)315
  • II. TITLE IX, SUBTITLE C OF THE DODD-FRANK WALL STREET REFORM AND CONSUMER PROTECTION ACT329
  • III. SECTION 15E OF THE SECURITIES EXCHANGE ACT OF 1934 (ΟΠΩΣ ΙΣΧΥΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ CRARA ΚΑΙ ΤΗΝ DODD-FRANK ACT 2010)349
  • IV. SECURITIES EXCHANGE ACT OF 1934, RULES 17g-1 - 17g-7369
  • ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ383
  • ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΟ ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ415
  • 0
  • 0