Έκδοση: 2019
ISBN: 978-960-622-986-2
Σελίδες: 608
Συγγραφέας: Α. Κωστάρας
Το έργο «Ποινικό Δίκαιο - Έννοιες και Θεσμοί του Γενικού Μέρους» πραγματεύεται το Γενικό Μέρος του νέου ΠΚ (Ν 4619/2019) που τέθηκε σε ισχύ από 1.7.2019 και είναι ενημερωμένη μέχρι και τον Ν 4637/2019. Αποτελεί μια ευσύνοπτη και τεκμηριωμένη παρουσίαση του Γενικού Μέρους του Ουσιαστικού Ποινικού Δικαίου, η θεωρητική ανάλυση του οποίου συνδυάζεται και με πολλά πρακτικά παραδείγματα, τα οποία βοηθούν στην καλύτερη κατανόηση του κειμένου. Η μέθοδος επεξεργασίας της ύλης του βιβλίου στηρίζεται στην αρίθμηση όλων των παραγράφων του, με αριθμούς περιθωρίου αλλά και στον συσχετισμό των αριθμών αυτών μεταξύ τους. Με τον τρόπο αυτό γίνεται ευχερέστερη η μελέτη του βιβλίου, αφού συνδέονται τα συζητούμενα θέματα μεταξύ τους, έτσι ώστε ο αναγνώστης να έχει άμεση και γρήγορη πρόσβαση σε προηγούμενες ή μεταγενέστερες έννοιες. Η έκδοση συμπληρώνεται με αλφαβητικό ευρετήριο. Πρόκειται για ένα εύχρηστο θεωρητικό και πρακτικό βοήθημα για δικηγόρους, δικαστές και σπουδαστές του ποινικού δικαίου.
  • 0
  • ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ37
  • Το ποινικό φαινόμενο ως αντικείμενο έρευνας του Ποινικού Δικαίου και οι κανόνες που ρυθμίζουν την εφαρμογή του37
  • ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Α΄37
  • Το Ποινικό Δίκαιο και οι κανόνες του37
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ37
  • Ποινικό Δίκαιο, Ποινικές Επιστήμες και Σχολές του Ποινικού Δικαίου37
  • Ι. Το Ποινικό Δίκαιο - Έννοια και διακρίσεις αυτού37
  • 1. Η βασική διάκριση του Ποινικού Δικαίου σε Ουσιαστικό και Δικονομικό Ποινικό Δίκαιο37
  • Α. Το Ουσιαστικό Ποινικό Δίκαιο37
  • α) Το Γενικό Ποινικό Δίκαιο38
  • β) Το Ειδικό Ποινικό Δίκαιο39
  • γ) Το Δίκαιο των Ειδικών Ποινικών Νόμων39
  • δ) Το Κοινό Ποινικό Δίκαιο40
  • ε) Το Ιδιαίτερο Ποινικό Δίκαιο40
  • Β. Το Δικονομικό Ποινικό Δίκαιο ή Ποινική Δικονομία40
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως του Ουσιαστικού από το Δικονομικό Ποινικό Δίκαιο41
  • α) Στην εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου ως λόγου αναιρέσεως της αποφάσεως41
  • β) Στην εφαρμογή της αρχής «κανένα έγκλημα, καμιά ποινή χωρίς νόμο» («nullum crimen, nulla poena sine lege»)41
  • γ) Στο είδος της εκδιδομένης αποφάσεως42
  • 2. Άλλες περαιτέρω διακρίσεις του εν ευρεία εννοία Ποινικού Δικαίου42
  • Α. Το Αστυνομικό Δίκαιο ή Αστυνομική42
  • Β. Το Δίκαιο Εκτέλεσης των Ποινών42
  • Γ. Το Σωφρονιστικό Δίκαιο ή Σωφρονιστική43
  • ΙΙ. Οι ποινικές, εγκληματολογικές και βοηθητικές επιστήμες43
  • 1. Οι ποινικές επιστήμες43
  • 2. Οι εγκληματολογικές επιστήμες44
  • 3. Βοηθητικές επιστήμες44
  • ΙΙΙ. Οι ιδιορρυθμίες του Ποινικού Δικαίου44
  • 1. Ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας του Ποινικού Δικαίου45
  • 2. Η φύση των κυρώσεων του Ποινικού Δικαίου46
  • 3. Η επικινδυνότητα του μηχανισμού καταστολής46
  • 4. Η στιγματική λειτουργία του Ποινικού Δικαίου47
  • 5. Η λειτουργία της αρχής της νομιμότητας των εγκλημάτων και των ποινών («κανένα έγκλημα, καμιά ποινή χωρίς νόμο»)49
  • 6. Η περιοριστική ερμηνεία των κυρωτικών ποινικών κανόνων49
  • IV. Σχέση ανάμεσα στο ποινικό, στο αστικό και στο πειθαρχικό αδίκημα49
  • V. Αποστολή ή κοινωνική λειτουργία του Ποινικού Δικαίου52
  • 1. Η προστατευτική των εννόμων αγαθών λειτουργία του Ποινικού Δικαίου52
  • 2. Η εγγυητική ή εξασφαλιστική του ατόμου λειτουργία του Ποινικού Δικαίου54
  • VΙ. Οι «Σχολές» του Ποινικού Δικαίου55
  • 1. Η «κλασική σχολή»56
  • 2. Η «ανθρωπολογική θετική σχολή»57
  • 3. «Η κοινωνιολογική θετική σχολή»57
  • 4. Η «σχολή της ανθρωπιστικής κοινωνικής άμυνας»58
  • 5. Η «σχολή της κοινωνικής άμυνας»58
  • VII. Η ιστορική εξέλιξη του Ελληνικού Ποινικού Δικαίου58
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ63
  • Οι κανόνες του Ποινικού Δικαίου63
  • Ι. Είδη και διακρίσεις των κανόνων του Ποινικού Δικαίου63
  • 1. Οι πρωτεύοντες ή πρωταρχικοί ποινικοί κανόνες63
  • Α. Αξιολογικοί κανόνες64
  • Β. Προστακτικοί κανόνες64
  • 2. Οι δευτερεύοντες ή κυρωτικοί ποινικοί κανόνες66
  • 3. Οι γενικοί ρυθμιστικοί ποινικοί κανόνες67
  • ΙΙ. Περιεχόμενο των δευτερευόντων ή κυρωτικών ποινικών κανόνων67
  • 1. Το περιγραφικό τμήμα του δευτερεύοντος ποινικού κανόνα68
  • Α. Η αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος68
  • α) Το ενεργητικό υποκείμενο ή δράστη του εγκλήματος68
  • β) Το (υλικό ή ιδεατό) αντικείμενο της προσβολής69
  • γ) Την πράξη της προσβολής70
