ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

ΘΕΩΡΙΑ & ΠΡΑΞΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

Τεύχος 7/2019, Ιούλιος 2019

Συνταγματικό - Διοικητικό και Ευρωπαϊκό Δίκαιο

Περιοδική έκδοση νομολογίας, νομοθεσίας, αρθρογραφίας & πρακτικής

Εκδίδεται από το 2008 - Μηνιαία έκδοση

Αγόρασέ το στο nb.org

ΦΠ €110.00
ΝΠ €160.00 *

* Οι τιμές περιλαμβάνουν ΦΠΑ.

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ

Ανανέωση Ειδικού Δελτίου Ταυτότητας Ομογενούς (Ε.Δ.Τ.Ο.). Το γεγονός ότι το αδίκημα τελέσθηκε από τον εκκαλούντα υπό καθεστώς εξάρτησης, στοιχείο το οποίο ελήφθη υπ’ όψη από το ποινικό δικαστήριο κατά τη διάγνωση της ενοχής του και την επιβολή της ποινής σύμφωνα με όσα όριζε ο εφαρμοστέος, κατά τον κρίσιμο χρόνο, ποινικός νόμος (Ν 3459/2006), δεν αναιρεί την επικινδυνότητα του εκκαλούντος για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια, η οποία στηρίζεται επαρκώς, κατά τα ανωτέρω, στο είδος του αδικήματος και τις συνθήκες τέλεσής του. Ούτε, εξάλλου, κλονίζεται η νομιμότητα της άρνησης ανανέωσης του δελτίου του εκκαλούντος, όπως αβασίμως προβάλλεται, από το γεγονός ότι το ποινικό δικαστήριο δεν διέταξε την απέλασή του ή εκ του ότι δεν έγινε εγγραφή του στον κατάλογο ανεπιθυμήτων, η δε υπό όρο απόλυσή του, με απόφαση του αρμόδιου ποινικού δικαστηρίου, μετά την έκτιση μέρους της ποινής και κατόπιν διαπιστώσεως ότι η κράτησή του δεν ήταν αναγκαία για να αποτραπεί η τέλεση από αυτόν νέων αξιόποινων πράξεων, δεν εμποδίζει την εκφορά κρίσης εκ μέρους των διοικητικών οργάνων για τη συνδρομή λόγων δημόσιας τάξης και ασφάλειας στο πρόσωπό του, κατά την άσκηση των προβλεπομένων στην ΚΥΑ 4000/2005 αρμοδιοτήτων τους. ΣτΕ 340/2019 Τμ. Δ΄,

σελ. 641.

ΑΣΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ

Αναιρετικός έλεγχος χρηματικής ικανοποίησης. Ευθύνη προς αποζημίωση γεννάται όχι μόνον από την έκδοση μη νόμιμης εκτελεστής διοικητικής πράξης ή από τη μη νόμιμη παράλειψη έκδοσης τέτοιας πράξης, αλλά και από μη νόμιμες υλικές ενέργειες των οργάνων του Δημοσίου ή ΝΠΔΔ ή από παραλείψεις οφειλόμενων νόμιμων υλικών ενεργειών αυτών, εφόσον οι υλικές αυτές ενέργειες ή παραλείψεις συνάπτονται με την οργάνωση και λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών. Εξάλλου, υπάρχει ευθύνη του Δημοσίου ή ΝΠΔΔ, τηρουμένων και των λοιπών προϋποθέσεων του νόμου, όχι μόνον όταν με πράξη ή παράλειψη οργάνου τους παραβιάζεται συγκεκριμένη διάταξη νόμου, αλλά και όταν παραλείπονται τα ιδιαίτερα καθήκοντα και υποχρεώσεις που προσιδιάζουν στη συγκεκριμένη υπηρεσία και προσδιορίζονται από την κείμενη εν γένει νομοθεσία, τα διδάγματα της κοινής πείρας και τις αρχές της καλής πίστης. Κατά την έννοια των ίδιων διατάξεων, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί, κατά το άρθρο 932 του ΑΚ, να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης ή, σε περίπτωση θανατώσεως προσώπου, λόγω ψυχικής οδύνης, δηλαδή χρηματική ικανοποίηση ανάλογη με τις περιστάσεις της συγκεκριμένης περιπτώσεως. ΣτΕ 116/2019,

σελ. 643.

