Έκδοση: 2016
ISBN: 978-960-622-581-9
Σελίδες: 688
Συγγραφέας: Α. Κωστάρας

Το έργο «Ποινικό Δίκαιο - Έννοιες & Θεσμοί του Γενικού Μέρους» αποτελεί μια ευσύνοπτη και τεκμηριωμένη παρουσίαση του Γενικού Μέρους του Ουσιαστικού Ποινικού Δικαίου, η θεωρητική ανάλυση του οποίου συνδυάζεται και με πολλά πρακτικά παραδείγματα, τα οποία βοηθούν στην καλύτερη κατανόηση του κειμένου.

Ειδικότερα, στο βιβλίο εξετάζονται η έννοια, οι διακρίσεις και η αποστολή του Ποινικού Δικαίου, η αρχή nullum crimen nulla poena sine lege, ο χρόνος και ο τόπος τέλεσης του εγκλήματος, το έγκλημα και οι διακρίσεις του, ο αιτιώδης σύνδεσμος πράξης και αποτελέσματος, ο αντικειμενικός καταλογισμός και οι λόγοι άρσης του αδίκου (προσταγή, άμυνα, κατάσταση ανάγκης, σύγκρουση καθηκόντων, συναίνεση παθόντος κ.ά.), η ικανότητα για καταλογισμό και η υπαιτιότητα (δόλος, αμέλεια).

Στη συνέχεια αναλύονται ζητήματα σχετικά με το άλλως δύνασθαι πράττειν, την απόπειρα (προϋποθέσεις, υπαναχώρηση, ειδικά ζητήματα), τη συμμετοχή (συναυτουργία, έμμεση αυτουργία, ηθική αυτουργία, συνέργεια) και τη συρροή των εγκλημάτων, η οποία στον χώρο του Ποινικού Δικαίου χαρακτηρίζεται από την προσβολή περισσότερων μονάδων του εννόμου αγαθού και διακρίνεται σε κατ’ ιδέαν ή τυπική συρροή και σε πραγματική ή υλική συρροή.

Ιδιαίτερη αναφορά και ανάλυση γίνεται επίσης και στα ζητήματα που αφορούν στην ποινή (επιμέτρηση της ποινής, μετατροπή της ποινής, αναστολή εκτέλεσης της ποινής) και στα μέτρα ασφαλείας. Και η ποινή και τα μέτρα ασφαλείας διέπονται από την αρχή της νομιμότητας.

Η μέθοδος επεξεργασίας της ύλης του βιβλίου στηρίζεται στην αρίθμηση όλων των παραγράφων του, με αριθμούς περιθωρίου αλλά και στον συσχετισμό των αριθμών αυτών μεταξύ τους. Με τον τρόπο αυτό γίνεται ευχερέστερη η μελέτη του βιβλίου, αφού συνδέονται τα συζητούμενα θέματα μεταξύ τους, έτσι ώστε ο αναγνώστης να έχει άμεση και γρήγορη πρόσβαση σε προηγούμενες ή μεταγενέστερες έννοιες.

Το έργο συμπληρώνεται με αλφαβητικό ευρετήριο. Πρόκειται για ένα εύχρηστο θεωρητικό και πρακτικό βοήθημα για δικηγόρους, δικαστές και σπουδαστές του ποινικού δικαίου.

  • 0
  • ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ1
  • Το ποινικό φαινόμενο ως αντικείμενο έρευνας του Ποινικού Δικαίου και οι κανόνες που ρυθμίζουν την εφαρμογή του1
  • ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Α΄3
  • Το Ποινικό Δίκαιο και οι κανόνες του3
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ3
  • Ποινικό Δίκαιο, Ποινικές Επιστήμες και Σχολές Aτου Ποινικού Δικαίου3
  • Ι. Το Ποινικό Δίκαιο - Έννοια και διακρίσεις αυτού3
  • 1. Η βασική διάκριση του Ποινικού Δικαίου σε Ουσιαστικό και Δικονομικό Ποινικό Δίκαιο4
  • Α. Το Ουσιαστικό Ποινικό Δίκαιο4
  • α) Το Γενικό Ποινικό Δίκαιο4
  • β) Το Ειδικό Ποινικό Δίκαιο5
  • γ) Το Δίκαιο των Ειδικών Ποινικών Νόμων6
  • δ) Το Κοινό Ποινικό Δίκαιο6
  • ε) Το Ιδιαίτερο Ποινικό Δίκαιο7
  • Β. Το Δικονομικό Ποινικό Δίκαιο ή Ποινική Δικονομία7
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως του Ουσιαστικού από το Δικονομικό Ποινικό Δίκαιο8
  • α) Στην εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου ως λόγου αναιρέσεως της αποφάσεως8
  • β) Στην εφαρμογή της αρχής «κανένα έγκλημα, καμιά ποινή χωρίς νόμο» («nullum crimen, nulla poena sine lege»)8
  • γ) Στο είδος της εκδιδομένης αποφάσεως9
  • 2. Άλλες περαιτέρω διακρίσεις του εν ευρεία εννοία Ποινικού Δικαίου9
  • Α. Το Αστυνομικό Δίκαιο ή Αστυνομική9
  • Β. Το Δίκαιο Εκτέλεσης των Ποινών9
  • Γ. Το Σωφρονιστικό Δίκαιο ή Σωφρονιστική10
  • ΙΙ. Οι ποινικές, εγκληματολογικές και βοηθητικές επιστήμες10
  • 1. Οι ποινικές επιστήμες10
  • 2. Οι εγκληματολογικές επιστήμες11
  • 3. Βοηθητικές επιστήμες11
  • ΙΙΙ. Οι ιδιορρυθμίες του Ποινικού Δικαίου12
  • 1. Ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας του Ποινικού Δικαίου12
  • 2. Η φύση των κυρώσεων του Ποινικού Δικαίου14
  • 3. Η επικινδυνότητα του μηχανισμού καταστολής14
  • 4. Η στιγματική λειτουργία του Ποινικού Δικαίου14
  • 5. Η λειτουργία της αρχής της νομιμότητας των εγκλημάτων και των ποινών («κανένα έγκλημα, καμιά ποινή χωρίς νόμο»)16
  • 6. Η περιοριστική ερμηνεία των κυρωτικών ποινικών κανόνων17
  • IV. Σχέση ανάμεσα στο ποινικό, στο αστικό και στο πειθαρχικό αδίκημα17
  • V. Αποστολή ή κοινωνική λειτουργία του Ποινικού Δικαίου20
  • 1. Η προστατευτική των εννόμων αγαθών λειτουργία του Ποινικού Δικαίου20
  • 2. Η εγγυητική ή εξασφαλιστική του ατόμου λειτουργία του Ποινικού Δικαίου23
  • VΙ. Οι «Σχολές» του Ποινικού Δικαίου24
  • 1. Η «κλασική σχολή»25
  • 2. Η «ανθρωπολογική θετική σχολή»26
  • 3. «Η κοινωνιολογική θετική σχολή»27
  • 4. Η «σχολή της ανθρωπιστικής κοινωνικής άμυνας»27
  • 5. Η «σχολή της κοινωνικής άμυνας»28
  • VII. Η ιστορική εξέλιξη του Ελληνικού Ποινικού Δικαίου28
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ30
  • Οι κανόνες του Ποινικού Δικαίου30
  • Ι. Είδη και διακρίσεις των κανόνων του Ποινικού Δικαίου30
  • 1. Οι πρωτεύοντες ή πρωταρχικοί ποινικοί κανόνες31