  • δ) Τις συνθήκες τέλεσης (τρόπο, χρόνο, τόπο) του εγκλήματος70
  • ε) Τα αξιολογικά στοιχεία70
  • στ) Το αποτέλεσμα της πράξης με τη σχετική αιτιώδη συνάφεια (στα εγκλήματα αποτελέσματος)72
  • ζ) Η αντικειμενική προσφορότητα της πράξης προς επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού (σε ορισμένα εγκλήματα)72
  • η) Η υλική αντιστοιχία μεταξύ ζημίας και οφέλους (στα σχετικά εγκλήματα)72
  • Β. Η υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος72
  • Γ. Οι εξωτερικοί όροι του αξιοποίνου74
  • 2. Το κυρωτικό τμήμα76
  • ΙΙΙ. Η ιδιαιτερότητα των «λευκών ποινικών νόμων» και η διάκρισή τους από τους λεγομένους «χωλούς ποινικούς νόμους»78
  • IV. Η ερμηνεία των κανόνων του Ποινικού Δικαίου81
  • 1. Η γραμματική ερμηνεία81
  • 2. Η λογική - συστηματική ερμηνεία82
  • Α. Η συσταλτική και διασταλτική ερμηνεία83
  • Β. Η αναλογική ερμηνεία ή εφαρμογή84
  • 3. Η τελεολογική ερμηνεία85
  • 4. Η αυθεντική ερμηνεία - Έννοια των όρων του Ποινικού Κώδικα (άρ. 13 ΠΚ)86
  • Α. Η έννοια του υπαλλήλου86
  • Β. Η έννοια του οικείου86
  • Γ. Η έννοια του εγγράφου87
  • Δ. Η (διευρυμένη) έννοια της σωματικής βίας87
  • Ε. Η έννοια του κατ’ επάγγελμα εγκλήματος88
  • ΣΤ. Η έννοια του πληροφοριακού συστήματος89
  • Ζ. Η έννοια των ψηφιακών δεδομένων89
  • ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Β΄90
  • Το «ποινικό φαινόμενο» και η τυποποίησή του90
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ90
  • Έννοια, χαρακτηριστικά γνωρίσματα και στοιχεία του «ποινικού φαινομένου»90
  • Ι. Η βασική έννοια του «ποινικού φαινομένου»90
  • ΙΙ. Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του «ποινικού φαινομένου»91
  • 1. Η παθογένεια του ποινικού φαινομένου91
  • 2. Η θεραπευσιμότητα του ποινικού φαινομένου92
  • 3. Η σχετικότητα του ποινικού φαινομένου92
  • ΙΙΙ. Το «ποινικό φαινόμενο» στη νομική του μορφή και τα στοιχεία, που το συνθέτουν93
  • 1. Το έννομο αγαθό93
  • 2. Το έγκλημα96
  • 3. Η ποινή97
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ99
  • Η τυποποίηση του «ποινικού φαινομένου» και η συνταγματική της κατοχύρωση99
  • Ι. Έννοια και σημασία της τυποποίησης του «ποινικού φαινομένου»99
  • 1. Έννοια της τυποποίησης99
  • 2. Σημασία της τυποποίησης100
  • ΙΙ. Η συνταγματική κατοχύρωση της τυποποίησης του «ποινικού φαινομένου»100
  • ΙΙΙ. Η αρχή «κανένα έγκλημα, καμιά ποινή χωρίς νόμο («nullum crimen, nulla poena sine lege») και οι μερικότερες αρχές, που απορρέουν από αυτήν101
  • 1. «Καμία ποινή... χωρίς νόμο» («nulla poena... sine lege»)102
  • 2. «Καμία ποινή... χωρίς γραπτό νόμο» («poena... sine lege scripta»)103
  • 3. «Καμία ποινή... χωρίς προηγούμενο νόμο» («nulla poena... sine praevia lege»)105
  • 4. «Καμία ποινή... χωρίς αυστηρό νόμο» («nulla poena... sine lege stricta»)106
  • 5. «Καμία ποινή... χωρίς ορισμένο νόμο» («nulla poena... sine lege certa»)107
  • V. Πρακτικά θέματα107
  • ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Γ΄113
  • Η εφαρμογή του ποινικού νόμου113
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ113
  • Τόπος και χρόνος τελέσεως του εγκλήματος113
  • Ι. Ο τόπος τελέσεως του εγκλήματος (άρ. 16 ΠΚ) και η σημασία της γνώσεώς του113
  • 1. Προσδιορισμός του τόπου τελέσεως113
  • Α. Η εγκληματική συμπεριφορά του δράστη ως τόπος τέλεσης114
  • Β. Το αποτέλεσμα της πράξης ως τόπος τέλεσης114
  • Γ. Η σχεδιαζόμενη επέλευση του αποτελέσματος ως τόπος τέλεσης114
  • 2. Σημασία του προσδιορισμού του τόπου τελέσεως121
  • ΙΙ. Ο χρόνος τελέσεως του εγκλήματος (άρ. 17 ΠΚ) και η σημασία της γνώσεώς του121
  • 1. Προσδιορισμός του χρόνου τελέσεως121
  • 2. Σημασία του προσδιορισμού του χρόνου τελέσεως125
  • ΙΙΙ. Πρακτικά θέματα126
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ136
  • Τα χρονικά όρια ισχύος των ποινικών νόμων136
  • Ι. Η υποχρεωτική αναδρομική ισχύς του ευμενέστερου ποινικού νόμου (άρ. 2 ΠΚ)136
  • 1. Χρονικά πλαίσια επιλογής του ευμενέστερου νόμου137
  • 2. Ποιός νόμος θεωρείται ευμενέστερος κατ’ άρ. 2 παρ. 1 ΠΚ139
  • 3. Πότε χαρακτηρίζεται η πράξη ως μη αξιόποινη κατ’ άρ. 2 παρ. 2 ΠΚ144
  • 4. Ευμενέστερος νόμος μετά την αμετάκλητη καταδίκη του δράστη145
  • ΙΙ. Το πρόβλημα των προσωρινής ισχύος ποινικών νόμων (άρ. 3 ΠΚ)147
  • ΙΙΙ. Πρακτικά θέματα147
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ157
  • Τα τοπικά όρια ισχύος των ποινικών νόμων157
  • Ι. Εγκλήματα με στοιχείο αλλοδαπότητας - Διατοπικό ή Ποινικό Διεθνές Δίκαιο157
  • 1. Οι αρχές που διέπουν την λειτουργία του Ποινικού Διεθνούς Δικαίου158