Οριακές μορφές εσωτερικής συνάφειας στο άρθρο 105 ΕισΝΑΚ: Η κατάχρηση της ανατεθείσας στο όργανο δημόσιας εξουσίας. Η προϋπόθεση της εσωτερικής συνάφειας διαχωρίζει την αστική ευθύνη του κράτους (κατά το άρθρο 105 ΕισΝΑΚ) από την αστική ευθύνη των οργάνων του (κατά το ιδιωτικό δίκαιο). Στην παρούσα μελέτη εξετάζονται ‘οριακές’ περιπτώσεις συνδρομής ή μη της εν λόγω προϋπόθεσης με βάση τόσο το εγχώριο όσο και το αλλοδαπό δίκαιο. Καταγράφονται οι κύριες συνιστώσες συνδρομής της συγκεκριμένης προϋπόθεσης, περιπτωσιολογία οριακών περιπτώσεων και καταληκτικά συμπεράσματα. Νομ. Συμβολές Ι. Μαθιουδάκης,

σελ. 585.

ΔΗΜΟΣΙΟ ΔΙΚΑΙΟ

Τελευταίο μάθημα. Νομ. Συμβολές Γ. Δρόσος,

σελ. 577.

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑ

Λήξη της ισχύος προσβαλλόμενης πράξης και κατάργηση της ακυρωτικής δίκης. Το δικαίωμα αποτελεσματικής πρόσβασης σε δικαστήριο στις αποφάσεις ΔΕφΑθ 588/2018 και ΕΔΔΑ «Φρεζάδου κατά Ελλάδος». Νομ. Συμβολές Θ. Ξηρός,

σελ. 600.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Διευθυντές σχολικών μονάδων. Η σύνθετη διοικητική ενέργεια της επιλογής των διευθυντών στις σχολικές μονάδες της δημόσιας εκπαίδευσης ολοκληρώνεται με την έκδοση της πράξης τοποθέτησής τους, η οποία είναι και η μόνη παραδεκτώς προσβαλλόμενη με αίτηση ακυρώσεως. Εάν μετά την κατάθεσή της και πριν από την πρώτη συζήτηση η προσβαλλόμενη έπαυσε να ισχύει, η δίκη καταργείται σύμφωνα με το δικονομικό κανόνα της παρ. 2 του άρθρου 32 του ΠΔ 18/1989. Η θέσπισή του απέβλεψε να αποτρέψει τη διεξαγωγή δικών χωρίς αντικείμενο και δεν παραβιάζει το άρθρο 20 παρ. 1 Συντ. ούτε αντίκειται στο άρθρο 6 παρ. 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ο δικονομικός κανόνας κάμπτεται και η δίκη, κατ’ εξαίρεση, μπορεί να συνεχισθεί, όταν ο αιτών προβάλλει και αποδεικνύει ιδιαίτερο έννομο συμφέρον. Επειδή δεν συγκεκριμενοποιούνται οι δυσμενείς συνέπειες σε μελλοντική επιλογή στελεχών της δημόσιας εκπαίδευσης από τη μη προσμέτρηση των μορίων της επίδικης θέσης, ο ισχυρισμός του αιτούντος απορρίπτεται ως αόριστος. Η δίκη καταργείται, διατάσσεται η απόδοση του παραβόλου και δεν επιδικάζεται δικαστική δαπάνη. ΔΕφΑθ 588/2018 Τμ. Η΄ (Ακυρωτικός Σχηματισμός),

σελ. 634.

ΕΛΕΓΚΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Επισκόπηση Ελεγκτικού Συνεδρίου, επιμ. Ε.-Ε. Κουλουμπίνη, Κ. Κονόμης. Αδικαιολόγητος πλουτισμός. Καταλογισμός αχρεωστήτως ληφθεισών αποδοχών. ΕλΣυν 1730/2016,

σελ. 665.

Σπουδαστές Σχολής Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας. ΕλΣυν 1084/2016,

σελ. 669.