  • Α. Αξιολογικοί κανόνες31
  • Β. Προστακτικοί κανόνες31
  • 2. Οι δευτερεύοντες ή κυρωτικοί ποινικοί κανόνες33
  • 3. Οι γενικοί ρυθμιστικοί ποινικοί κανόνες35
  • ΙΙ. Περιεχόμενο των δευτερευόντων ή κυρωτικών ποινικών κανόνων35
  • 1. Το περιγραφικό τμήμα του δευτερεύοντος ποινικού κανόνα35
  • Α. Η αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος36
  • α) Το ενεργητικό υποκείμενο ή δράστη του εγκλήματος36
  • β) Το (υλικό ή ιδεατό) αντικείμενο της προσβολής36
  • γ) Την πράξη της προσβολής37
  • δ) Τις συνθήκες τέλεσης (τρόπο, χρόνο, τόπο) του εγκλήματος38
  • ε) Τα αξιολογικά στοιχεία38
  • στ) Το αποτέλεσμα της πράξης με τη σχετική αιτιώδη συνάφεια (στα εγκλήματα αποτελέσματος)40
  • ζ) Η αντικειμενική προσφορότητα της πράξης προς επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού (σε ορισμένα εγκλήματα)40
  • η) Η υλική αντιστοιχία μεταξύ ζημίας και οφέλους (στα σχετικά εγκλήματα)40
  • Β. Η υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος40
  • Γ. Οι εξωτερικοί όροι του αξιοποίνου42
  • 2. Το κυρωτικό τμήμα45
  • ΙΙΙ. Η ιδιαιτερότητα των «λευκών ποινικών νόμων» και η διάκρισή τους από τους λεγομένους «χωλούς ποινικούς νόμους»47
  • IV. Η ερμηνεία των κανόνων του Ποινικού Δικαίου50
  • 1. Η γραμματική ερμηνεία50
  • 2. Η λογική - συστηματική ερμηνεία51
  • Α. Η συσταλτική και διασταλτική ερμηνεία53
  • Β. Η αναλογική ερμηνεία ή εφαρμογή55
  • 3. Η τελεολογική ερμηνεία56
  • 4. Η αυθεντική ερμηνεία - Έννοια των όρων του Ποινικού Κώδικα (άρ. 13 ΠΚ) 57
  • Α. Η έννοια του υπαλλήλου57
  • Β. Η έννοια του οικείου58
  • Γ. Η έννοια του εγγράφου58
  • Δ. Η (διευρυμένη) έννοια της σωματικής βίας59
  • Ε. Η έννοια του στρατού59
  • ΣΤ. Η έννοια του κατ’ επάγγελμα ή κατά συνήθεια εγκλήματος60
  • Ζ. Η έννοια του ιδιαίτερα επικίνδυνου δράστη60
  • ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Β΄61
  • Το «ποινικό φαινόμενο» και η τυποποίησή του61
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ61
  • Έννοια, χαρακτηριστικά γνωρίσματα και στοιχεία του «ποινικού φαινομένου»61
  • Ι. Η βασική έννοια του «ποινικού φαινομένου»61
  • ΙΙ. Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του «ποινικού φαινομένου»63
  • 1. Η παθογένεια του ποινικού φαινομένου63
  • 2. Η θεραπευσιμότητα του ποινικού φαινομένου63
  • 3. Η σχετικότητα του ποινικού φαινομένου64
  • ΙΙΙ. Το «ποινικό φαινόμενο» στη νομική του μορφή και τα στοιχεία που το συνθέτουν64
  • 1. Το έννομο αγαθό64
  • 2. Το έγκλημα68
  • 3. Η ποινή69
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ71
  • Η τυποποίηση του «ποινικού φαινομένου» και η συνταγματική της κατοχύρωση71
  • Ι. Έννοια και σημασία της τυποποίησης του «ποινικού φαινομένου»71
  • 1. Έννοια της τυποποίησης71
  • 2. Σημασία της τυποποίησης72
  • ΙΙ. Η συνταγματική κατοχύρωση της τυποποίησης του «ποινικού φαινομένου»73
  • ΙΙΙ. Η αρχή «κανένα έγκλημα, καμιά ποινή χωρίς νόμο («nullum crimen, nulla poena sine lege») και οι μερικότερες αρχές που απορρέουν από αυτήν74
  • 1. «Καμία ποινή…χωρίς νόμο» («nulla poena…sine lege»)75
  • 2. «Καμία ποινή…χωρίς γραπτό νόμο» («poena…sine lege scripta»)76
  • 3. «Καμία ποινή…χωρίς προηγούμενο νόμο» («nulla poena…sine praevia lege»)78
  • 4. «Καμία ποινή…χωρίς αυστηρό νόμο» («nulla poena…sine lege stricta»)79
  • 5. «Καμία ποινή…χωρίς ορισμένο νόμο» («nulla poena…sine lege certa»)80
  • V. Πρακτικά θέματα80
  • ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Γ΄85
  • Η εφαρμογή του ποινικού νόμου85
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ109
  • Τα χρονικά όρια ισχύος των ποινικών νόμων109
  • Ι. Η υποχρεωτική αναδρομική ισχύς του ευμενέστερου ποινικού νόμου (άρ. 2 ΠΚ)109
  • 1. Χρονικά πλαίσια επιλογής του ευμενέστερου νόμου110
  • 2. Ποιος νόμος θεωρείται ευμενέστερος κατ’ άρ. 2 παρ. 1 ΠΚ112
  • 3. Πότε χαρακτηρίζεται η πράξη ως μη αξιόποινη κατ’ άρ. 2 παρ. 2 ΠΚ118
  • 4. Ευμενέστερος νόμος μετά την αμετάκλητη καταδίκη του δράστη119
  • IΙ. Η ιδιορρυθμία των προσωρινής ισχύος ποινικών νόμων (άρ. 3 ΠΚ)121
  • 1. Ποιος νόμος θεωρείται προσωρινής ισχύος 123
  • ΙΙΙ. Η αποκλίνουσα ρύθμιση επιβολής των μέτρων ασφαλείας (άρ. 4 ΠΚ)124
  • ΙV. Πρακτικά θέματα125
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ134
  • Τα τοπικά όρια ισχύος των ποινικών νόμων134
  • Ι. Εγκλήματα με στοιχείο αλλοδαπότητας - Διατοπικό ή Ποινικό Διεθνές Δίκαιο134
  • 1. Οι αρχές που διέπουν την λειτουργία του Ποινικού Διεθνούς Δικαίου135
  • Α. Η αρχή της εδαφικότητας (άρ. 5 ΠΚ)135
  • Β. Η αρχή της ενεργητικής υπηκοότητας (άρ. 6 ΠΚ)137
  • Γ. Η αρχή της παθητικής υπηκοότητας (άρ. 7 ΠΚ)142
  • Δ. Η αρχή της προστασίας της Ελληνικής Πολιτείας (άρ. 8, στοιχ. α-ε ΠΚ)144
  • Ε. Η αρχή της παγκόσμιας δικαιοσύνης ή του παγκοσμίου ενδιαφέροντος (άρ. 8, στοιχ. στ-ια ΠΚ)148
  • 2. Η διευθέτηση της σύγκρουσης ενδιαφερόντων μεταξύ της ελληνικής και της αλλοδαπής ποινικής δικαιοσύνης151
  • Α. Πότε δεν διώκονται στην ημεδαπή τα εγκλήματα που τελέσθηκαν στην αλλοδαπή (άρ. 9 ΠΚ)152