  • Α. Η αρχή της εδαφικότητας (άρ. 5 ΠΚ)158
  • Β. Η αρχή της ενεργητικής υπηκοότητας (άρ. 6 ΠΚ)160
  • Γ. Η αρχή της παθητικής υπηκοότητας (άρ. 7 ΠΚ)164
  • Δ. Η αρχή της προστασίας της Ελληνικής Πολιτείας (άρ. 8, στοιχ. α-ε ΠΚ)166
  • Ε. Η αρχή της παγκόσμιας δικαιοσύνης ή του παγκοσμίου ενδιαφέροντος (άρ. 8, στοιχ. στ-ια ΠΚ)170
  • 2. Η διευθέτηση της σύγκρουσης ενδιαφερόντων μεταξύ της ελληνικής και της αλλοδαπής ποινικής δικαιοσύνης173
  • Α. Πότε δεν διώκονται στην ημεδαπή τα εγκλήματα, που τελέσθηκαν στην αλλοδαπή (άρ. 9 ΠΚ)173
  • Β. Τύχη ποινών, που εκτίθηκαν στην αλλοδαπή σε περίπτωση νέας καταδίκης για την ίδια πράξη στην ημεδαπή (άρ. 10 ΠΚ)176
  • Γ. Παρεπόμενες ποινές και μέτρα ασφαλείας για πράξη τελεσθείσα στην αλλοδαπή (άρ. 11 ΠΚ)177
  • ΙΙ. Πρακτικά θέματα178
  • ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Δ΄185
  • Η θεωρία της ποινής185
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ185
  • Το σύστημα των κυρώσεων του Ποινικού Κώδικα185
  • Ι. Ποινές και μέτρα ασφαλείας185
  • 1. Έννοια και χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ποινής186
  • 2. Έννοια και χαρακτηριστικά γνωρίσματα του μέτρου ασφαλείας186
  • 3. Ομοιότητες και διαφορές μεταξύ ποινής και μέτρου ασφαλείας187
  • ΙΙ. Θεωρίες για τους σκοπούς της ποινής188
  • 1. Οι απόλυτες ή ανταποδοτικές θεωρίες της ποινής188
  • 2. Οι σχετικές ή προληπτικές θεωρίες της ποινής189
  • 3. Οι ενωτικές ή μικτές θεωρίες της ποινής190
  • ΙΙΙ. Οι προβλεπόμενες στον Ποινικό Κώδικα ποινές191
  • 1. Οι κύριες ποινές191
  • Α. Οι στερητικές της ελευθερίας ποινές192
  • α) Οι συνήθεις ποινές192
  • αα) Η κάθειρξη (άρ. 52 ΠΚ)192
  • ββ) Η φυλάκιση (άρ. 53 ΠΚ)192
  • β) Οι ιδιάζουσες ποινές192
  • Β. Η χρηματική ποινή194
  • Γ. Η παροχή κοινωφελούς εργασίας195
  • 2. Οι παρεπόμενες ποινές195
  • Α. Η αποστέρηση θέσεων και αξιωμάτων (άρ. 60 ΠΚ)195
  • Β. Η απαγόρευση άσκησης επαγγέλματος (άρ. 65 ΠΚ)195
  • Γ. Η αφαίρεση άδειας οδήγησης ή εκμετάλλευσης μεταφορικού μέσου (άρ. 66 ΠΚ)196
  • Δ. Η δημοσίευση της καταδικαστικής απόφασης (άρ. 67 ΠΚ)196
  • Ε. Η δήμευση του άρ. 68 ΠΚ196
  • α) Μέτρα θεραπείας ατόμων που απαλλάσσονται από την ποινή λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής (άρ. 69Α ΠΚ)197
  • β) Η δήμευση του άρ. 76 ΠΚ198
  • IV. Τα προβλεπόμενα στον Ποινικό Κώδικα μέτρα ασφαλείας197
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ199
  • Η επιμέτρηση της ποινής199
  • Ι. Έννοια της επιμέτρησης της ποινής199
  • ΙΙ. Κριτήρια επιμέτρησης των στερητικών της ελευθερίας ποινών (άρ. 79 ΠΚ)200
  • 1. Η βαρύτητα του τελεσθέντος εγκλήματος201
  • 2. Ο βαθμός της ενοχής του υπαιτίου203
  • ΙΙΙ. Κριτήρια επιμέτρησης των λοιπών ποινών (άρ. 80, 81 ΠΚ)205
  • Α. Επιμέτρηση και απότιση της χρηματικής ποινής (άρ. 80 ΠΚ)205
  • Β. Επιμέτρηση της ποινής της παροχής κοινωφελούς εργασίας (άρ. 81 ΠΚ)206
  • IV. H επιβολή μειωμένης ποινής206
  • 1. Οι ειδικά προβλεπόμενοι στο νόμο λόγοι μείωσης της ποινής207
  • Α. Οι υποχρεωτικοί λόγοι μείωσης της ποινής207
  • Β. Οι δυνητικοί λόγοι μείωσης της ποινής207
  • Γ. Οι ιδιόρρυθμοι λόγοι μείωσης της ποινής207
  • 2. Οι ελαφρυντικές περιστάσεις (άρ. 84 ΠΚ)208
  • 3. Το μέτρο μείωσης της ποινής (άρ. 83 ΠΚ)212
  • 4. Συρροή λόγων μείωσης της ποινής (άρ. 85 ΠΚ)213
  • V. Η επιμέτρηση της ποινής σε περίπτωση αληθινής συρροής εγκλημάτων - Συστήματα επιμέτρησης215
  • 1. Το σύστημα της αριθμητικής σώρευσης των ποινών215
  • 2. Το σύστημα της συγχώνευσης των ποινών215
  • 3. Το σύστημα της ενιαίας ποινής216
  • 4. Το σύστημα της συνολικής ποινής216
  • 5. Το ακολουθούμενο από τον Ποινικό Κώδικα σύστημα216
  • Α. Συνολική ποινή στις στερητικές της ελευθερίας ποινές (άρ. 94 ΠΚ)217
  • Β. Συνολική ποινή σε περίπτωση συρροής χρηματικών ποινών (άρ. 96 ΠΚ)220
  • Γ. Συνολική ποινή σε περίπτωση συρροής ποινών παροχής κοινωφελούς εργασίας (άρ. 96Α ΠΚ)221
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ223
  • Αναστολή, μετατροπή και υφ’ όρον απόλυση223
  • Ι. Η αναστολή εκτελέσως της ποινής με όρους (άρ. 99 επ.)223
  • 1. Έννοια της αναστολής εκτελέσεως της ποινής223
  • 2. Προϋποθέσεις της αναστολής εκτελέσεως της ποινής223
  • 3. Γενικές ρυθμίσεις ισχύουσες επί αναστολής224
  • 4. Ανάκληση της αναστολής εκτελέσεως της ποινής (άρ. 101 ΠΚ)225
  • 5. Άρση της αναστολής εκτελέσεως της ποινής (άρ. 102 παρ. 1 ΠΚ)226
  • 6. Αποτελέσματα της αναστολής εκτελέσεως της ποινής (άρ. 102 παρ. 2 ΠΚ)226
  • ΙΙ. Η μετατροπή της ποινής (άρ. 104Α ΠΚ)227
  • 1. Έννοια της μετατροπής της ποινής227
