ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ

ΘΕΩΡΙΑ & ΠΡΑΞΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

Τεύχος 1/2020, Ιανουάριος 2020

Συνταγματικό - Διοικητικό και Ευρωπαϊκό Δίκαιο

Περιοδική έκδοση νομολογίας, νομοθεσίας, αρθρογραφίας & πρακτικής

Εκδίδεται από το 2008 - Μηνιαία έκδοση

Αγόρασέ το στο nb.org

ΦΠ €110.00
ΝΠ €160.00 *

* Οι τιμές περιλαμβάνουν ΦΠΑ.

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

ΑΙΓΙΑΛΟΣ

Επανακαθορισμός αιγιαλού. Παράλειψη οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας. Eφόσον ζητείται από ενδιαφερόμενο ο επανακαθορισμός αιγιαλού, παλαιού αιγιαλού ή παραλίας, που έχουν καθορισθεί κατά το παρελθόν εσφαλμένως, κατά την άποψή του, η Διοίκηση οφείλει καταρχήν να επιλαμβάνεται του αιτήματος, υπό την προϋπόθεση ότι ο ενδιαφερόμενος προσκομίζει στην αρμόδια Κτηματική Υπηρεσία συγκεκριμένα κρίσιμα στοιχεία για την απόδειξη σφάλματος κατά τον αρχικό καθορισμό. Από τα στοιχεία που προσκόμισε η αιτούσα προκύπτει ότι λόγω της σύστασης και της μορφολογίας των επίμαχων εκτάσεων όσο και λόγω των διακατοχικών πράξεων που ασκούνταν συνεχώς επ’ αυτών ήδη προ του έτους 1884, όπως τούτο έχει κριθεί δικαστικώς αναφορικά με όμορες εκτάσεις, δεν δύναται να γίνει αδιαμφισβήτητα δεκτό ότι οι εκτάσεις ιδιοκτησίας της αιτούσας εταιρείας απέκτησαν τον χαρακτήρα παλαιού αιγιαλού. Επομένως, τα ανωτέρω στοιχεία, όπως παρατίθενται στην αίτηση, δεν είναι προδήλως απρόσφορα για την επανεξέταση από την αρμόδια επιτροπή του ζητήματος του καθορισμού παλαιού αιγιαλού. Η παράλειψη της Διοίκησης να αποφανθεί επί αιτήσεως επανακαθορισμού των ορίων αιγιαλού, παλαιού αιγιαλού ή παραλίας, η οποία συνοδεύεται από σχετικά συγκεκριμένα στοιχεία, συνιστά παράλειψη οφειλόμενης ενεργείας, υποκείμενη σε αίτηση ακυρώσεως, οι δε πράξεις, με τις οποίες η Διοίκηση απορρίπτει για οποιοδήποτε λόγο ή αρνείται να εξετάσει την αίτηση αυτή έχουν εκτελεστό χαρακτήρα. Αφιέρωμα στο Περιβάλλον (επιμ. Θ. Ζιάμου), ΣτΕ 1798/2019 Τμ. Ε΄,

σελ. 64.

ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ

Άρση ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης. Όταν το δικαστήριο εξετάζει εάν, υπό τις ιδιαίτερες συνθήκες που συντρέχουν σε κάθε συγκεκριμένη υπόθεση, στοιχειοθετείται υποχρέωση της Διοικήσεως να άρει τη μη συντελεσθείσα ρυμοτομική απαλλοτρίωση, λαμβάνει υπόψη όχι αποκλειστικά το χρονικό διάστημα που παρήλθε από την επιβολή της ρυμοτομικής επιβαρύνσεως, αλλά και τις τυχόν ενέργειες, στις οποίες έχει προβεί η Διοίκηση και από τις οποίες μπορεί να συναχθεί η πρόθεσή της για τη συντέλεση της απαλλοτριώσεως. Αφιέρωμα στο Περιβάλλον (επιμ. Θ. Ζιάμου), ΣτΕ 73/2020 Τμ. Ε΄,

σελ. 70.