  • Β. Τύχη ποινών που εκτίθηκαν στην αλλοδαπή σε περίπτωση νέας καταδίκης για την ίδια πράξη στην ημεδαπή (άρ. 10 ΠΚ)155
  • Γ. Παρεπόμενες ποινές και μέτρα ασφαλείας για πράξη τελεσθείσα στην αλλοδαπή (άρ. 11 ΠΚ)156
  • ΙΙ. Πρακτικά θέματα157
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ85
  • Τόπος και χρόνος τελέσεως του εγκλήματος85
  • Ι. Ο τόπος τελέσεως του εγκλήματος (άρ. 16 ΠΚ) και η σημασία της γνώσεώς του85
  • 1. Προσδιορισμός του τόπου τελέσεως85
  • Α. Η εγκληματική συμπεριφορά του δράστη ως τόπος τέλεσης86
  • Β. Το αποτέλεσμα της πράξης ως τόπος τέλεσης86
  • Γ. Η σχεδιαζόμενη επέλευση του αποτελέσματος ως τόπος τέλεσης87
  • 2. Σημασία του προσδιορισμού του τόπου τελέσεως93
  • ΙΙ. Ο χρόνος τελέσεως του εγκλήματος (άρ. 17 ΠΚ) και η σημασία της γνώσεώς του94
  • 1. Προσδιορισμός του χρόνου τελέσεως94
  • 2. Σημασία του προσδιορισμού του χρόνου τελέσεως98
  • ΙΙΙ. Πρακτικά θέματα99
  • ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Δ΄166
  • Η θεωρία της ποινής166
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ166
  • Το σύστημα των κυρώσεων του Ποινικού Κώδικα166
  • Ι. Ποινές και μέτρα ασφαλείας166
  • 1. Έννοια και χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ποινής166
  • 2. Έννοια και χαρακτηριστικά γνωρίσματα του μέτρου ασφαλείας167
  • 3. Ομοιότητες και διαφορές μεταξύ ποινής και μέτρου ασφαλείας168
  • ΙΙ. Θεωρίες για τους σκοπούς της ποινής169
  • 1. Οι απόλυτες ή ανταποδοτικές θεωρίες της ποινής169
  • 2. Οι σχετικές ή προληπτικές θεωρίες της ποινής170
  • 3. Οι ενωτικές ή μικτές θεωρίες της ποινής172
  • ΙΙΙ. Οι προβλεπόμενες στον Ποινικό Κώδικα ποινές173
  • 1. Οι κύριες ποινές173
  • Α. Οι στερητικές της ελευθερίας ποινές173
  • α) Οι συνήθεις ποινές173
  • αα) Η κάθειρξη (άρ. 52 ΠΚ)173
  • ββ) Η φυλάκιση (άρ. 53 ΠΚ)174
  • γγ) Η κράτηση (άρ. 55 ΠΚ)174
  • β) Οι ιδιάζουσες ποινές174
  • αα) Η αόριστης διάρκειας κάθειρξη (άρ. 90 επ. ΠΚ)174
  • ββ) Ο αόριστης διάρκειας περιορισμός σε ψυχιατρικό κατάστημα (άρ. 38 επ. ΠΚ)175
  • γγ) Ο περιορισμός σε σωφρονιστικό κατάστημα (άρ. 54, 127 ΠΚ)176
  • Β. Οι οικονομικού χαρακτήρα ποινές176
  • α) Η χρηματική ποινή177
  • β) Το πρόστιμο177
  • 2. Οι παρεπόμενες ποινές177
  • Α. Η αποστέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων (άρ. 59 επ. ΠΚ)177
  • Β. Η απαγόρευση άσκησης επαγγέλματος (άρ. 67 ΠΚ)178
  • Γ. Η δημοσίευση της καταδικαστικής απόφασης (άρ. 68 ΠΚ) 179
  • Δ. Η δήμευση του άρ. 76 παρ. 1 ΠΚ179
  • IV. Τα προβλεπόμενα στον Ποινικό Κώδικα μέτρα ασφαλείας179
  • 1. Τα θεραπευτικά μέτρα ασφαλείας180
  • Α. Η φύλαξη των ακαταλογίστων εγκληματιών (άρ. 69, 70 ΠΚ)180
  • Β. Η εισαγωγή σε θεραπευτικό κατάστημα των αλκοολικών και τοξικομανών (άρ. 71 ΠΚ)181
  • Γ. Τα θεραπευτικά μέτρα κατά των ανηλίκων (άρ. 123 επ. ΠΚ)181
  • 2. Τα βελτιωτικά ή αναμορφωτικά μέτρα182
  • Α. Η παραπομπή σε κατάστημα εργασίας των φυγοπόνων εγκληματιών (άρ. 72 ΠΚ)182
  • Β. Τα αναμορφωτικά μέτρα κατά των ανηλίκων (άρ. 122 επ. ΠΚ)182
  • 3. Τα προφυλακτικά με τη στενή έννοια μέτρα ασφαλείας183
  • Α. Η απαγόρευση διαμονής (άρ. 73 ΠΚ)183
  • Β. Η απέλαση αλλοδαπού (άρ. 74 ΠΚ)183
  • Γ. Η δήμευση του άρ. 76 παρ. 2 ΠΚ184
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ185
  • Η επιμέτρηση της ποινής185
  • Ι. Έννοια της επιμέτρησης της ποινής185
  • ΙΙ. Κριτήρια επιμέτρησης των στερητικών της ελευθερίας ποινών (άρ. 79 ΠΚ)186
  • 1. Η βαρύτητα του τελεσθέντος εγκλήματος187
  • 2. Η προσωπικότητα του εγκληματία190
  • ΙΙΙ. Κριτήρια επιμέτρησης των ποινών σε χρήμα (άρ. 80 ΠΚ)191
  • IV. H επιβολή μειωμένης ποινής192
  • 1. Οι ειδικά προβλεπόμενοι στο νόμο λόγοι μείωσης της ποινής192
  • Α. Οι υποχρεωτικοί λόγοι μείωσης της ποινής192
  • Β. Οι δυνητικοί λόγοι μείωσης της ποινής193
  • Γ. Οι ιδιόρρυθμοι λόγοι μείωσης της ποινής193
  • 2. Οι ελαφρυντικές περιστάσεις (άρ. 84 ΠΚ)193
  • 3. Το μέτρο μείωσης της ποινής (άρ. 83 ΠΚ)198
  • 4. Συρροή λόγων μείωσης της ποινής (άρ. 85 ΠΚ)199
  • V. Η επιμέτρηση της ποινής σε περίπτωση υποτροπής200
  • 1. Έννοια της υποτροπής (άρ. 88, 93, 412 ΠΚ)201
  • 2. Ποινή της υποτροπής (άρ. 89, 412 ΠΚ)203
  • VI. Η επιμέτρηση της ποινής σε περίπτωση αληθινής συρροής εγκλημάτων - Συστήματα επιμέτρησης205
  • 1. Το σύστημα της αριθμητικής σώρευσης των ποινών205
  • 2. Το σύστημα της συγχώνευσης των ποινών205
  • 3. Το σύστημα της ενιαίας ποινής206
  • 4. Το σύστημα της συνολικής ποινής206
  • 5. To ακολουθούμενο από τον Ποινικό Κώδικα σύστημα206
  • Α. Στις στερητικές της ελευθερίας ποινές207
  • Β. Στις οικονομικού χαρακτήρα ποινές211
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ214
  • Μετατροπή, αναστολή και υφ’ όρον απόλυση214
  • Ι. Η μετατροπή της ποινής (άρ. 82 ΠΚ)214
  • 1. Έννοια της μετατροπής της ποινής214
  • 2. Προϋποθέσεις της μετατροπής της ποινής215
  • Α. Μορφές ή κατηγορίες μετατροπής215
  • α) Η μετατροπή της ποινής σε χρηματική ποινή ή πρόστιμο215
  • β) Η μετατροπή της ποινής σε παροχή κοινωφελούς εργασίας217