  • 2. Μορφές μετατροπής της ποινής σε παροχή κοινωφελούς εργασίας227
  • Α. Η μετατροπή της ποινής κατ’ άρ. 104Α ΠΚ227
  • Β. Η μετατροπή της ποινής κατ’ άρ. 105Β ΠΚ228
  • 3. Γενικές ρυθμίσεις ισχύουσες επί μετατροπής228
  • 4. Αποτελέσματα της μετατροπής της ποινής229
  • ΙΙΙ. Ο κατ’ οίκον περιορισμός του καταδίκου ως υποκατάστατη μορφή έκτισης της στερητικής της ελευθερίας ποινής (άρ. 105 ΠΚ)230
  • ΙV. Η απόλυση του καταδίκου με όρους (άρ. 105Β επ., 129, 129Α ΠΚ)231
  • 1. Η κανονική απόλυση με όρους για ενηλίκους καταδίκους231
  • Α. Δικαιούμενοι να απολυθούν και προϋποθέσεις απολύσεως με όρους (άρ. 105Β, 106 ΠΚ)231
  • Β. Ανάκληση της απόλυσης με όρους (άρ. 107 ΠΚ)233
  • Γ. Άρση της απόλυσης με όρους (άρ. 108 ΠΚ)234
  • Δ. Διαδικασία χορήγησης και ανάκλησης της απόλυσης με όρους (άρ. 110 ΠΚ)234
  • Ε. Αποτελέσματα της απόλυσης με όρους (άρ. 109 ΠΚ)235
  • ΣΤ. Χρόνος δοκιμασίας του υφ’ όρον απολυθέντος (άρ. 109 ΠΚ)235
  • 2. Kατ’ οίκον περιορισμός με ηλεκτρονική επιτήρηση ως «προθάλαμος» της υφ’ όρον απόλυσης (άρ. 129Α ΠΚ)236
  • 3. Η απόλυση με όρους για ανηλίκους καταδίκους (άρ. 129, 129Α ΠΚ)237
  • Α. Η κανονική υφ’ όρον απόλυση των ανηλίκων (άρ. 129 ΠΚ)237
  • Β. Kατ’ οίκον περιορισμός με ηλεκτρονική επιτήρηση ως «προθάλαμος» της υφ’ όρον απόλυσης του ανηλίκου (άρ. 129Α ΠΚ)238
  • ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ243
  • Η διδασκαλία του εγκλήματος και οι μορφές εμφανίσεως αυτού243
  • ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Α΄243
  • Προλεγόμενα στην διδασκαλία του εγκλήματος243
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ243
  • Περί του εγκλήματος εν γένει243
  • Ι. Η φύση του εγκλήματος243
  • ΙΙ. Το «φυσικό έγκλημα» - Μια έννοια άχρηστη για το Ποινικό Δίκαιο;244
  • ΙΙΙ. Η ουσιαστική έννοια του εγκλήματος245
  • ΙV. Η τυπική έννοια του εγκλήματος249
  • V. Η νομική - δογματική έννοια του εγκλήματος (άρ. 14 ΠΚ)250
  • VI. Ο βασικός χαρακτήρας του Ποινικού Δικαίου ως δικαίου της εγκληματικής πράξεως252
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ254
  • Οι διακρίσεις των εγκλημάτων254
  • Ι. Γενικές παρατηρήσεις επί της διακρίσεως των εγκλημάτων254
  • ΙΙ. Οι κατ’ ιδίαν διακρίσεις των εγκλημάτων και η σχετική τυπολογία τους254
  • 1. Κακουργήματα και πλημμελήματα254
  • Α. Τα κακουργήματα254
  • Β. Τα πλημμελήματα255
  • Γ. Κριτήριο της σχετικής διακρίσεως255
  • Δ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως257
  • α) Στο Ουσιαστικό Ποινικό Δίκαιο257
  • β) Στο Δικονομικό Ποινικό Δίκαιο258
  • 2. Βασικά εγκλήματα, εγκληματικές παραλλαγές και ιδιώνυμα εγκλήματα258
  • Α. Βασικά εγκλήματα258
  • Β. Εγκληματικές παραλλαγές258
  • α) Διακεκριμένες εγκληματικές παραλλαγές ή διακεκριμένα εγκλήματα259
  • β) Προνομιούχες εγκληματικές παραλλαγές ή προνομιούχα εγκλήματα260
  • Γ. Ιδιώνυμα εγκλήματα (delicta sui generis)261
  • Δ. Πρακτική σημασία της διάκρισης μεταξύ εγκληματικής παραλλαγής και ιδιωνύμου εγκλήματος263
  • 3. Εγκλήματα απλής συμπεριφοράς ή τυπικά εγκλήματα και εγκλήματα αποτελέσματος ή ουσιαστικά εγκλήματα264
  • Α. Εγκλήματα απλής συμπεριφοράς ή τυπικά εγκλήματα264
  • Β. Εγκλήματα αποτελέσματος ή ουσιαστικά εγκλήματα265
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως266
  • 4. Εγκλήματα εκ του αποτελέσματος χαρακτηριζόμενα267
  • 5. Εγκλήματα κοινά και εγκλήματα ιδιαίτερα272
  • Α. Κοινά εγκλήματα (delicta communia)272
  • Β. Ιδιαίτερα εγκλήματα (delicta propria)272
  • α) Γνήσια ιδιαίτερα εγκλήματα273
  • β) Μη γνήσια ιδιαίτερα εγκλήματα273
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως274
  • 6. Εγκλήματα στιγμιαία και εγκλήματα διαρκή274
  • Α. Στιγμιαία εγκλήματα275
  • Β. Διαρκή εγκλήματα276
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως276
  • 7. Εγκλήματα ενέργειας και εγκλήματα παράλειψης278
  • Α. Εγκλήματα ενέργειας278
  • α) Γνήσια εγκλήματα ενέργειας279
  • β) Μη γνήσια εγκλήματα ενέργειας279
  • Β. Εγκλήματα παράλειψης280
  • α) Εγκλήματα γνήσιας παράλειψης281
  • β) Εγκλήματα μη γνήσιας παράλειψης (άρ. 15 ΠΚ)281
  • αα) Ο νόμος285
  • ββ) Η συμβατική δέσμευση του υποχρέου286
  • γγ) Η προηγούμενη επικίνδυνη ενέργεια του υποχρέου287
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως290
  • 8. Εγκλήματα βλάβης και εγκλήματα διακινδυνεύσεως290
  • Α. Εγκλήματα βλάβης291
  • Β. Εγκλήματα διακινδύνευσης291
  • α) Εγκλήματα συγκεκριμένης διακινδύνευσης291
  • β) Εγκλήματα αφηρημένης διακινδύνευσης292
  • γ) Εγκλήματα δυνητικής ή δυνατής διακινδύνευσης293