Στρατιωτικοί. Ζημιογόνος συμπεριφορά. ΕλΣυν 1266/2016,

σελ. 668.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Ασφαλιστική διαμεσολάβηση. Στην περίπτωση κατά την οποία ο υπάλληλος ασφαλιστικής επιχείρησης ασκεί δραστηριότητες ασφαλιστικής διαμεσολάβησης εκτός της σχέσης εξαρτημένης εργασίας που τον συνδέει με την επιχείρηση αυτή, πρέπει καταρχήν να γίνεται δεκτό ότι ο υπάλληλος αυτός δεν ενεργεί υπό την ευθύνη της ως άνω επιχείρησης, αλλά ότι ενεργεί ο ίδιος ως ασφαλιστικός διαμεσολαβητής κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 5, της οδηγίας 2002/92, οπότε πρέπει να διαθέτει τα οριζόμενα στο άρθρο 4 της οδηγίας αυτής προσόντα. Το γεγονός ότι η ασφαλιστική επιχείρηση ασκεί κάποια εποπτεία επί των δραστηριοτήτων του δεν αποτελεί επαρκές στοιχείο για την απαλλαγή του ως άνω διαμεσολαβητή από την υποχρέωση να πληροί τα απαιτούμενα κατά την εν λόγω οδηγία επαγγελματικά προσόντα. Η προσβαλλόμενη διάταξη της παραγράφου Κ΄ της απόφασης του Υφυπουργού Ανάπτυξης, η οποία επιτρέπει, υπό προϋποθέσεις, την περιστασιακή άσκηση δραστηριοτήτων ασφαλιστικής διαμεσολάβησης από υπάλληλο ασφαλιστικής επιχειρήσεως, χωρίς να διαθέτει τα απαιτούμενα τυπικά προσόντα του άρθρου 4 παρ. 1 της Οδηγίας, αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 2 σημείο 3 δεύτερο εδάφιο της Οδηγίας 2002/92/ΕΚ, εφόσον οι δραστηριότητες αυτές δεν ασκούνται στο πλαίσιο της σύμβασης εργασίας με την επιχείρηση, αλλά στο πλαίσιο άλλης συμβατικής σχέσης (μεσιτείας, έργου κ.ά.). ΣτΕ 777/2019 Τμ. Δ΄,

σελ. 629.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (έκτο πενταμελές τμήμα) της 31ης Μαΐου 2018 - Ελευθερία της έκφρασης. Θεσμικό δίκαιο. Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εσωτερικός κανονισμός του Κοινοβουλίου. Συμπεριφορά θίγουσα το κύρος του Κοινοβουλίου και την απρόσκοπτη λειτουργία των κοινοβουλευτικών εργασιών. Πειθαρχικές κυρώσεις συνιστάμενες σε απώλεια του δικαιώματος αποζημίωσης διαμονής και σε προσωρινή αναστολή της συμμετοχής στο σύνολο των δραστηριοτήτων του Κοινοβουλίου. Ελευθερία έκφρασης. Υποχρέωση αιτιολόγησης. Πλάνη περί το δίκαιο. ΓΔΕΕ Τ-770/16 - Έκτο Τμήμα 31.5.2018 (παρατ. Δ. Λέντζης),

σελ. 651.

ΚΕΦΑΛΑΙΑΓΟΡΑ

Διάδοση ανακριβών παραπλανητικών πληροφοριών. Οι ανωτέρω διατάξεις του άρθρου 72 παρ. 2 του Ν 1969/1991 αποβλέπουν στη διαφύλαξη της εύρυθμης λειτουργίας της κεφαλαιαγοράς και την προστασία του επενδυτικού κοινού, διά της αποτροπής της δημοσίευσης ή διάδοσης, με οποιονδήποτε τρόπο, ανακριβών ή παραπλανητικών πληροφοριών, οι οποίες είναι ικανές, ως εκ της φύσης τους, να επηρεάσουν την τιμή ή τις συναλλαγές επί κινητών αξιών που εισάγονται ή έχουν εισαχθεί σε οργανωμένη χρηματιστηριακή αγορά, υπό την έννοια ότι είναι ικανές να ασκήσουν επιρροή στο επενδυτικό κοινό και στη διαμόρφωση των αποφάσεών του ως προς τις συναλλαγές του επ’ αυτών. Η διάδοση ανακριβών ή παραπλανητικών πληροφοριών μπορεί να επέρχεται και ως αποτέλεσμα της διενέργειας συναλλαγών σε περίπτωση, κατά την οποία με τις συναλλαγές αυτές σκοπείται, με την χρήση διαφόρων μεθοδεύσεων (όπως κατάρτιση συνεννοημένων ή εικονικών συναλλαγών, τεχνητή διαμόρφωση της τιμής κλεισίματος των μετοχών), η στρέβλωση των δεδομένων που αφορούν την τιμή και την εμπορευσιμότητα των κινητών αξιών και η τεχνική διαμόρφωσή τους σε ένα επίπεδο που δεν ανταποκρίνεται στα πραγματικά μεγέθη τους, με αποτέλεσμα την παραπλάνηση του επενδυτικού κοινού ως προς στοιχεία που μπορεί να επηρεάσουν την διαμόρφωση των αποφάσεών του σχετικά με την διενέργεια συναλλαγών επί των κινητών αυτών αξιών. ΣτΕ 288/2019 Τμ. Δ΄,

σελ. 635.