  • Β. Γενικές ρυθμίσεις ισχύουσες επί μετατροπής217
  • 3. Αποτελέσματα της μετατροπής της ποινής218
  • ΙΙ. Η αναστολή εκτελέσως της ποινής με όρους (άρ. 99 επ.)219
  • 1. Έννοια της αναστολής εκτελέσεως της ποινής219
  • 2. Προϋποθέσεις της αναστολής εκτελέσεως της ποινής220
  • Α. Μορφές ή κατηγορίες αναστολής220
  • α) Η απλή αναστολή εκτελέσεως της ποινής220
  • β) Η αναστολή εκτελέσεως της ποινής υπό επιτήρηση222
  • Β. Γενικές ρυθμίσεις ισχύουσες επί αναστολής223
  • 3. Ανάκληση της αναστολής εκτελέσεως της ποινής (άρ. 101 ΠΚ)224
  • 4. Άρση της αναστολής εκτελέσεως της ποινής (άρ. 102 ΠΚ)225
  • 5. Αποτελέσματα της αναστολής εκτελέσεως της ποινής225
  • ΙΙΙ. Η απόλυση του καταδίκου με όρους (άρ. 105 επ., 129 ΠΚ)226
  • 1. Η απόλυση με όρους για ενηλίκους καταδίκους226
  • Α. Δικαιούμενοι να απολυθούν και προϋποθέσεις απολύσεως με όρους (άρ. 105, 106 ΠΚ)226
  • Β. Ανάκληση της απόλυσης με όρους (άρ. 107 ΠΚ)231
  • Γ. Άρση της απόλυσης με όρους (άρ. 108 ΠΚ)231
  • Δ. Διαδικασία χορήγησης και ανάκλησης της απόλυσης με όρους (άρ.110 ΠΚ)232
  • Ε. Αποτελέσματα της απόλυσης με όρους (άρ. 109 ΠΚ)233
  • 2. Η απόλυση με όρους για ανηλίκους καταδίκους (άρ. 129 ΠΚ)234
  • ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ237
  • Η διδασκαλία του εγκλήματος και οι μορφές εμφανίσεως αυτού237
  • ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Α΄239
  • Προλεγόμενα στην διδασκαλία του εγκλήματος239
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ239
  • Περί του εγκλήματος εν γένει239
  • Ι. Η φύση του εγκλήματος239
  • ΙΙ. Το «φυσικό έγκλημα» - Μια έννοια άχρηστη για το Ποινικό Δίκαιο;240
  • ΙΙΙ. Η ουσιαστική έννοια του εγκλήματος241
  • ΙV. Η τυπική έννοια του εγκλήματος246
  • V. Η νομική - δογματική έννοια του εγκλήματος (άρ. 14 ΠΚ)247
  • VI. Ο βασικός χαρακτήρας του Ποινικού Δικαίου ως δικαίου της εγκληματικής πράξεως249
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ251
  • Οι διακρίσεις των εγκλημάτων251
  • Ι. Γενικές παρατηρήσεις επί της διακρίσεως των εγκλημάτων251
  • ΙΙ. Οι κατ’ ιδίαν διακρίσεις των εγκλημάτων και η σχετική τυπολογία τους251
  • 1. Κακουργήματα, πλημμελήματα και πταίσματα251
  • Α. Τα κακουργήματα252
  • Β. Τα πλημμελήματα252
  • Γ. Τα πταίσματα252
  • Δ. Κριτήριο της σχετικής διακρίσεως253
  • Ε. Πρακτική σημασία της διακρίσεως254
  • α) Στο Ουσιαστικό Ποινικό Δίκαιο255
  • β) Στο Δικονομικό Ποινικό Δίκαιο256
  • 2. Βασικά εγκλήματα, εγκληματικές παραλλαγές και ιδιώνυμα εγκλήματα256
  • Α. Βασικά εγκλήματα256
  • Β. Εγκληματικές παραλλαγές257
  • α) Διακεκριμένες εγκληματικές παραλλαγές ή διακεκριμένα εγκλήματα257
  • β) Προνομιούχες εγκληματικές παραλλαγές ή προνομιούχα εγκλήματα258
  • Γ. Ιδιώνυμα εγκλήματα (delicta sui generis)260
  • Δ. Πρακτική σημασία της διάκρισης μεταξύ εγκληματικής παραλλαγής και ιδιωνύμου εγκλήματος261
  • 3. Εγκλήματα απλής συμπεριφοράς ή τυπικά εγκλήματα και εγκλήματα αποτελέσματος ή ουσιαστικά εγκλήματα263
  • Α. Εγκλήματα απλής συμπεριφοράς ή τυπικά εγκλήματα263
  • Β. Εγκλήματα αποτελέσματος ή ουσιαστικά εγκλήματα264
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως265
  • 4. Εγκλήματα εκ του αποτελέσματος χαρακτηριζόμενα266
  • 5. Εγκλήματα κοινά και εγκλήματα ιδιαίτερα271
  • Α. Κοινά εγκλήματα (delicta communia)271
  • Β. Ιδιαίτερα εγκλήματα (delicta propria)271
  • α) Γνήσια ιδιαίτερα εγκλήματα272
  • β) Μη γνήσια ιδιαίτερα εγκλήματα272
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως273
  • 6. Εγκλήματα στιγμιαία και εγκλήματα διαρκή274
  • Α. Στιγμιαία εγκλήματα274
  • Β. Διαρκή εγκλήματα275
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως276
  • 7. Εγκλήματα ενέργειας και εγκλήματα παράλειψης278
  • Α. Εγκλήματα ενέργειας278
  • α) Γνήσια εγκλήματα ενέργειας278
  • β) Μη γνήσια εγκλήματα ενέργειας 279
  • Β. Εγκλήματα παράλειψης281
  • α) Εγκλήματα γνήσιας παράλειψης281
  • β) Εγκλήματα μη γνήσιας παράλειψης (άρ. 15 ΠΚ)281
  • αα) Ο νόμος285
  • ββ) Η εκουσία ανάληψη προστατευτικών καθηκόντων286
  • γγ) Η προηγούμενη επικίνδυνη ενέργεια του υποχρέου287
  • δδ) Οι σχέσεις εμπιστοσύνης 290
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως291
  • 8. Εγκλήματα βλάβης και εγκλήματα διακινδυνεύσεως292
  • Α. Εγκλήματα βλάβης292
  • Β. Εγκλήματα διακινδύνευσης292
  • α) Εγκλήματα συγκεκριμένης διακινδύνευσης293
  • β) Εγκλήματα αφηρημένης διακινδύνευσης294
  • γ) Εγκλήματα δυνητικής ή δυνατής διακινδύνευσης295
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως297
  • 9. Εγκλήματα απλά και εγκλήματα σύνθετα297
  • Α. Εγκλήματα απλά297
  • Β. Εγκλήματα σύνθετα298
  • α) Σύνθετα με την ευρεία έννοια ή πολύπρακτα εγκλήματα298
  • β) Σύνθετα με τη στενή έννοια του όρου εγκλήματα298
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως299
  • 10. Εγκλήματα απλότροπα και εγκλήματα πολύτροπα ή μικτά300
  • Α. Απλότροπα εγκλήματα300
  • Β. Πολύτροπα ή μικτά εγκλήματα300
  • α) Γνήσια πολύτροπα ή διαζευκτικώς ή υπαλακτικώς μικτά εγκλήματα301