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως295
  • 9. Εγκλήματα απλά και εγκλήματα σύνθετα295
  • Α. Εγκλήματα απλά295
  • Β. Εγκλήματα σύνθετα296
  • α) Σύνθετα με την ευρεία έννοια ή πολύπρακτα εγκλήματα296
  • β) Σύνθετα με τη στενή έννοια του όρου εγκλήματα296
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως296
  • 10. Εγκλήματα απλότροπα και εγκλήματα πολύτροπα ή μικτά297
  • Α. Απλότροπα εγκλήματα297
  • Β. Πολύτροπα ή μικτά εγκλήματα298
  • α) Γνήσια πολύτροπα ή διαζευκτικώς ή υπαλακτικώς μικτά εγκλήματα299
  • β) Μη γνήσια πολύτροπα ή σωρευτικώς μικτά εγκλήματα299
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως300
  • 11. Εγκλήματα ιδιόχειρα ή σωματοπαγή301
  • 12. Εγκλήματα με κανονική και εγκλήματα με διαφοροποιημένη υποκειμενική υπόσταση302
  • Α. Εγκλήματα με κανονική υποκειμενική υπόσταση302
  • Β. Εγκλήματα με διαφοροποιημένη υποκειμενική υπόσταση302
  • α) Εγκλήματα ειδικής υποκειμενικής υπόστασης302
  • β) Εγκλήματα υπερχειλούς υποκειμενικής υπόστασης303
  • γ) Εγκλήματα σύνθετης ή μικτής υποκειμενικής υπόστασης304
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως304
  • 13. Εγκλήματα του κοινού Ποινικού Δικαίου και εγκλήματα πολιτικά305
  • Α. Εγκλήματα του κοινού Ποινικού Δικαίου305
  • Β. Εγκλήματα πολιτικά305
  • α) Αμιγή πολιτικά εγκλήματα306
  • β) Σύνθετα πολιτικά εγκλήματα307
  • Γ. Πρακτική σημασία της διακρίσεως307
  • 14. Εγκλήματα επιχειρήσεως307
  • Α. Έννοια και κριτήριο της διάκρισης307
  • Β. Πρακτική σημασία της διάκρισης308
  • 15. Εγκλήματα συναντώμενης συγκλίνουσας δράσης308
  • 16. Εγκλήματα σχέσης308
  • 17. Εξαρτημένα ή συναρτώμενα εγκλήματα308
  • Α. Έννοια και κριτήριο της διάκρισης308
  • Β. Πρακτική σημασία της διάκρισης309
  • 18. Αθροιστικά εγκλήματα309
  • Α. Έννοια και κριτήριο της διάκρισης309
  • Β. Πρακτική σημασία της διάκρισης310
  • 19. Κατ’ εξακολούθηση έγκλημα (άρ. 98 ΠΚ)310
  • Α. Έννοια και κριτήριο της διάκρισης310
  • Β. Πρακτική σημασία της διάκρισης312
  • α) Στο Ουσιαστικό Ποινικό Δίκαιο.312
  • β) Στο Δικονομικό Ποινικό Δίκαιο.312
  • Α. Η έννοια της βουλητικά κυρίαρχης πράξης318
  • Β. Η έννοια της βουλητικά σκόπιμης πράξης319
  • Α. Η πράξη ως ανθρώπινη συμπεριφορά321
  • Β. Η πράξη ως εξωτερικευμένη συμπεριφορά323
  • Γ. Η πράξη ως αυτοελεγχόμενη συμπεριφορά323
  • Δ. Η πράξη ως «δράση προς έτερον»325
  • ΙΙΙ. Πρακτικά θέματα313
  • ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Β΄318
  • Το έγκλημα ως νομική κατασκευή - Τα δομικά στοιχεία του εγκλήματος318
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ318
  • Η πράξη ως θεμελιώδες στοιχείο του εγκλήματος318
  • Ι. Η έννοια της πράξεως στο Ποινικό Δίκαιο - Βουλητικά κυρίαρχη ή βουλητικά σκόπιμη πράξη;318
  • ΙΙ. Τα στοιχεία της βουλητικά κυρίαρχης πράξης320
  • ΙΙΙ. Η αιτιώδης συνάφεια ή ο αντικειμενικός αιτιώδης σύνδεσμος326
  • 1. Έννοια, σημασία και βασική προβληματική της αιτιώδους συναφείας326
  • 2. Θεωρίες αιτιώδους συναφείας327
  • Α. Η θεωρία του ισοδυνάμου των όρων (conditio sine qua non)328
  • Β. Η θεωρία της πρόσφορης αιτίας (causa adaequata)330
  • Γ. Άλλες ενδιάμεσες θεωρίες αιτιώδους συναφείας331
  • 3. Ειδικά προβλήματα αιτιώδους συναφείας333
  • Α. Η σωρευτική αιτιότητα333
  • Β. Η πολλαπλή αιτιότητα334
  • Γ. Η υποθετική αιτιότητα335
  • Δ. Η νόμιμη εναλλακτική συμπεριφορά336
  • Ε. Η αιτιότητα στην περίπτωση του λεγομένου «γενικού δόλου»336
  • IV. Πρακτικά θέματα337
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ346
  • Ο άδικος χαρακτήρας της πράξεως346
  • I. H έννοια της άδικης πράξης - Αντικειμενικά ή υποκειμενικά άδικη πράξη;346
  • ΙΙ. Ουσιαστικά και τυπικά άδικη πράξη349
  • ΙΙΙ. Αρχικά και τελικά άδικη πράξη350
  • IV. Oι κατ’ ιδίαν λόγοι, που αποκλείουν τον άδικο χαρακτήρα της πράξεως353
  • 1. Η άσκηση δικαιώματος ή καθήκοντος (άρ. 20 ΠΚ)353
  • Α. Η άσκηση δικαιώματος354
  • α) Ποιές περιπτώσεις καλύπτει το άρ. 20 ΠΚ354
  • β) Η άσκηση δικαιώματος στο πλαίσιο της θεμιτής αυτοδικίας (άρ. 282 ΑΚ)355
  • Β. Η εκπλήρωση καθήκοντος355
  • 2. H προσταγή (άρ. 21 ΠΚ)356
  • Α. Νομική φύση και έννοια της προσταγής356
  • Β. Οι προϋποθέσεις της προσταγής357
  • α) Επιτακτικά διατυπωμένη βούληση μιας δημοσιο-υπαλληλικής ή στρατιωτικο-αστυνομικής υπηρεσίας357
  • β) Προσταγή από ιεραρχικώς προϊσταμένη αρχή358
  • γ) Αρμοδιότητα προστάσσοντος και προστασσομένου358
  • δ) Νόμιμος τύπος της προσταγής359
  • ε) Δεσμευτικότητα της προσταγής359
  • 3. Η άμυνα (άρ. 22 ΠΚ)363
  • Α. Έννοια και δικαιολογητικός λόγος της άμυνας363