ΔΑΣΗ - ΔΑΣΙΚΕΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ

Προθεσμία αιτήσεως ακυρώσεως κύρωσης δασικού χάρτη. Εκτάσεις εντός σχεδίου πόλεως. Αντιρρήσεις, οι οποίες δεν στρέφονται κατά διοικητικής πράξης αλλά κατά αναρτηθέντων δασικών χαρτών που υπόκεινται σε κύρωση, δεν συνιστούν ενδικοφανή προσφυγή, κωλύουσα, κατά το άρθρο 45 παρ. 2 του ΠΔ 18/1989 (Α΄ 8), την παραδεκτή άσκηση αιτήσεως ακυρώσεως κατά της μερικής κύρωσης των χαρτών. Απαραδέκτως προσβάλλεται αυτοτελώς η απόφαση της Διεύθυνσης Δασών, με την οποία είχε αρχικώς αναρτηθεί ο δασικός χάρτης. Διαφοροποίηση σημείου εκκίνησης προθεσμίας αιτήσεως ακυρώσεως κατά της κυρωτικής του χάρτη πράξεως ειδικώς προκειμένου περί εκτάσεων που ευρίσκονται εντός εγκεκριμένων σχεδίων πόλεων. Θεωρείται ότι οι ιδιοκτήτες τέτοιων εκτάσεων που είναι δομήσιμες κατά τον προορισμό τους ευλόγως δεν επιδεικνύουν ενδιαφέρον για το περιεχόμενο του δασικού χάρτη. Εκκίνηση προθεσμίας στην περίπτωση αυτή από την κοινοποίηση ή την γνώση της κυρωτικής πράξεως εκ μέρους του ενδιαφερομένου. Αφιέρωμα στο Περιβάλλον (επιμ. Θ. Ζιάμου), ΣτΕ 1459/2019 Τμ. Ε΄,

σελ. 60.

Πρόδηλα σφάλματα δασικού χάρτη. Μη νόμιμη η παράλειψη Διοίκησης διαβίβασης φακέλου. Δικαίωμα άσκησης αιτήσεως ακυρώσεως κατά απόφασης κύρωσης δασικού χάρτη από ενδιαφερόμενο για τον οποίο συνέτρεχε το τεκμήριο γνώσης ανάρτησης του δασικού χάρτη αλλά δεν άσκησε αντιρρήσεις. Δεν είναι επιτρεπτή, εν προκειμένω, η προβολή λόγων ακυρώσεως κατ’ επίκληση στοιχείων τεχνικής φύσεως σχετικών με τη βλάστηση της έκτασης, τα οποία θα μπορούσαν να είχαν υποβληθεί ενώπιον του αρμοδίου για την εξέταση των αντιρρήσεων διοικητικού οργάνου και να αξιολογηθούν από αυτό. Πρόβλεψη των ειδικών αυτών περιπτώσεων στην ΥΑ 153394/919/2017. Δεν συνιστά πρόδηλο σφάλμα της Διοίκησης περί «παράλειψης απεικόνισης πράξεων της διοίκησης πριν την κύρωση του δασικού χάρτη» η μη λήψη υπόψη εγγράφου του Δασάρχη, το οποίο δεν παραπέμπει σε τοπογραφικό διάγραμμα στο οποίο να αποτυπώνεται ορθώς το εμβαδόν και τα όρια της έκτασης με τρόπο ώστε να μην καταλείπεται αμφιβολία για την ταυτότητα της επίμαχης έκτασης ως μη δασικής. Αφιέρωμα στο Περιβάλλον (επιμ. Θ. Ζιάμου), ΣτΕ 1411/2019 Τμ. Ε΄,

σελ. 54.