  • β) Μη γνήσια πολύτροπα ή σωρευτικώς μικτά εγκλήματα302
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως303
  • 11. Εγκλήματα ιδιόχειρα ή σωματοπαγή304
  • 12. Εγκλήματα με κανονική και εγκλήματα με διαφοροποιημένη υποκειμενική υπόσταση305
  • Α. Εγκλήματα με κανονική υποκειμενική υπόσταση305
  • Β. Εγκλήματα με διαφοροποιημένη υποκειμενική υπόσταση305
  • α) Εγκλήματα ειδικής υποκειμενικής υπόστασης305
  • β) Εγκλήματα υπερχειλούς υποκειμενικής υπόστασης306
  • γ) Εγκλήματα σύνθετης ή μικτής υποκειμενικής υπόστασης307
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως307
  • 13. Εγκλήματα του κοινού Ποινικού Δικαίου και εγκλήματα πολιτικά308
  • Α. Εγκλήματα του κοινού Ποινικού Δικαίου308
  • Β. Εγκλήματα πολιτικά309
  • α) Αμιγή πολιτικά εγκλήματα310
  • β) Σύνθετα πολιτικά εγκλήματα310
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως310
  • 14. Εγκλήματα επιχειρήσεως311
  • Α. Έννοια και κριτήριο της διάκρισης311
  • Β. Πρακτική σημασία της διάκρισης311
  • 15. Εγκλήματα συναντώμενης συγκλίνουσας δράσης312
  • 16. Εγκλήματα σχέσης312
  • 17. Εξαρτημένα ή συναρτώμενα εγκλήματα312
  • Α. Έννοια και κριτήριο της διάκρισης312
  • Β. Πρακτική σημασία της διάκρισης312
  • 18. Αθροιστικά εγκλήματα313
  • Α. Έννοια και κριτήριο της διάκρισης313
  • Β. Πρακτική σημασία της διάκρισης313
  • 19. Κατ’ εξακολούθηση έγκλημα (άρ. 98 ΠΚ)314
  • Α. Έννοια και κριτήριο της διάκρισης314
  • Β. Πρακτική σημασία της διάκρισης316
  • α) Στο Ουσιαστικό Ποινικό Δίκαιο.316
  • β) Στο Δικονομικό Ποινικό Δίκαιο.316
  • Α. Η έννοια της βουλητικά κυρίαρχης πράξης323
  • Β. Η έννοια της βουλητικά σκόπιμης πράξης324
  • Α. Η πράξη ως ανθρώπινη συμπεριφορά327
  • Β. Η πράξη ως εξωτερικευμένη συμπεριφορά328
  • Γ. Η πράξη ως αυτοελεγχόμενη συμπεριφορά329
  • Δ. Η πράξη ως «δράση προς έτερον»331
  • ΙΙΙ. Πρακτικά θέματα317
  • ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Β΄323
  • Το έγκλημα ως νομική κατασκευή - Τα δομικά στοιχεία του εγκλήματος323
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ323
  • Η πράξη ως θεμελιώδες στοιχείο του εγκλήματος323
  • Ι. Η έννοια της πράξεως στο Ποινικό Δίκαιο - Βουλητικά κυρίαρχη ή βουλητικά σκόπιμη πράξη;323
  • ΙΙ. Τα στοιχεία της βουλητικά κυρίαρχης πράξης326
  • ΙΙΙ. Η αιτιώδης συνάφεια ή ο αντικειμενικός αιτιώδης σύνδεσμος332
  • 1. Έννοια, σημασία και βασική προβληματική της αιτιώδους συναφείας332
  • 2. Θεωρίες αιτιώδους συναφείας334
  • Α. Η θεωρία του ισοδυνάμου των όρων (conditio sine qua non)334
  • Β. Η θεωρία της πρόσφορης αιτίας (causa adaequata)336
  • Γ. Άλλες ενδιάμεσες θεωρίες αιτιώδους συναφείας338
  • 3. Ειδικά προβλήματα αιτιώδους συναφείας340
  • Α. Η σωρευτική αιτιότητα340
  • Β. Η πολλαπλή αιτιότητα341
  • Γ. Η υποθετική αιτιότητα343
  • Δ. Η νόμιμη εναλλακτική συμπεριφορά343
  • Ε. Η αιτιότητα στην περίπτωση του λεγομένου «γενικού δόλου»344
  • IV. Πρακτικά θέματα344
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ354
  • Ο άδικος χαρακτήρας της πράξεως354
  • I. H έννοια της άδικης πράξης - Αντικειμενικά ή υποκειμενικά άδικη πράξη;354
  • ΙΙ. Ουσιαστικά και τυπικά άδικη πράξη356
  • ΙΙΙ. Αρχικά και τελικά άδικη πράξη357
  • IV. Oι κατ’ ιδίαν λόγοι που αποκλείουν τον άδικο χαρακτήρα της πράξεως361
  • 1. Η άσκηση δικαιώματος ή καθήκοντος (άρ. 20 ΠΚ)361
  • Α. Η άσκηση δικαιώματος362
  • α) Ποιες περιπτώσεις καλύπτει το άρ. 20 ΠΚ362
  • β) Η άσκηση δικαιώματος στο πλαίσιο της θεμιτής αυτοδικίας (άρ. 282 ΑΚ)363
  • Β. Η εκπλήρωση καθήκοντος363
  • 2. H προσταγή (άρ. 21 ΠΚ)364
  • Α. Νομική φύση και έννοια της προσταγής364
  • Β. Οι προϋποθέσεις της προσταγής365
  • α) Επιτακτικά διατυπωμένη βούληση μιας δημοσιο-υπαλληλικής ή στρατιωτικο-αστυνομικής υπηρεσίας366
  • β) Προσταγή από ιεραρχικώς προϊσταμένη αρχή367
  • γ) Αρμοδιότητα προστάσσοντος και προστασσομένου367
  • δ) Νόμιμος τύπος της προσταγής367
  • ε) Δεσμευτικότητα της προσταγής368
  • 3. Η άμυνα (άρ. 22 ΠΚ)372
  • Α. Έννοια και δικαιολογητικός λόγος της άμυνας 372
  • Β. Προϋποθέσεις της άμυνας - Αμυντική πράξη373
  • α) Οι προϋποθέσεις της άμυνας373
  • αα) Επίθεση373
  • ββ) Παρούσα επίθεση376
  • γγ) Άδικη επίθεση380
  • β) Η αμυντική πράξη381
  • αα) Υποκείμενο του αμυντικού δικαιώματος - Άμυνα υπέρ τρίτου381
  • ββ) Χρειάζεται γνώση της επίθεσης; - Αγνοούμενη και νομιζόμενη άμυνα383
  • γγ) Περιεχόμενο της αμυντικής πράξεως 385
  • Γ. Τα όρια της άμυνας389
  • α) Ο βαθμός επικινδυνότητας της επίθεσης389
  • β) Το είδος της απειλούμενης βλάβης390
  • γ) Ο τρόπος και η ένταση της επίθεσης391
  • δ) Οι λοιπές περιστάσεις391
  • Δ. Η υπέρβαση των ορίων της άμυνας (άρ. 23 ΠΚ)392
  • Ε. Η υπαίτια κατάσταση άμυνας393
  • 4. Η κατάσταση ανάγκης (άρ. 25 ΠΚ)396
  • A. Έννοια και δικαιολογητικός λόγος της κατάστασης ανάγκης 396
  • Β. Προϋποθέσεις και πράξη κατάστασης ανάγκης397
  • α) Οι προϋποθέσεις της κατάστασης ανάγκης397
  • αα) Κίνδυνος κατά εννόμων αγαθών397
  • ββ) Κίνδυνος κατά εννόμων αγαθών του προσώπου ή της περιουσίας398