  • Β. Προϋποθέσεις της άμυνας - Αμυντική πράξη364
  • α) Οι προϋποθέσεις της άμυνας364
  • αα) Επίθεση364
  • ββ) Παρούσα επίθεση367
  • γγ) Άδικη επίθεση370
  • β) Η αμυντική πράξη371
  • αα) Υποκείμενο του αμυντικού δικαιώματος - Άμυνα υπέρ τρίτου372
  • ββ) Χρειάζεται γνώση της επίθεσης; - Αγνοούμενη και νομιζόμενη άμυνα373
  • γγ) Περιεχόμενο της αμυντικής πράξεως375
  • Γ. Τα όρια της άμυνας378
  • α) Ο βαθμός επικινδυνότητας της επίθεσης379
  • β) Το είδος της απειλούμενης βλάβης379
  • γ) Ο τρόπος και η ένταση της επίθεσης380
  • δ) Οι λοιπές περιστάσεις381
  • Δ. Η υπέρβαση των ορίων της άμυνας (άρ. 23 ΠΚ)382
  • Ε. Η υπαίτια κατάσταση άμυνας383
  • 4. Η κατάσταση ανάγκης (άρ. 25 ΠΚ)385
  • A. Έννοια και δικαιολογητικός λόγος της κατάστασης ανάγκης385
  • Β. Προϋποθέσεις και πράξη κατάστασης ανάγκης386
  • α) Οι προϋποθέσεις της κατάστασης ανάγκης386
  • αα) Κίνδυνος κατά εννόμων αγαθών386
  • ββ) Κίνδυνος κατά εννόμων αγαθών του προσώπου ή της περιουσίας387
  • γγ) Παρών κίνδυνος388
  • δδ) Αναπότρεπτος με άλλα μέσα κίνδυνος388
  • εε) Μη υπαίτια πρόκληση του κινδύνου389
  • στστ) Μη υποχρέωση έκθεσης στον απειλούμενο κίνδυνο391
  • β) Η πράξη ανάγκης392
  • αα) Υποκείμενο του σχετικού δικαιώματος - Κατάσταση ανάγκης υπέρ τρίτου392
  • ββ) Απαιτείται γνώση του κινδύνου από τον δράστη; - Αγνοούμενη και νομιζόμενη κατάσταση ανάγκης393
  • γγ) Περιεχόμενο της πράξης ανάγκης394
  • Γ. Τα όρια της κατάστασης ανάγκης και η υπέρβασή τους398
  • Δ. Διαφορές μεταξύ άμυνας και κατάστασης ανάγκης398
  • 5. Η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης (άμβλωση) (άρ. 304 παρ. 4 ΠΚ)399
  • Α. Η «γενικά ενδεδειγμένη άμβλωση» (άρ. 304 παρ. 4 στοιχ. α΄ ΠΚ)400
  • Β. Η «ευγονικά ενδεδειγμένη άμβλωση» (άρ. 304 παρ. 4 στοιχ. β΄ ΠΚ)400
  • Γ. «Η ιατρικά ενδεδειγμένη άμβλωση» (άρ. 304 παρ. 4 στοιχ. γ΄ ΠΚ)400
  • Δ. «Η ηθικά ενδεδειγμένη άμβλωση» (άρ. 304 παρ. 4 στοιχ. δ΄ ΠΚ)400
  • 6. Η συναίνεση του παθόντος (άρ. 308 παρ. 3 ΠΚ)401
  • Α. Έννοια και δικαιολογητικός λόγος της συναίνεσης του παθόντος401
  • Β. «Συναίνεση» και «συγκατάθεση»402
  • Γ. Εγκλήματα, στα οποία αποκλείεται η συναίνεση του παθόντος403
  • Δ. Προϋποθέσεις της συναίνεσης του παθόντος404
  • Ε. Η εικαζόμενη συναίνεση του παθόντος407
  • 7. Οι θεμιτές προσβολές της τιμής (άρ. 367 ΠΚ)409
  • 8. Η θεμιτή παραβίαση της επαγγελματικής εχεμυθείας (άρ. 371 παρ. 4 ΠΚ)412
  • 9. Ο σωφρονισμός ανηλίκων413
  • Α. Έννοια και δικαιολογητικός λόγος του σωφρονισμού413
  • Β. Οι προϋποθέσεις του σωφρονισμού413
  • 10. Η σύγκρουση καθηκόντων414
  • 11. Η κοινωνική προσφορότητα της πράξεως417
  • 12. Η επιτρεπτή διακινδύνευση των εννόμων αγαθών418
  • V. Πρακτικά θέματα420
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ432
  • Ο καταλογισμός της πράξεως στον δράστη432
  • Ι. Η έννοια του καταλογισμού432
  • ΙΙ. Η αρχή του καταλογισμού ή της ενοχής ως θεμελιώδης αρχή του Ποινικού Δικαίου - «Nullum crimen, nulla poena sine culpa»432
  • ΙΙΙ. Η φύση του καταλογισμού433
  • 1. Η ψυχολογική θεωρία του καταλογισμού433
  • 2. Η αξιολογική θεωρία του καταλογισμού434
  • IV. Γιατί αποδοκιμάζει τον δράστη η έννομη τάξη;435
  • 1. Το ουσιαστικό περιεχόμενο του καταλογισμού435
  • 2. Το τυπικό περιεχόμενο του καταλογισμού436
  • V. Πόσο ελεύθερος είναι ο δράστης στις επιλογές του; - To πρόβλημα της ελευθερίας της βουλήσεως στο πλαίσιο του Ποινικού Δικαίου436
  • VI. Τα στοιχεία του καταλογισμού438
  • 1. Ανικανότητα για καταλογισμό (άρ. 34 ΠΚ)439
  • Α. Από τον κανόνα στην εξαίρεση439
  • Β. Τα κριτήρια διάγνωσης της ανικανότητας για καταλογισμό440
  • α) Το βιολογικό ή περιγραφικό κριτήριο441
  • αα) Η ψυχική ή διανοητική διαταραχή του δράστη441
  • ββ) Η διατάραξη της συνείδησης442
  • β) Το αξιολογικό ή ψυχολογικό κριτήριο444
  • Γ. Η ελαττωμένη ικανότητα για καταλογισμό (άρ. 36 ΠΚ)445
  • Δ. Η επίδραση της ηλικίας του δράστη στην ικανότητα για καταλογισμό (άρ. 121 επ. ΠΚ)446
  • Ε. Χρόνος υπάρξεως της ικανότητας για καταλογισμό447
  • ΣΤ. Η υπαίτια διατάραξη της συνειδήσεως (actio libera in causa, άρ. 35 ΠΚ)448
  • α) Η εκ προθέσεως διατάραξη της συνειδήσεως (άρ. 35 παρ. 1 ΠΚ)449
  • β) Η διατάραξη της συνειδήσεως από αμέλεια (άρ. 35 παρ. 3 ΠΚ)450
  • 2. Η υπαιτιότητα (άρ. 26 επ. ΠΚ)452
  • Α. Έννοια της υπαιτιότητας452
  • Β. Είδη ή μορφές της υπαιτιότητας452
  • α) Ο δόλος ή πρόθεση (άρ. 27 ΠΚ)453
  • αα) Έννοια του δόλου453
  • ββ) Στοιχεία του δόλου454
  • γγ) Τα είδη του δόλου454
  • δδ) Πώς βρίσκουμε στο νόμο το είδος του απαιτούμενου δόλου457