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Αρχή της αμεροληψίας. Άρθρο 7 ΚΔΔιαδ. Γενική αρχή της αμεροληψίας των οργάνων της διοίκησης. Απόκλιση από τη γενική αρχή της απαγόρευσης σύμπτωσης του ελέγχοντος οργάνου με το ελεγχόμενο, ως αφορώσα σε διοικητικό και όχι σε δικαστικό όργανο, δεν αντίκειται ούτε στο άρθρο 20 παρ. 1 του Συντ. ούτε στο άρθρο 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ, αλλά ούτε και προς τα άρθρα 4 παρ. 1 και 25 παρ. 1 Συντ. Υπό το καθεστώς του ΚΔΔιαδ, η άσκηση της αρμοδιότητας απόφανσης επί ενδικοφανούς προσφυγής από το ίδιο όργανο που εξέδωσε την ελεγχόμενη πράξη, δεν γεννά, από μόνη της, υπόνοια μεροληψίας, εφόσον παρίσταται ως αναγκαία συνέπεια της εφαρμογής αναγκαίων και συναφών με την ομαλή λειτουργία της Υπηρεσίας κανόνων περί αρμοδιότητας που διέπουν την οργάνωση της συγκεκριμένης Υπηρεσίας. Στην προκειμένη περίπτωση, οι διατάξεις της παρ. 3 της ΥΑ 44353/1812/16.8.1983 (Β΄466) ορίζουν ρητώς και ευλόγως τον Προϊστάμενο της Πολεοδομίας ως αρμόδιο όργανο να αποφανθεί επί των αντιρρήσεων που υποβάλλονται κατά των αποφάσεων της αρμόδιας πολεοδομικής υπηρεσίας περί κατεδάφισης των περιφράξεων που εμποδίζουν την πρόσβαση στις ακτές, εφόσον το εν προκειμένω κρίσιμο ζήτημα ανάγεται κατ’ εξοχήν στην αρμοδιότητα της Υπηρεσίας του. Οι αποφάσεις κατεδάφισης εκδίδονται σε πρώτο και δεύτερο βαθμό κατ’ εφαρμογή αντικειμενικών κριτηρίων, ελέγχονται δε δικαστικώς με βάση την αιτιολογία τους, χωρίς να ασκεί επιρροή το πρόσωπο του κατασκευαστή της περίφραξης ή του αποφασίζοντος οργάνου. Αφιέρωμα στο Περιβάλλον (επιμ. Θ. Ζιάμου), ΣτΕ 48/2020 Τμ. Ε΄ επταμ.,

σελ. 68.

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑ

Εκκίνηση προθεσμίας κατά δασικού χάρτη. Αντιρρήσεις, οι οποίες δεν στρέφονται κατά διοικητικής πράξης, αλλά κατά αναρτηθέντων δασικών χαρτών που υπόκεινται σε κύρωση, δεν συνιστούν, ενδικοφανή προσφυγή, κωλύουσα την αίτηση ακυρώσεως. Κίνηση προθεσμίας αιτήσεως ακυρώσεως κατά του δασικού χάρτη, ανεξαρτήτως εάν έχει προηγηθεί ή όχι η άσκηση αντιρρήσεων, από τη δημοσίευση της κυρωτικής απόφασης στην ΕτΚ. Κατ’ εξαίρεση εκκίνηση προθεσμίας από γνώση εκ μέρους του ενδιαφερομένου όταν είναι μη νόμιμη ή ελλιπής η δημοσίευση ή οι εκτάσεις εμπίπτουν σε εγκεκριμένα σχέδια πόλεως ή πολεοδομικές μελέτες ως δομήσιμες. Ειδική περίπτωση κίνησης προθεσμίας όταν κατά τη διάρκεια της 60ήμερης από τη δημοσίευση της κυρωτικής πράξης προθεσμίας κοινοποιηθεί η απάντηση της Διοίκησης επί των αντιρρήσεων, τότε και μόνο η σχετική δικονομική προθεσμία άσκησης αιτήσεως ακυρώσεως εκκινεί από την ενέργεια αυτή της κοινοποίησης, ώστε ο ενδιαφερόμενος να διατηρεί στο ακέραιο το στάδιο δικονομικής προστασίας των δικαιωμάτων του, που προβλέπεται από τον νόμο. Αφιέρωμα στο Περιβάλλον (επιμ. Θ. Ζιάμου), ΣτΕ 1412/2019 Τμ. Ε΄ επταμ.,

σελ. 56.