  • γγ) Παρών κίνδυνος399
  • δδ) Αναπότρεπτος με άλλα μέσα κίνδυνος400
  • εε) Μη υπαίτια πρόκληση του κινδύνου400
  • στστ) Μη υποχρέωση έκθεσης στον απειλούμενο κίνδυνο403
  • β) Η πράξη ανάγκης 404
  • αα) Υποκείμενο του σχετικού δικαιώματος - Κατάσταση ανάγκης υπέρ τρίτου404
  • ββ) Απαιτείται γνώση του κινδύνου από τον δράστη; - Αγνοούμενη και νομιζόμενη κατάσταση ανάγκης405
  • γγ) Περιεχόμενο της πράξης ανάγκης406
  • Γ. Τα όρια της κατάστασης ανάγκης και η υπέρβασή τους 410
  • Δ. Διαφορές μεταξύ άμυνας και κατάστασης ανάγκης411
  • 5. Η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης (άμβλωση) (άρ. 304 παρ. 4 ΠΚ)411
  • Α. Η «γενικά ενδεδειγμένη άμβλωση» (άρ. 304 παρ. 4 στοιχ. α΄ ΠΚ)412
  • Β. Η «ευγονικά ενδεδειγμένη άμβλωση» (άρ. 304 παρ. 4 στοιχ. β΄ ΠΚ)412
  • Γ. «Η ιατρικά ενδεδειγμένη άμβλωση» (άρ. 304 παρ. 4 στοιχ. γ΄ ΠΚ)413
  • Δ. «Η ηθικά ενδεδειγμένη άμβλωση» (άρ. 304 παρ. 4 στοιχ. δ΄ ΠΚ)413
  • 6. Η συναίνεση του παθόντος (άρ. 308 παρ. 2 ΠΚ)414
  • Α. Έννοια και δικαιολογητικός λόγος της συναίνεσης του παθόντος414
  • Β. «Συναίνεση» και «συγκατάθεση»414
  • Γ. Εγκλήματα στα οποία αποκλείεται η συναίνεση του παθόντος416
  • Δ. Προϋποθέσεις της συναίνεσης του παθόντος417
  • Ε. Η εικαζόμενη συναίνεση του παθόντος421
  • 7. Οι θεμιτές προσβολές της τιμής (άρ. 367 ΠΚ)423
  • 8. Η θεμιτή παραβίαση της επαγγελματικής εχεμυθείας (άρ. 371 παρ. 4 ΠΚ)426
  • 9. Ο σωφρονισμός ανηλίκων427
  • Α. Έννοια και δικαιολογητικός λόγος του σωφρονισμού427
  • Β. Οι προϋποθέσεις του σωφρονισμού427
  • 10. Η σύγκρουση καθηκόντων428
  • 11. Η κοινωνική προσφορότητα της πράξεως431
  • 12. Η επιτρεπτή διακινδύνευση των εννόμων αγαθών 433
  • V. Πρακτικά θέματα435
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ446
  • Ο καταλογισμός της πράξεως στον δράστη446
  • Ι. Η έννοια του καταλογισμού446
  • ΙΙ. Η αρχή του καταλογισμού ή της ενοχής ως θεμελιώδης αρχή του Ποινικού Δικαίου - «Nullum crimen, nulla poena sine culpa»447
  • ΙΙΙ. Η φύση του καταλογισμού448
  • 1. Η ψυχολογική θεωρία του καταλογισμού448
  • 2. Η αξιολογική θεωρία του καταλογισμού449
  • IV. Γιατί αποδοκιμάζει τον δράστη η έννομη τάξη;449
  • 1. To ουσιαστικό περιεχόμενο του καταλογισμού449
  • 2. Το τυπικό περιεχόμενο του καταλογισμού451
  • V. Πόσο ελεύθερος είναι ο δράστης στις επιλογές του; - To πρόβλημα της ελευθερίας της βουλήσεως στο πλαίσιο του Ποινικού Δικαίου451
  • VI. Τα στοιχεία του καταλογισμού453
  • 1. Η ικανότητα για καταλογισμό (άρ. 34 ΠΚ)455
  • Α. Από τον κανόνα στην εξαίρεση 455
  • Β. Τα κριτήρια διάγνωσης της ανικανότητας για καταλογισμό455
  • α) Το βιολογικό ή περιγραφικό κριτήριο 456
  • αα) Η νοσηρή διατάτραξη των πνευματικών λειτουργιών 456
  • α) Στις ψυχώσεις456
  • b) Στην ολιγοφρένεια457
  • c) Στις ψυχοπάθειες457
  • d) Στις νευρώσεις458
  • ββ) Η απλή διατάραξη της συνειδήσεως458
  • β) Το αξιολογικό ή ψυχολογικό κριτήριο460
  • Β. Η ελαττωμένη ικανότητα για καταλογισμό (άρ. 36 ΠΚ)462
  • Γ. Η επίδραση της ηλικίας του δράστη στην ικανότητα για καταλογισμό (άρ. 121 επ. ΠΚ)463
  • Δ. Η επίδραση της κωφαλαλίας του δράστη στην ικανότητα για καταλογισμό (άρ. 33 ΠΚ)464
  • Ε. Χρόνος υπάρξεως της ικανότητας για καταλογισμό465
  • ΣΤ. Η υπαίτια διατάραξη της συνειδήσεως (actio libera in causa, άρ. 35 ΠΚ)466
  • α) Η εκ προθέσεως διατάραξη της συνειδήσεως (άρ. 35 παρ. 1 ΠΚ)467
  • β) Η διατάραξη της συνειδήσεως από αμέλεια (άρ. 35 παρ. 3 ΠΚ)469
  • Ζ. Η υπάιτια πλήρης μέθη (άρ. 193 ΠΚ) - Σχέση του άρ. 35 ΠΚ προς το άρ. 193 ΠΚ470
  • 2. Η υπαιτιότητα (άρ. 26 επ. ΠΚ)472
  • Α. Έννοια της υπαιτιότητας472
  • Β. Είδη ή μορφές της υπαιτιότητας472
  • α) Ο δόλος ή πρόθεση (άρ. 27 ΠΚ)474
  • αα) Έννοια του δόλου474
  • ββ) Στοιχεία του δόλου474
  • a) Το γνωστικό ή διανοητικό στοιχείο του δόλου474
  • b) Το βουλητικό στοιχείο του δόλου475
  • γγ) Τα είδη του δόλου475
  • a) Ο άμεσος δόλος α΄ βαθμού ή δόλος σκοπού475
  • b) Ο άμεσος δόλος β΄ βαθμού ή αναγκαίος δόλος476
  • c) Ο ενδεχόμενος δόλος ή δόλος αποδοχής του ενδεχομένου477
  • δδ) Πώς βρίσκουμε στο νόμο το είδος του απαιτούμενου δόλου478
  • εε) Ποια στοιχεία πρέπει να καλύπτει ο δόλος του δράστη;479
  • στστ) Ειδικά προβλήματα δόλου480
  • β) Η αμέλεια (άρ. 28 ΠΚ)481
  • αα) Έννοια της αμέλειας481
  • ββ) Στοιχεία της αμέλειας482
  • a) Στοιχεία που ανήκουν στην αντικειμενική πλευρά της αμέλειας482
  • aa. Αντικειμενικό ή εξωτερικό σφάλμα482
  • bb. Επέλευση ορισμένου αποτελέσματος (στα εγκλήματα αποτελέσματος)483
  • cc. Αιτιώδης συνάφεια ανάμεσα στο εξωτερικό σφάλμα και στο αποτέλεσμα που επήλθε483
  • b) Στοιχεία που ανήκουν στην υποκειμενική πλευρά της αμέλειας - Τα κριτήρια της αμέλειας ως μορφής υπαιτιότητας484
  • aa. Η έλλειψη της αντικειμενικά οφειλόμενης προσοχής (αντικειμενικό κριτήριο)484
  • bb. Η έλλειψη της προσοχής που μπορούσε υποκειμενικά να καταβάλει ο δράστης (υποκειμενικό κριτήριο)485
  • γγ) Τα είδη της αμέλειας487
  • a) Η ενσυνείδητη αμέλεια - Ομοιότητες και διαφορές της από τον ενδεχόμενο δόλο488
