ΣτΕ 1152/2015 Τμ. Ε΄ [Πρωτόκολλο διοικητικής αποβολής από κοινόχρηστο χώρο αιγιαλού - Καθορισμός δικαιοδοσίας]

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ & ΔΙΚΑΙΟ

Τεύχος 3/2015, Ιούλιος - Αύγουστος - Σεπτέμβριος

Φυσικό Περιβάλλον - Ενέργεια - Χωροταξία - Πολεοδομία - Δόμηση - Δημόσια Έργα - Μνημεία

Εκδίδεται από το 1997 - Τριμηνιαία έκδοση

Αγόρασέ το στο nb.org

ΦΠ €90.00
ΝΠ €135.00 *

* Οι τιμές περιλαμβάνουν ΦΠΑ.

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

Απόσπασμα

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΒΟΛΗΣ ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟ ΧΩΡΟ ΑΙΓΙΑΛΟΥ. ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑΣ. Κατ΄ άρθρο 12 παρ. 2 του ν. 3900/2010, ως ισχυρισμοί, η προβολή των οποίων με το δικόγραφο της εφέσεως απαιτείται επί ποινή απαραδέκτου αυτής, νοούνται εκείνοι που αναφέρονται σε συγκεκριμένο νομικό ζήτημα, αναγόμενο στην ερμηνεία των κανόνων που εφαρμόσθηκαν από την εκκαλουμένη απόφαση και του οποίου η επίλυση ήταν αναγκαία για τη διάγνωσή της, η ρύθμιση δε αυτή εν όψει του περιεχομένου της και του σκοπού, στον οποίο αποβλέπει, δεν αντίκειται στα άρθρα 20 παρ. 1 του Συντάγματος και 6 της ΕΣΔΑ. Εν προκειμένω, ουδέποτε ήχθη ενώπιον του Δικαστηρίου διαφορά από προσβολή πρωτοκόλλου διοικητικής αποβολής από κοινόχρηστο χώρο, στο πλαίσιο της οποίας ο αποβληθείς να αναγνωρίζει τον κοινόχρηστο χαρακτήρα της εκτάσεως, να ισχυρίζεται ότι είναι φορέας ιδιαιτέρων δικαιωμάτων επ΄ αυτής δυνάμει διοικητικής αδείας και ν΄ αμφισβητεί την κρίση της Διοικήσεως σχετικά με το κατά πόσον υπερέβη τα όρια που διαγράφει η εν λόγω άδεια. Επομένως ο αιτών προβάλλει ορισμένους και ειδικούς ισχυρισμούς περί ελλείψεως νομολογίας επί συγκεκριμένου νομικού ζητήματος, ως εκ τούτου δε η κρινομένη έφεση ασκείται παραδεκτώς. Δεδομένου ότι κατ΄ άρθρο 1 του ν. 702/1977 η έλλειψη αρμοδιότητας του διοικητικού Εφετείου αποτελεί ζήτημα αυτεπαγγέλτως εξεταζόμενο ως αναγόμενο στη δικαιοδοσία του δικάσαντος δικαστηρίου, η κρινομένη έφεση έγινε δεκτή για τον λόγο αυτό και αφού εξαφανίσθηκε η εκκαλουμένη απόφαση, το δικαστήριο προέβη στην εξέταση της αιτήσεως ακυρώσεως τόσο ως προς το παραδεκτό όσο και κατ΄ ουσίαν. Τα πρωτόκολλα διοικητικής αποβολής από κοινόχρηστο χώρο αποτελούν μέσα προστασίας του Δημοσίου έναντι διακατοχικών πράξεων των ιδιωτών, δηλαδή έναντι ενεργειών ιδιωτών που έχουν αιτία ή συνέπεια τη διεκδίκηση ιδίων δικαιωμάτων επί εκτάσεων που φέρονται να ανήκουν στην περιουσία του. Δεν αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση έκδοσης πρωτοκόλλου η διάγνωση της βούλησης του ιδιώτη να ιδιοποιηθεί το δημόσιο κτήμα, αλλ΄ αρκεί η διαπίστωση ότι ο ιδιώτης έχει καταλάβει δημόσιο κτήμα. Για τον χαρακτηρισμό διαφορών από τη δικαστική αμφισβήτηση της νομιμότητας πρωτοκόλλων διοικητικής αποβολής ως ιδιωτικών ή διοικητικών, κρίσιμη είναι η έννοια της κυριότητας του Δημοσίου και όχι του ιδιώτη, υπό το πρίσμα δε αυτό οι εν λόγω διαφορές είναι ιδιωτικού δικαίου, υπαγόμενες στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων. Κριτήριο καθορισμού της δικαιοδοσίας είναι αποκλειστικά η φύση και η λειτουργία της προσβαλλομένης διοικητικής πράξεως ως μέσου προστασίας της κυριότητας του Δημοσίου. Ευχερώς δε συνάγεται ότι, υπό την εκδοχή αυτή, είναι αδιάφορο εάν ο αιτούμενος δικαστική προστασία αξιώνει ίδια εμπράγματα δικαιώματα ή εάν πλήσσει απλώς την εξ αντικειμένου νομιμότητα της πράξεως (όπως τρίτοι που ωφελούνται από τη δραστηριότητα που ασκεί ο ιδιώτης που ενεργεί διακατοχικές πράξεις), εφ΄ όσον πάντοτε αντικείμενο της δίκης είναι η διαχείριση της περιουσίας του Δημοσίου. Στην έννοια δε της περιουσίας εντάσσεται και η δημόσια κτήση, δηλαδή τα κοινόχρηστα πράγματα. Δικαστική προσβολή πρωτοκόλλου διοικητικής αποβολής, που εκδίδεται κατά τις διατάξεις περί δημοσίων κτημάτων, είτε πρόκειται για ιδιωτική έκταση είτε για δημόσια κτήση, προκαλεί ιδιωτικού δικαίου διαφορά, μόνον όταν ο αιτούμενος δικαστικής προστασίας αντιτάσσει ίδιο ιδιοκτησιακό δικαίωμα επί του δημοσίου κτήματος, από το οποίο και αποβάλλεται, με συνέπεια αντικείμενο της διαφοράς να είναι η ύπαρξη εμπραγμάτων δικαιωμάτων, δηλαδή δικαιωμάτων ιδιωτικού δικαίου επί των κτημάτων αυτών. Αντιθέτως, όταν η αμφισβήτηση αφορά την εξ αντικειμένου νομιμότητα του πρωτοκόλλου διοικητικής αποβολής χωρίς ο ιδιώτης να επικαλείται ίδια εμπράγματα δικαιώματα επί της εκτάσεως, από την οποία και αποβάλλεται, τότε το πρωτόκολλο συνιστά πράξη δημόσιας εξουσίας, η δε σχετική διαφορά είναι διοικητική. Τούτο ισχύει, πολλώ δε μάλλον, όταν ο ιδιώτης επικαλείται δημοσίου δικαίου δικαιώματα που πλήσσονται από το πρωτόκολλο. Οι πράξεις διαχείρισης κοινοχρήστων χώρων, όπως ο αιγιαλός και η χερσαία ζώνη λιμένα, δεν είναι πράξεις διαχείρισης της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου, αλλά διοικητικές πράξεις που εκδίδονται κατ΄ ενάσκηση δημόσιας εξουσίας.

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.