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Αυθαίρετες εκχερσώσεις. Προστασία δασών και δασικών εκτάσεων. Έννομο συμφέρον δικηγορικού συλλόγου. Παράταση για ένα έτος, με καταληκτική ημερομηνία υποβολής την 8η.8.2018. Κατάργηση δίκης κατ’ άρθρο 32 παρ. 2 ΠΔ 18/1989. Μη άσκηση επιρροής του άρθρου 43 παρ. 4 του μεταγενέστερου Ν 4546/2018 στη διατήρηση του αντικειμένου της δίκης. Εκτελεστότητα προσβαλλομένων πράξεων. Παραδεκτό προσβαλλόμενων λόγων, οι οποίοι σχετίζονται με το ανίσχυρο των εφαρμοστέων διατάξεων του Ν 998/1979 και συνεπάγονται την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης, η οποία εκδόθηκε κατ’ εξουσιοδότηση του νόμου αυτού και του Ν 3889/2010 και εξειδικεύει τις ρυθμίσεις τους ή θεσπίζει λεπτομέρειες εφαρμογής τους. Αρχή της αειφορίας. Αναγκαία η λήψη μέτρων για τη διασφάλιση της αρχής της βιώσιμης ανάπτυξης. Επεμβάσεις σε αναδασωτέες εκτάσεις. Παρέχεται, ωστόσο, στον νομοθέτη η δυνατότητα να επιτρέψει, κατ’ εξαίρεση, την αλλοίωση της μορφής τους, εφόσον συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι δημοσίου συμφέροντος, υπό τον όρο, πάντως, ότι, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, κρίνεται προηγουμένως από τα αρμόδια όργανα ότι η θυσία της δασικής βλάστησης είναι πράγματι επιβεβλημένη και δεν υπερβαίνει το απολύτως αναγκαίο μέτρο για την ικανοποίηση του επιδιωκόμενου σκοπού δημοσίου συμφέροντος. Υποχρέωση κήρυξης ως αναδασωτέων των δημόσιων και ιδιωτικών δασών και δασικών εκτάσεων. Σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ). ΣτΕ 646/2019 Τμ. Ε΄ επταμ. (παρατ. Κ. Παπαδοπούλου),

σελ. 607.

Τεχνικά έργα επί αιγιαλού. Από τις νεώτερες αυτές διατάξεις του Ν 2971/2001, ερμηνευόμενες υπό το φως του άρθρου 24 του Συντάγματος, συνάγεται ότι η εκτέλεση τεχνικού έργου επί του αιγιαλού ή της παραλίας επιτρέπεται μόνον εφόσον τηρηθεί η διαδικασία του άρθρου 12 ή του άρθρου 14 του νόμου αυτού, αναλόγως της φύσης του έργου, και υπό την προϋπόθεση ότι θα τηρηθούν οι όροι προστασίας της ακτής που αποτελεί ουσιώδες στοιχείο του φυσικού περιβάλλοντος. Ειδικότερα, η κατασκευή τεχνικών έργων επί του αιγιαλού ή της παραλίας προς αποτροπή διαβρώσεων ή προς εξυπηρέτηση βιομηχανικών, εμπορικών ή άλλης φύσεως σκοπών, αντιστοίχως, δεν είναι επιτρεπτή, παρά μόνο για λόγους δημόσιου συμφέροντος και υπό την προϋπόθεση ότι το έργο είναι βιώσιμο, δηλαδή ότι ως εκ της χωροθετήσεώς του, της γενικής περιβαλλοντικής μελέτης και των όρων αυτής, έχει προηγουμένως εξασφαλισθεί το συμβατό του έργου προς τα οικεία οικοσυστήματα και τη λειτουργία και μορφολογία της ακτής, βάσει ενός συνολικού προγραμματισμού της επεμβάσεως στη συγκεκριμένη ακτή. Εξάλλου, πέραν της τηρήσεως των ως άνω ουσιαστικών προϋποθέσεων, η εκτέλεση τεχνικών προστατευτικών έργων επί του αιγιαλού ή της παραλίας επιτρέπεται μόνον εφόσον τηρηθεί η διαδικασία του άρθρου 12 του Ν 2971/2001 και υπό την προϋπόθεση τηρήσεως των όρων προστασίας της ακτής. Συνεπώς, προκειμένης οποιασδήποτε επεμβάσεως στον χώρο του αιγιαλού και της παραλίας, ο οποίος λόγω της φύσεώς του και της κατά προορισμό χρήσης του, χρήζει ιδιαίτερης και εξειδικευμένης προστασίας, απαιτείται σε κάθε περίπτωση κατασκευής στους ανωτέρω χώρους κάθε φύσης τεχνικού έργου, άρα και αποσκοπούντος στην διαμόρφωση της ακτής, προκειμένου να αποφευχθεί η διάβρωσή της από τη θάλασσα, η χορήγηση σχετικής άδειας μετά την αυστηρή τήρηση των τασσόμενων ειδικών προϋποθέσεων και κατά την προκαθορισμένη στο νόμο διαδικασία. ΣτΕ 374/2019 Τμ. Ε΄,