  • b) Η χωρίς συνείδηση αμέλεια - Ομοιότητες και διαφορές από το τυχαίο γεγονός489
  • 3. Η συνείδηση του άδικου χαρακτήρα της πράξεως ή η αδικαιολόγητη άγνοιά του490
  • Α. Έννοια και σημασία της συνείδησης του αδίκου490
  • Β. Περιεχόμενο της συνείδησης του αδίκου491
  • 4. Η ανθρώπινη δυνατότητα για συμμόρφωση493
  • Α. Έννοια και περιεχόμενο της ανθρώπινης δυνατότητας για συμμόρφωση493
  • Β. Οι λόγοι που αποκλείουν την ανθρώπινη δυνατότητα για συμμόρφωση ή οι λόγοι άρσης του καταλογισμού495
  • α) Η κατάσταση ανάγκης του άρ. 32 ΠΚ495
  • β) Η υπέρβαση των ορίων της άμυνας ή της κατάστασης ανάγκης από φόβο ή ταραχή (άρ. 23, 25 παρ. 3 ΠΚ)496
  • γ) Η εσφαλμένη λύση μιας σύγκρουσης καθηκόντων από φόβο ή ταραχή497
  • δ) Το ηθικό αδιέξοδο στη σύγκρουση των καθηκόντων497
  • ε) Η ηθική-ψυχική αδυναμία καταβολής της προσήκουσας προσοχής στην αμέλεια498
  • Επίμετρο - Η σημασία της πλάνης του δράστη στο Ποινικό Δίκαιο500
  • Ι. Οι νομικώς ενδιαφέρουσες πλάνες του δράστη500
  • 1. Η πραγματική πλάνη (άρ. 30 ΠΚ)500
  • Α. Έννοια της πραγματικής πλάνης500
  • Β. Είδη ή μορφές της πραγματικής πλάνης501
  • α) Η πραγματική πλάνη που αφορά συστατικό στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος και η σημασία αυτής (αρ. 30 παρ.1 ΠΚ)501
  • β) Η πραγματική πλάνη που αφορά στοιχείο αυξητικό της βαρύτητας του εγκλήμα τος και η σημασία αυτής (άρ. 30 παρ. 2 ΠΚ)502
  • 2. Η νομική πλάνη (άρ. 31 ΠΚ)505
  • Α. Έννοια της νομικής πλάνης505
  • Β. Είδη ή μορφές της νομικής πλάνης506
  • α) Η νομική πλάνη σε σχέση με τον αξιόποινο χαρακτήρα της πράξης και η σημασία αυτής (άρ. 31 παρ. 1 ΠΚ)506
  • β) Η νομική πλάνη σε σχέση με τον άδικο χαρακτήρα της πράξης και η σημασία αυτής (άρ. 31 παρ. 2 ΠΚ)507
  • 3. Η πλάνη σε σχέση με λόγους που αίρουν τον άδικο χαρακτήρα της πράξης508
  • Α. Η πλάνη του δράστη σε σχέση με τις πραγματικές προϋποθέσεις ενός λόγου άρσης του αδίκου - Ανάλογης μορφής πραγματική πλάνη509
  • Β. Η πλάνη του δράστη σε σχέση με τις νομικές προϋποθέσεις ενός λόγου άρσης του αδίκου - Ανάλογης μορφής νομική πλάνη510
  • 4. Η πλάνη του δράστη σε σχέση με λόγους που αίρουν τον καταλογισμό511
  • ΙΙ. Οι νομικώς αδιάφορες πλάνες511
  • 1. Η πλάνη περί το πρόσωπο (error in personam)512
  • 2. Η πλάνη περί το αντικείμενο (error in objecto)513
  • 3. To αστόχημα βολής (aberratio ictus)514
  • 4. Ο γενικός δόλος (dolus generalis)514
  • 5. Η πλάνη περί την υπαγωγή515
  • ΙII. Πρακτικά θέματα516
  • ΚEΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ520
  • Ο αξιόποινος ή τιμωρητός χαρακτήρας της πράξεως520
  • Ι. Έννοια του αξιοποίνου520
  • ΙΙ. Αρχικά και τελικά αξιόποινη πράξη521
  • ΙΙΙ. Οι λόγοι που αποκλείουν τον αξιόποινο χαρακτήρα της πράξεως521
  • 1. Οι προσωπικοί λόγοι απαλλαγής από την ποινή522
  • Α. Οι υποχρεωτικοί προσωπικοί λόγοι απαλλαγής από την ποινή522
  • α) Η εκούσια υπαναχώρηση από μη πεπερασμένη απόπειρα (άρ. 44 παρ. 1 ΠΚ)522
  • β) Η έμπρακτη μετάνοια524
  • γ) Η απρόσφορη απόπειρα από ευήθεια (άρ. 43 παρ. 2 ΠΚ)525
  • δ) Η υπόθαλψη εγκληματία και η παρασιώπηση εγκλήματος από οικείο του δράστη (άρ. 231 παρ. 2, 232 παρ. 2 ΠΚ)526
  • ε) Το ακαταδίωκτο του Προέδρου της Δημοκρατίας (άρ. 49 Συν)526
  • στ) Το ακαταδίωκτο των Βουλευτών (άρ. 61 Συν)526
  • Β. Οι δυνητικοί προσωπικοί λόγοι απαλλαγής από την ποινή526
  • 2. Οι λόγοι δικαστικής άφεσης του αξιοποίνου527
  • 3. Οι λόγοι εξάλειψης του αξιοποίνου528
  • Α. Η παραγραφή του εγκλήματος (άρ. 111 επ. ΠΚ)528
  • α) Η αναστολή έναρξης ή εξακολούθησης της παραγραφής (άρ. 113 παρ. 1 ΠΚ)530
  • β) Η αναστολή της παραγραφής κατά την επιδικία της υποθέσεως (άρ. 113 παρ. 2, 3 ΠΚ)530
  • Β. Η παραίτηση από την έγκληση ή η ανάκληση υποβληθείσης εγκλήσεως (άρ. 117, 120 ΠΚ)531
  • Γ. Η αμνηστία (άρ. 47 παρ. 3, 4 Συντ.)533
  • ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Γ΄535
  • Οι ειδικές μορφές εμφανίσεως του εγκλήματος535
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ535
  • Η απόπειρα του εγκλήματος535
  • Ι. Μια πρώτη επαφή με τα βασικά προβλήματα της απόπειρας535
  • ΙΙ. Γιατί τιμωρείται η απόπειρα;536
  • 1. Οι υποκειμενικές θεωρίες536
  • 2. Οι αντικειμενικές θεωρίες537
  • 3. Οι μικτές θεωρίες - Η θεωρία της εντυπώσεως538
  • ΙΙΙ. Τα στοιχεία της απόπειρας (άρ. 42 παρ. 1 ΠΚ)540
  • 1. Η απόφαση διάπραξης κακουργήματος ή πλημμελήματος540
  • 2. Η αρχή εκτελέσεως του εγκλήματος και η οριοθέτησή της από τις προπαρασκευαστικές πράξεις542
  • Α. Οι υποκειμενικές θεωρίες544
  • Β. Οι αντικειμενικές θεωρίες545
  • α) Η τυπική αντικειμενική θεωρία545
  • β) Η ουσιαστική αντικεμενή θεωρία - Ο «τύπος του Franκ»546
  • γ) Η θεωρία της φυσικής κάλυψης547
  • Γ. Οι μικτές θεωρίες548
  • α) Η θεωρία του «σχεδίου» του δράστη548
  • β) Η ακολουθούμενη από την ελληνική νομολογία θεωρία549
  • γ) Η θεωρία της εντυπώσεως549
  • 3. Η μη ολοκλήρωση του κακουργήματος ή πλημμελήματος551
  • IV. Είδη της απόπειρας551
  • 1. Πρόσφορη και απρόσφορη απόπειρα - Σημασία της διακρίσεως551