Η αρχή ne bis in idem στη νομολογία των διοικητικών δικαστηρίων. Στόχος του παρόντος άρθρου είναι η παρουσίαση της αρχής ne bis in idem στο πλαίσιο της νομολογίας των διοικητικών δικαστηρίων, και ιδίως της νομολογίας του ΣτΕ, στο πεδίο των πολλαπλών τελών λόγω λαθρεμπορίας, πεδίο σώρευσης διοικητικών και ποινικών κυρώσεων, στο οποίο παρατηρείται έντονος διάλογος του εθνικού με τους ευρωπαϊκούς δικαστές. Νομ. Συμβολές Π. Αλαβάνος,

σελ. 14.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ - ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Αναγραφή θρησκεύματος στο απολυτήριο μαθητών λυκείου. Η αναγραφή του θρησκεύματος σε δημόσια έγγραφα, όπως εν προκειμένω το απολυτήριο, τα αποδεικτικά σπουδών και τα πιστοποιητικά σπουδών του λυκείου, η οποία επιβάλλεται κατ’ αρχήν ως υποχρεωτική με την προσβαλλόμενη απόφαση, συνιστά παραβίαση του άρθρου 13 του Συντ. Η αναγραφή του θρησκεύματος στα απολυτήρια και τους τίτλους σπουδών παρέχει και έδαφος ενδεχόμενων διακρίσεων, δυσμενών ή ευμενών, και ενέχει, συνεπώς, τον κίνδυνο προσβολής της θρησκευτικής ισότητας. ΣτΕ Ολ 1760/2019 (παρατ. Ι. Καστανάς),

σελ. 91.

ΕΝΩΣΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

Η συμμετοχή των πολιτών στον δημοκρατικό βίο της Ένωσης: ανατομία και πρώτη αποτίμηση της ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας πολιτών. Στην παρούσα μελέτη αναλύεται ο θεσμός της Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Πολιτών (ΕΕΠ) ο οποίος καθιερώθηκε με τον Κανονισμό (ΕΕ) υπ’ αριθμ. 211/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου της 16ης Φεβρουαρίου 2011. Ο θεσμός αυτός δίνει τη δυνατότητα εν μέρει παρέμβασης των πολιτών της Ένωσης στη νομοθετική ατζέντα της Ένωσης μέσω της υποβολής προτάσεων στην Επιτροπή. Νομ. Συμβολές Θ. Γαλάνης,

σελ. 1.

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Έργο διασύνδεσης της Κρήτης με την ηπειρωτική χώρα μέσω Πελοποννήσου. Εξέταση εναλλακτικών λύσεων. Προστασία πτηνών. Εκτέλεση έργου σε προστατευόμενη περιοχή. Θεσπίζεται τόσο για τα είδη που απαριθμούνται στο παράρτημα I της Οδηγίας περί πτηνών, όσο και για τα αποδημητικά πτηνά, ειδικό και ενισχυμένο σύστημα προστασίας, το οποίο δικαιολογείται από το γεγονός ότι πρόκειται, αντιστοίχως, για είδη που απειλούνται με εξαφάνιση και είδη που αποτελούν κοινή κληρονομιά των χωρών της Ένωσης. Κατά τις ειδικότερες προβλέψεις του άρθρου 4 παρ. 1 και 2 της οδηγίας αυτής, τα κράτη – μέλη υποχρεούνται να καθιερώνουν, για τις ζώνες ειδικής προστασίας που θεσπίζουν εντός της επικράτειάς τους, αυστηρό νομικό καθεστώς που διασφαλίζει, μεταξύ άλλων, την επιβίωση και την αναπαραγωγή των πτηνών που περιλαμβάνονται στο παράρτημα I της οδηγίας αυτής, καθώς και την αναπαραγωγή, την αλλαγή φτερώματος και τη διαχείμαση των αποδημητικών πτηνών που δεν περιλαμβάνονται μεν στο παράρτημα I, η έλευση, όμως, των οποίων από τα εδάφη της Ένωσης είναι τακτική. Αφιέρωμα στο Περιβάλλον (επιμ. Θ. Ζιάμου), ΣτΕ 1271/2019 Τμ. Ε΄,

σελ. 46.

ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

Αδειοδότηση ΜΥΗΕ - Έλεγχος κανονιστικής πράξης. Αδειοδότηση των ΜΥΗΕ. Ο αρμόδιος Υπουργός έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια προσθήκης ειδικότερων ρυθμίσεων και τεχνικών προδιαγραφών που πρέπει να πληρούν τα ΜΥΗΕ ισχύος μικρότερης των 15MW, ώστε να διασφαλίζουν καλύτερα τη βιωσιμότητα του περιβάλλοντος και την αρμονική ένταξή τους σε αυτό, υπό την προϋπόθεση, πάντως, ότι οι σχετικές ρυθμίσεις δεν είναι προδήλως απρόσφορες για την εξυπηρέτηση των ανωτέρω σκοπών και δεν υπερβαίνουν προδήλως το απαραίτητο για την πραγματοποίηση του επιδιωκόμενου σκοπού μέτρο. Εφόσον η θέσπιση κανονιστικής ρύθμισης κατά σύννομη άσκηση κανονιστικής αρμοδιότητας, δυνάμει νομοθετικής εξουσιοδότησης, δεν συνιστά εφαρμογή κανόνα δικαίου σε συγκεκριμένη ατομική περίπτωση αλλά θέση γενικού και απρόσωπου κανόνα δικαίου, αποτελούσα, κατά το ουσιαστικό της περιεχόμενο, νομοθέτηση, δεν απαιτείται αιτιολογία εκ μέρους της Διοίκησης για την πρόκριση συγκεκριμένης ρύθμισης ως βέλτιστης. Αφιέρωμα στο Περιβάλλον (επιμ. Θ. Ζιάμου), ΣτΕ 417/2019 Τμ. Ε΄,

σελ. 41.

Προστατευόμενη περιοχή Υμηττού - Φωτοβολταϊκά Πάρκα. Οι διατάξεις του Ν 1515/1985, οι οποίες θέσπιζαν κατευθύνσεις, προγράμματα και μέτρα για την αναβάθμιση του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος της ευρύτερης περιοχής της Αθήνας και εναρμονίζονταν προς τις κατευθύνσεις που καθορίστηκαν μεταγενεστέρως με το Γενικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης, δέσμευαν τη Διοίκηση κατά την άσκηση της κανονιστικής της εξουσίας ή την έκδοση ατομικών πράξεων. Τα διατάγματα, τα οποία προτείνονται βάσει της εξουσιοδότησης της παραγράφου 3 του άρθρου 4 του Ν 1515/1985 με σκοπό την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και ιδίως την οριοθέτηση, προστασία και αναβάθμιση των ορεινών όγκων της Αττικής και των οικοσυστημάτων τους και την ανάσχεση της εξάπλωσης των πόλεων και οικισμών, πρέπει, καταρχήν, να καταλαμβάνουν το σύνολο της οριοθετούμενης στη μελέτη των αρμοδίων επιστημόνων ως προστατευτέας εκτάσεως, δεν δύνανται δε να ορίζουν, εκτός αν συντρέχει λόγος δημοσίου συμφέροντος που δεν μπορεί να ικανοποιηθεί με άλλο τρόπο, νέες χρήσεις γης ή να καθιστούν επιτρεπτή την αύξηση των υφισταμένων εγκαταστάσεων και δραστηριοτήτων, οι οποίες, ως εκ της φύσεως ή της θέσεώς τους, επιδρούν δυσμενώς στα ευπαθή οικοσυστήματα των ορεινών όγκων και άγουν σε ανατροπή της φυσικής τους ισορροπία. Κατ’ εξαίρεση, είναι ανεκτή η διατήρηση των από μακρού χρόνου υφισταμένων στους ορεινούς όγκους εγκαταστάσεων και δραστηριοτήτων, εφόσον, πάντως, πρόκειται για ήπιες χρήσεις, οι οποίες δεν επιδεινώνουν τη λειτουργία τους ως οικοσυστημάτων. Αναπέμπεται η υπόθεση στη Διοίκηση, η οποία οφείλει να λάβει προεχόντως υπόψη την επιτακτική ανάγκη καθορισμού επί του ορεινού όγκου του Υμηττού ζωνών προστασίας καθώς και την προαναφερόμενη διάταξη του νέου Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθηνών, σύμφωνα με την οποία, προκειμένου να επιτραπεί η εγκατάσταση φωτοβολταϊκών στο όρος Υμηττός, πρέπει πρώτα να καθοριστούν μικρής έκτασης ζώνες υποδοχής με τα κριτήρια του νόμου. Αφιέρωμα στο Περιβάλλον (επιμ. Θ. Ζιάμου), ΣτΕ 227/2020 Τμ. Ε΄,

σελ. 72.