σελ. 620.

ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ

Προαγωγές διπλωματικών υπαλλήλων. Με τον Ν 419/1976, για να προαχθεί διπλωματικός υπάλληλος από τον βαθμό του συμβούλου πρεσβείας Α΄ τάξεως στον βαθμό του πληρεξουσίου υπουργού Β΄ τάξεως έπρεπε, μεταξύ άλλων τυπικών προσόντων, να έχει υπηρετήσει πραγματικά, τουλάχιστον επί δύο έτη, σε μία από τις προβλεπόμενες χώρες ειδικού ενδιαφέροντος για την Ελλάδα ή ειδικών συνθηκών μέχρι τον βαθμό του συμβούλου πρεσβείας Β΄ τάξεως. Με τους Ν 2594/1998 και 3566/2007 αντίστοιχα, αυτό το τυπικό προσόν μπορούσε να αποκτηθεί από τον διπλωματικό υπάλληλο μέχρι και τον βαθμό του συμβούλου πρεσβείας Α΄ τάξεως, ώστε να παρέχεται η δυνατότητα προαγωγής στον βαθμό του πληρεξουσίου υπουργού Β΄ τάξεως. Περαιτέρω, με τον ισχύοντα Οργανισμό του Υπουργείου Εξωτερικών (Ν 3566/2007) για την απόκτηση του συγκεκριμένου τυπικού προσόντος προς προαγωγή από τον βαθμό του συμβούλου πρεσβείας Α΄ τάξεως στον βαθμό του πληρεξουσίου υπουργού Β΄ τάξεως αρκεί ο διπλωματικός υπάλληλος να έχει υπηρετήσει τουλάχιστον μία φορά, επί διετία, σε αρχή ή χώρα ειδικών συνθηκών, όπως αυτές ορίζονται στον νόμο. Η έλλειψη του προσόντος αυτού κωλύει την προαγωγή από τον βαθμό του συμβούλου πρεσβείας Α΄ τάξεως στον βαθμό του πληρεξουσίου υπουργού Β΄ τάξεως, εκτός εάν αποδεικνύεται ότι ο ενδιαφερόμενος είχε εγκαίρως ζητήσει τη μετάθεσή του σε αρχή ή χώρα ειδικών συνθηκών για να αποκτήσει το προσόν αυτό και η διοίκηση αρνήθηκε ή παραμέλησε αδικαιολόγητα να ικανοποιήσει το αίτημά του. Εξάλλου, η διοίκηση, σύμφωνα με τη συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της αξιοκρατίας (άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος) και την απορρέουσα από τη συνταγματική αρχή της ισότητας δημοκρατική αρχή της σταδιοδρομίας (άρθρα 4 παρ. 1 και 4 του Συντάγματος), πρέπει να μεριμνά για να αποκτά ο κάθε διπλωματικός υπάλληλος το επίμαχο τυπικό προσόν της διετούς παραμονής σε αρχή ή χώρα ειδικών συνθηκών, πολύ δε περισσότερο, όταν αυτός έχει υποβάλει εγκαίρως σχετική αίτηση μεταθέσεως και δεν μπορεί να επικαλείται έλλειψη εκ μέρους του διπλωματικού υπαλλήλου αυτού του τυπικού προσόντος, η οποία δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του ίδιου, αλλά σε απόφαση της υπηρεσίας. ΣτΕ 600/2019 Τμ. Γ΄ (παρατ. Α. Μπουζιάς),

σελ. 624.