ΑΠ 301/2013 Τμ. Γ΄ Πολιτικό [Καθορισμός ορίων αιγιαλού - Ιδιοκτησία - Αντισυντ/τητα άρθ. 4 παρ. 2 και 4 ΑΝ 2344/1940]

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ & ΔΙΚΑΙΟ

Τεύχος 2/2013, Απρίλιος - Μάιος - Ιούνιος

Φυσικό Περιβάλλον - Ενέργεια - Χωροταξία - Πολεοδομία - Δόμηση - Δημόσια Έργα - Μνημεία

Εκδίδεται από το 1997 - Τριμηνιαία έκδοση

Αγόρασέ το στο nb.org

ΦΠ €90.00
ΝΠ €135.00 *

* Οι τιμές περιλαμβάνουν ΦΠΑ.

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

Απόσπασμα

Μόνος ο καθορισμός από την Επιτροπή καθορισμού αιγιαλού και παραλίας των ορίων αιγιαλού δεν καθιστά αυτόματα αιγιαλό τμήμα γης, που δεν έχει τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά, δηλ. δεν είναι έδαφος βρεχόμενο από τις μεγαλύτερες αναβάσεις των θαλασσίων κυμάτων. Διαφορετικά, ο κύριος του εδάφους, που κατά πλάνη περιελήφθη στα όρια αιγιαλού, θα έχανε την ιδιοκτησία του με απλή πράξη της Διοικήσεως, κατά παράβαση του άρθ. 17 Συντ., που προστατεύει την ιδιοκτησία, εν όψει ακριβώς της οποίας προστασίας θεσπίσθηκαν όσα διαλαμβάνονται στις διατάξεις του άρθ. 4 παρ. 1 και 3 του ΑΝ 2344/1940, σύμφωνα με τις οποίες τμήματα ιδιωτικών κτημάτων, τα οποία χαρακτηρίσθηκαν από την Επιτροπή ως ανήκοντα στον αιγιαλό, λογίζονται ότι κηρύχθηκαν αναγκαστικώς απαλλοτριωτέα υπέρ του Δημοσίου συγχρόνως με τη δημοσίευση στην ΕτΚ εκθέσεως και του διαγράμματος της ίδιας Επιτροπής, εφαρμοζομένων κατά τα λοιπά, ως προς τον καθορισμό της τιμής μονάδος αποζημιώσεως, των σχετικών διατάξεων του ΑΝ 1731/1939 και μετέπειτα του ΝΔ 797/1971. Η ως άνω ρύθμιση του άρθ. 4 παρ. 1 και 3 ΑΝ 2344/1940 δεν αντίκειται στο άρθ. 17 Συντ., που προστατεύει την ιδιοκτησία ούτε στο άρθ. 20 αυτού, καθ΄ όσον με αυτές θεσπίζεται ευθέως η κήρυξη αναγκαστικής απαλλοτρίωσης για λόγους δημόσιας ωφέλειας, δηλ. για τη δημιουργία αιγιαλού, η οποία συντελείται με την τήρηση των λοιπών προϋποθέσεων που θέτουν το Σύνταγμα και οι σχετικοί νόμοι για τη στέρηση της ιδιοκτησίας, ο δε καθορισμός του αιγιαλού, από τη Διοίκηση γίνεται με κριτήρια αντικειμενικά, χωρίς να συνδέεται με υποκειμενική συμπεριφορά των θιγομένων από τη σχετική πράξη, ώστε να συντρέχει υποχρέωση της Διοικήσεως για προηγούμενη ακρόαση τούτων. Οι διατάξεις του άρθ. 4 παρ. 2 και 4 του ΑΝ 2344/1940, κατά το μέρος που προβλέπουν απόσβεση των εμπραγμάτων δικαιωμάτων των κυρίων ιδιωτικών κτημάτων, που χαρακτηρίστηκαν από την αρμόδια Επιτροπή ως ανήκοντα στον αιγιαλό λόγω μη εμπρόθεσμης αναγγελίας από τους δικαιούχους των αξιώσεών τους προς τον Υπουργό Οικονομικών, αντίκεινται στην προστατευτική της ιδιοκτησίας διάταξη του άρθ. 17 Συντ. Η απώλεια της κυριότητας, μόνον επειδή δεν έγινε αναγγελία στη διοικητική αρχή και δεν προσήχθησαν σε αυτή τίτλοι ιδιοκτησίας, δεν είναι σύμφωνη με την παραπάνω συνταγματική διάταξη, που προστατεύει την ιδιοκτησία. Η απώλεια αυτή μπορεί να επέλθει μετά την τήρηση της διαδικασίας που θέτει το Σύνταγμα και οι σχετικοί νόμοι για τη στέρηση της ιδιοκτησίας. Συνεπώς οι διατάξεις του άρθ. 4 παρ. 2 και 4 ΑΝ 2344/1940 παραβιάζουν το άρθ. 17 Συντ. και για τον λόγο αυτό είναι ανίσχυρες και δεν παράγουν έννομες συνέπειες.

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.