  • εε) Ποια στοιχεία πρέπει να καλύπτει ο δόλος του δράστη;458
  • στστ) Ειδικά προβλήματα δόλου459
  • β) Η αμέλεια (άρ. 28 ΠΚ)460
  • αα) Έννοια της αμέλειας460
  • ββ) Στοιχεία της αμέλειας461
  • γγ) Τα είδη της αμέλειας466
  • 3. Η συνείδηση του άδικου χαρακτήρα της πράξεως ή η αδικαιολόγητη άγνοιά του468
  • Α. Έννοια και σημασία της συνείδησης του αδίκου468
  • Β. Περιεχόμενο της συνείδησης του αδίκου469
  • 4. Η ανθρώπινη δυνατότητα για συμμόρφωση471
  • Α. Έννοια και περιεχόμενο της ανθρώπινης δυνατότητας για συμμόρφωση471
  • Β. Οι λόγοι, που αποκλείουν την ανθρώπινη δυνατότητα για συμμόρφωση ή οι λόγοι άρσης του καταλογισμού472
  • α) Η κατάσταση ανάγκης του άρ. 32 ΠΚ472
  • β) Η υπέρβαση των ορίων της άμυνας ή της κατάστασης ανάγκης από φόβο ή ταραχή (άρ. 23, 25 παρ. 3 ΠΚ)473
  • γ) Η εσφαλμένη λύση μιας σύγκρουσης καθηκόντων από φόβο ή ταραχή474
  • δ) Το ηθικό αδιέξοδο στη σύγκρουση των καθηκόντων475
  • ε) Η ηθική-ψυχική αδυναμία καταβολής της προσήκουσας προσοχής στην αμέλεια476
  • Επίμετρο - Η σημασία της πλάνης του δράστη στο Ποινικό Δίκαιο477
  • Ι. Οι νομικώς ενδιαφέρουσες πλάνες του δράστη477
  • 1. Η πραγματική πλάνη (άρ. 30 ΠΚ)477
  • Α. Έννοια της πραγματικής πλάνης477
  • Β. Είδη ή μορφές της πραγματικής πλάνης478
  • α) Η πραγματική πλάνη, που αφορά συστατικό στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος και η σημασία αυτής (αρ. 30 παρ. 1 ΠΚ)478
  • β) Η πραγματική πλάνη, που αφορά στοιχείο αυξητικό της βαρύτητας του εγκλήματος και η σημασία αυτής (άρ. 30 παρ. 2 ΠΚ)479
  • 2. Η νομική πλάνη (άρ. 31 ΠΚ)482
  • Α. Έννοια της νομικής πλάνης482
  • Β. Είδη ή μορφές της νομικής πλάνης483
  • α) Η νομική πλάνη σε σχέση με τον αξιόποινο χαρακτήρα της πράξης και η σημασία αυτής (άρ. 31 παρ. 1 ΠΚ)483
  • β) Η νομική πλάνη σε σχέση με τον άδικο χαρακτήρα της πράξης και η σημασία αυτής (άρ. 31 παρ. 2 ΠΚ)483
  • 3. Η πλάνη σε σχέση με λόγους, που αίρουν τον άδικο χαρακτήρα της πράξης485
  • Α. Η πλάνη του δράστη σε σχέση με τις πραγματικές προϋποθέσεις ενός λόγου άρσης του αδίκου - Ανάλογης μορφής πραγματική πλάνη485
  • Β. Η πλάνη του δράστη σε σχέση με τις νομικές προϋποθέσεις ενός λόγου άρσης του αδίκου - Ανάλογης μορφής νομική πλάνη486
  • 4. Η πλάνη του δράστη σε σχέση με λόγους, που αίρουν τον καταλογισμό487
  • ΙΙ. Οι νομικώς αδιάφορες πλάνες487
  • 1. Η πλάνη περί το πρόσωπο (error in personam)488
  • 2. Η πλάνη περί το αντικείμενο (error in objecto)489
  • 3. To αστόχημα βολής (aberration ictus)489
  • 4. Ο γενικός δόλος (dolus generalis)490
  • 5. Η πλάνη περί την υπαγωγή491
  • ΙII. Πρακτικά θέματα491
  • ΚEΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ496
  • Ο αξιόποινος ή τιμωρητός χαρακτήρας της πράξεως496
  • Ι. Έννοια του αξιοποίνου496
  • ΙΙ. Αρχικά και τελικά αξιόποινη πράξη496
  • ΙΙΙ. Οι λόγοι, που αποκλείουν τον αξιόποινο χαρακτήρα της πράξεως497
  • 1. Οι προσωπικοί λόγοι απαλλαγής από την ποινή498
  • Α. Οι υποχρεωτικοί προσωπικοί λόγοι απαλλαγής από την ποινή498
  • α) Η εκούσια υπαναχώρηση από μη πεπερασμένη απόπειρα (άρ. 44 παρ. 1 ΠΚ)498
  • β) Η έμπρακτη μετάνοια499
  • γ) Η υπόθαλψη εγκληματία και η παρασιώπηση εγκλήματος από οικείο του δράστη (άρ. 231 παρ. 2, 232 παρ. 2 ΠΚ)500
  • δ) Το ακαταδίωκτο του Προέδρου της Δημοκρατίας (άρ. 49 Συν)501
  • ε) Το ακαταδίωκτο των Βουλευτών (άρ. 61 Συν)501
  • Β. Οι δυνητικοί προσωπικοί λόγοι απαλλαγής από την ποινή501
  • 2. Οι λόγοι δικαστικής άφεσης του αξιοποίνου502
  • 3. Οι λόγοι εξάλειψης του αξιοποίνου503
  • Α. Η παραγραφή του εγκλήματος (άρ. 111 επ. ΠΚ)503
  • α) Η αναστολή έναρξης ή εξακολούθησης της παραγραφής (άρ. 113 παρ. 1 ΠΚ)504
  • β) Η αναστολή της παραγραφής κατά την επιδικία της υποθέσεως (άρ. 113 παρ. 2, 3 ΠΚ)504
  • Β. Η παραίτηση από την έγκληση ή η ανάκληση υποβληθείσης εγκλήσεως (άρ. 114, 117 ΠΚ)506
  • Γ. Η αμνηστία (άρ. 47 παρ. 3, 4 Συν)507
  • ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Γ΄509
  • Οι ειδικές μορφές εμφανίσεως του εγκλήματος509
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ509
  • Η απόπειρα του εγκλήματος509
  • Ι. Μια πρώτη επαφή με τα βασικά προβλήματα της απόπειρας509
  • ΙΙ. Γιατί τιμωρείται η απόπειρα;510
  • 1. Οι υποκειμενικές θεωρίες510
  • 2. Οι αντικειμενικές θεωρίες511
  • 3. Οι μικτές θεωρίες - Η θεωρία της εντυπώσεως512
  • ΙΙΙ. Τα στοιχεία της απόπειρας (άρ. 42 παρ. 1 ΠΚ)513
  • 1. Η απόφαση διάπραξης εγκλήματος513
  • 2. Η αρχή εκτελέσεως του εγκλήματος και η οριοθέτησή της από τις προπαρασκευαστικές πράξεις515