  • Α. Πρόσφορη απόπειρα (άρ. 42 ΠΚ)552
  • Β. Απρόσφορη απόπειρα (άρ. 43 ΠΚ)552
  • α) Έννοια της απρόσφορης απόπειρας552
  • β) Είδη απρόσφορης απόπειρας556
  • αα) Η απρόσφορη απόπειρα λόγω μέσου (άρ. 43 παρ. 1 ΠΚ)556
  • ββ) Η απρόσφορη απόπειρα λόγω αντικειμένου (άρ. 43 παρ. 1 ΠΚ)556
  • γγ) Η απρόσφορη απόπειρα λόγω υποκειμένου557
  • δδ) Η απρόσφορη απόπειρα από ευήθεια (άρ. 43 παρ. 2 ΠΚ)557
  • Γ. Απρόσφορη απόπειρα και νομοτυπική έλλειψη (Mangel am Tatbestand)558
  • Δ. Απρόσφορη απόπειρα και νομιζόμενο έγκλημα 560
  • 2. Η αποτυχημένη απόπειρα561
  • 3. Πεπερασμένη και μη πεπερασμένη απόπειρα564
  • Α. Πεπερασμένη απόπειρα564
  • Β. Μη πεπερασμένη απόπειρα564
  • Γ. Πώς κρίνεται η ολοκλήρωση ή μη των απαραιτήτων ενεργειών του δράστη;564
  • Δ. Πρακτική σημασία της διάκρισης σε πεπερασμένη και μη πεπερασμένη απόπειρα565
  • Ε. Πότε είναι τελικά εκούσια η υπαναχώρηση;566
  • 4. Ειδικά προβλήματα της απόπειρας568
  • V. Πρακτικά θέματα569
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ573
  • Η συμμετοχή στο έγκλημα573
  • Ι. Έννοια και βασικά προβλήματα της συμμετοχής573
  • ΙΙ. Είδη ή μορφές της συμμετοχής με την ευρεία έννοια576
  • 1. Αυτοτελείς μορφές συμμετοχής576
  • Α. Η αυτουργία576
  • α) Η άμεση ή φυσική αυτουργία576
  • β) Η έμμεση αυτουργία577
  • αα) Εξαναγκασμός άλλου σε αυτοκαταστροφική ενέργεια 577
  • ββ) Παραπλάνηση άλλου σε τέλεση αυτοκαταστροφικής ενέργειας578
  • γγ) Εξώθηση σε αυτοκτονία ακαταλόγιστου προσώπου578
  • δδ) Μη τελικά άδικη πράξη του παρεμβαλλόμενου προσώπου579
  • εε) Αντιστροφή ρόλων στην τέλεση ενός γνησίου ιδιαιτέρου εγκλήματος (άρ. 49 παρ. 1 εδ. β΄ ΠΚ)580
  • Β. Η συναυτουργία (άρ. 45 ΠΚ)581
  • α) Έννοια και στοιχεία της συναυτουργίας581
  • αα) Η συνεκτέλεση ή αντικειμενική σύμπραξη582
  • ββ) Η συναπόφαση ή ο κοινός δόλος των συμπραττόντων585
  • β) Πότε αποκλείεται η συναυτουργία587
  • γ) Η ποινική μεταχείριση των συναυτουργών590
  • 2. Οι εξαρτημένες μορφές συμμετοχής - Συμμετοχή με τη στενή έννοια590
  • Α. Η ηθική αυτουργία (άρ. 46 παρ. 1 στοιχ. α) ΠΚ)591
  • α) Ο λόγος της τιμωρίας του ηθικού αυτουργού591
  • β) Έννοια και στοιχεία της ηθικής αυτουργίας591
  • αα) Η αντικειμενική πλευρά της ηθικής αυτουργίας592
  • a) Πρόκληση της απόφασης στον φυσικό αυτουργό592
  • b) Tέλεση ή αρχή εκτελέσεως της πράξεως595
  • ββ) Η υποκειμενική πλευρά της ηθικής αυτουργίας598
  • γ) Η ποινική ευθύνη του ηθικού αυτουργού599
  • δ) Η αλυσιδωτή ηθική αυτουργία600
  • ε) Σχέση της «ηθικής αυτουργίας» με την «πρόκληση» του άρ. 186 ΠΚ600
  • στ) Διαφορές ανάμεσα στην ηθική και την έμμεση αυτουργία601
  • ζ) Η προβοκατόρικη ηθική αυτουργία (άρ. 46 παρ. 2 ΠΚ)602
  • Β. Η συνέργεια και τα είδη αυτής604
  • α) Η άμεση ή αναγκαία συνέργεια (άρ. 46 παρ. 1 στοιχ. β) ΠΚ)604
  • αα) Έννοια και στοιχεία της άμεσης συνέργειας604
  • a) Η αντικειμενική πλευρά της άμεσης συνέργειας604
  • b) Η υποκειμενική πλευρά της άμεσης συνέργειας607
  • ββ) Η ποινική μεταχείριση του άμεσου συνεργού608
  • γγ) Διαφορές ανάμεσα στην άμεση συνέργεια και στην συναυτουργία608
  • β) Η απλή συνέργεια (άρ. 47 ΠΚ)609
  • αα) Έννοια και στοιχεία της απλής συνέργειας609
  • a) Η αντικειμενική πλευρά της απλής συνέργειας609
  • b) Η υποκειμενική πλευρά της απλής συνέργειας611
  • ββ) Η ποινική μεταχείριση του απλού συνεργού612
  • ΙΙΙ. Ειδικά προβλήματα συμμετοχής612
  • 1. Η αναγκαία συμμετοχή612
  • 2. Πολλαπλή εν ευρεία εννοία συμμετοχή στο έγκλημα614
  • 3. Ιδιαίτερες ιδιότητες ή σχέσεις (άρ. 49 ΠΚ)615
  • IV. Πρακτικά θέματα619
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ626
  • Η συρροή εγκλημάτων626
  • I. Έννοια και βασικά προβλήματα της συρροής626
  • ΙΙ. Πότε υπάρχει τέλεση ενός και πότε περισσοτέρων εγκλημάτων;627
  • 1. Η προσβολή μιας μονάδας εννόμου αγαθού628
  • 2. Η εκ του νόμου ενότητα της πράξεως629
  • 3. Η συνδρομή «ενιαίου αποτελέσματος»630
  • 4. Η διάπραξη αθροιστικού εγκλήματος που θεμελιώνει το αξιόποινο630
  • ΙΙΙ. Ο χώρος της συρροής και τα είδη αυτής631
  • 1. Η αληθινή συρροή εγκλημάτων631
  • Α. Κατ’ ιδέαν αληθινή συρροή631
  • Β. Πραγματική αληθινή συρροή632
  • Γ. Πότε τα πολλά εγκλήματα τελούνται με την ίδια και πότε με διαφορετικές πράξεις;632
  • Δ. Πρακτική σημασία της διάκρισης της αληθινής συρροής σε πραγματική και κατ’ ιδέαν συρροή633
  • Ε. Το κατ’ εξακολούθηση έγκλημα634
  • 2. Η φαινομένική συρροή εγκλημάτων ή συρροή νόμων634
  • Α. Κατ’ ιδέαν φαινομενική συρροή634
  • α) Η αρχή της ειδικότητας634
  • β) Η αρχή της επικουρικότητας636
  • γ) Η αρχή της απορρόφησης637
  • Β. Πραγματική φαινομενική συρροή637
  • α) Η αρχή της απορρόφησης638
  • β) Η αρχή της επικουρικότητας639
  • ΙV. Ειδικά προβλήματα συρροής639
  • 1. Πότε διαπράττονται αληθινά και πότε φαινομενικά περισσότερα εγκλήματα639
  • 2. Μπορεί να αναβιώσει ο νόμος που εκτοπίσθηκε στη φαινομενική συρροή;641
  • ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΟ ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ643
  • 0
  • 0