  • Α. Οι υποκειμενικές θεωρίες517
  • Β. Οι αντικειμενικές θεωρίες518
  • α) Η τυπική αντικειμενική θεωρία518
  • β) Η ουσιαστική αντικείμενη θεωρία - Ο «τύπος του Frank»519
  • γ) Η θεωρία της φυσικής κάλυψης519
  • Γ. Οι μικτές θεωρίες520
  • α) Η θεωρία του «σχεδίου» του δράστη520
  • β) Η ακολουθούμενη από την ελληνική νομολογία θεωρία521
  • γ) Η θεωρία της εντυπώσεως522
  • 3. Η μη ολοκλήρωση του κακουργήματος ή πλημμελήματος523
  • IV. Είδη της απόπειρας523
  • 1. Πρόσφορη και απρόσφορη απόπειρα - Σημασία της διακρίσεως523
  • 2. Η αποτυχημένη απόπειρα524
  • 3. Πεπερασμένη και μη πεπερασμένη απόπειρα526
  • Α. Πεπερασμένη απόπειρα526
  • Β. Μη πεπερασμένη απόπειρα526
  • Γ. Πώς κρίνεται η ολοκλήρωση ή μη των απαραιτήτων ενεργειών του δράστη;526
  • Δ. Πρακτική σημασία της διάκρισης σε πεπερασμένη και μη πεπερασμένη απόπειρα527
  • Ε. Πότε είναι τελικά εκούσια η υπαναχώρηση;528
  • 4. Ειδικά προβλήματα της απόπειρας529
  • V. Πρακτικά θέματα530
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ534
  • Η συμμετοχή στο έγκλημα534
  • Ι. Έννοια και βασικά προβλήματα της συμμετοχής534
  • ΙΙ. Είδη ή μορφές της συμμετοχής με την ευρεία έννοια537
  • 1. Αυτοτελείς μορφές συμμετοχής537
  • Α. Η αυτουργία537
  • α) Η άμεση ή φυσική αυτουργία537
  • β) Η έμμεση αυτουργία537
  • αα) Εξαναγκασμός άλλου σε αυτοκαταστροφική ενέργεια538
  • ββ) Παραπλάνηση άλλου σε τέλεση αυτοκαταστροφικής ενέργειας538
  • γγ) Εξώθηση σε αυτοκτονία ακαταλόγιστου προσώπου539
  • δδ) Μη τελικά άδικη πράξη του παρεμβαλλόμενου προσώπου539
  • εε) Αντιστροφή ρόλων στην τέλεση ενός γνησίου ιδιαιτέρου εγκλήματος (άρ. 49 παρ. 1 εδ. β΄ ΠΚ)540
  • Β. Η συναυτουργία (άρ. 45 ΠΚ)542
  • α) Έννοια και στοιχεία της συναυτουργίας542
  • αα) Η συνεκτέλεση ή αντικειμενική σύμπραξη542
  • ββ) Η συναπόφαση ή ο κοινός δόλος των συμπραττόντων545
  • β) Πότε αποκλείεται η συναυτουργία547
  • γ) Η ποινική μεταχείριση των συναυτουργών549
  • 2. Οι εξαρτημένες μορφές συμμετοχής - Συμμετοχή με τη στενή έννοια550
  • Α. Η ηθική αυτουργία (άρ. 46 παρ. 1 στοιχ. α) ΠΚ)550
  • α) Ο λόγος της τιμωρίας του ηθικού αυτουργού550
  • β) Έννοια και στοιχεία της ηθικής αυτουργίας551
  • αα) Η αντικειμενική πλευρά της ηθικής αυτουργίας551
  • ββ) Η υποκειμενική πλευρά της ηθικής αυτουργίας557
  • γ) Η ποινική ευθύνη του ηθικού αυτουργού558
  • δ) Η αλυσιδωτή ηθική αυτουργία558
  • ε) Σχέση της «ηθικής αυτουργίας» με την «πρόκληση» του άρ. 186 ΠΚ558
  • στ) Διαφορές ανάμεσα στην ηθική και την έμμεση αυτουργία560
  • ζ) Η προβοκατόρικη ηθική αυτουργία (άρ. 46 παρ. 2 ΠΚ)560
  • Β. Η συνέργεια και τα είδη αυτής562
  • α) Η άμεση ή αναγκαία συνέργεια (άρ. 47 εδ. β΄ ΠΚ )562
  • αα) Έννοια και στοιχεία της άμεσης συνέργειας562
  • ββ) Η ποινική μεταχείριση του άμεσου συνεργού566
  • γγ) Διαφορές ανάμεσα στην άμεση συνέργεια και στην συναυτουργία566
  • β) Η απλή συνέργεια (άρ. 47 ΠΚ)567
  • αα) Έννοια και στοιχεία της απλής συνέργειας567
  • ββ) Η ποινική μεταχείριση του απλού συνεργού569
  • ΙΙΙ. Ειδικά προβλήματα συμμετοχής569
  • 1. Η αναγκαία συμμετοχή569
  • 2. Πολλαπλή εν ευρεία εννοία συμμετοχή στο έγκλημα571
  • 3. Ιδιαίτερες ιδιότητες ή σχέσεις (άρ. 49 ΠΚ)572
  • IV. Πρακτικά θέματα575
  • ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ583
  • Η συρροή εγκλημάτων583
  • I. Έννοια και βασικά προβλήματα της συρροής583
  • ΙΙ. Πότε υπάρχει τέλεση ενός και πότε περισσοτέρων εγκλημάτων;584
  • 1. Η προσβολή μιας μονάδας εννόμου αγαθού584
  • 2. Η εκ του νόμου ενότητα της πράξεως585
  • 3. Η συνδρομή «ενιαίου αποτελέσματος»586
  • ΙΙΙ. Ο χώρος της συρροής και τα είδη αυτής587
  • 1. Η αληθινή συρροή εγκλημάτων587
  • Α. Κατ’ ιδέαν αληθινή συρροή587
  • Β. Πραγματική αληθινή συρροή587
  • Γ. Πότε τα πολλά εγκλήματα τελούνται με την ίδια και πότε με διαφορετικές πράξεις;588
  • Δ. Πρακτική σημασία της διάκρισης της αληθινής συρροής σε πραγματική και κατ’ ιδέαν συρροή589
  • Ε. Το κατ’ εξακολούθηση έγκλημα589
  • 2. Η φαινομενική συρροή εγκλημάτων ή συρροή νόμων589
  • Α. Κατ’ ιδέαν φαινομενική συρροή589
  • α) Η αρχή της ειδικότητας590
  • β) Η αρχή της επικουρικότητας591
  • γ) Η αρχή της απορρόφησης591
  • Β. Πραγματική φαινομενική συρροή592
  • α) Η αρχή της απορρόφησης592
  • β) Η αρχή της επικουρικότητας593
  • ΙV. Ειδικά προβλήματα συρροής594
  • 1. Πότε διαπράττονται αληθινά και πότε φαινομενικά περισσότερα εγκλήματα594
  • 2. Μπορεί να αναβιώσει ο νόμος που εκτοπίσθηκε στη φαινομενική συρροή;595
  • Αλφαβητικό Ευρετήριο597
  • 0
  • 0