Πρωτόκολλα ειδικής αποζημίωσης για τη διατήρηση αυθαιρέτων κατασκευών. Διαφορές από πρωτόκολλα επιβολής ειδικής αποζημίωσης για τη διατήρηση αυθαιρέτων κατασκευών σε εκτάσεις δασικού χαρακτήρα. Πρωτόκολλο της παρ. 5 του άρθρου 114 του Ν 1892/1990. Σύστημα κυρώσεων και μέτρων προς αποτροπή της ανέγερσης αυθαιρέτων κατασκευών εντός δασών και δασικών εκτάσεων. Ακυρωτική αρμοδιότητα διοικητικού εφετείου. Το πρωτόκολλο επιβολής αποζημίωσης, ως διοικητική κύρωση επιβληθείσα λόγω της ανέγερσης αυθαιρέτων κατασκευών εντός δασικής έκτασης, συνιστά παρακολουθηματική πράξη της προηγουμένως εκδοθείσας πράξης κατεδάφισης αυτών, η οποία αποτελεί το έρεισμά του. Τα ως άνω πρωτόκολλα πρέπει να είναι πλήρως αιτιολογημένα ως προς τον υπολογισμό του ύψους της επιβαλλόμενης με αυτά αποζημίωσης. Αφιέρωμα στο Περιβάλλον (επιμ. Θ. Ζιάμου), ΣτΕ 2048/2019 Τμ. Ε΄,

σελ. 65.

Υπαγωγή σε ρύθμιση αυθαίρετων κατασκευών χωρίς φέροντα οργανισμό. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου των συνεκδικαζόμενων υποθέσεων, ο Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος εξέδωσε το προσβαλλόμενο έγγραφο με σκοπό την επίλυση ερμηνευτικού ζητήματος, προκύπτοντος από την εφαρμογή των διατάξεων της κείμενης πολεοδομικής νομοθεσίας και λόγω διαφορετικών ερμηνειών των αρμόδιων υπηρεσιών ως προς τη δυνατότητα υπαγωγής αυθαίρετων κατασκευών χωρίς φέροντα οργανισμό στις διατάξεις του Ν 4178/2013 (της Δ/νσης Πολεοδομίας Δήμου Ιωαννιτών, ΣΥΠΟΘΑ ΠΕ Ιωαννίνων, ΔΟΚΚ του πρώην ΥΠΕΚΑ), χωρίς να εφαρμόζει τις εν λόγω διατάξεις επί συγκεκριμένης περιπτώσεως ή να ασκεί αποφασιστική αρμοδιότητα επίλυσης διαφοράς. Αφιέρωμα στο Περιβάλλον (επιμ. Θ. Ζιάμου), ΣτΕ 1735/2019 Τμ. Ε΄,

σελ. 62.

Χωροθέτηση μονάδων βιομάζας. Κανονιστικό πλαίσιο για την προώθηση της χρήσης ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές. Σε περίπτωση που προϋφιστάμενα του Ειδικού Πλαισίου για τις ΑΠΕ περιφερειακά χωροταξικά και πολεοδομικά σχέδια έρχονται σε αντίθεση προς το περιεχόμενο του Ειδικού Πλαισίου, υπερισχύουν οι κατευθύνσεις και ρυθμίσεις, οι οποίες εισάγονται με το τελευταίο, προς τις οποίες πρέπει να εναρμονιστούν τα εν λόγω σχέδια, τροποποιούμενα αναλόγως, λαμβάνοντας υπόψη και το γεγονός ότι το Ειδικό Πλαίσιο είναι μεταγενέστερο και αφορά ειδικώς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Σε κάθε περίπτωση, παρέχεται η δυνατότητα χωροθέτησης έργων ΑΠΕ με άμεση εφαρμογή του ως άνω Ειδικού Πλαισίου και πριν την εναρμόνιση προς αυτό προϋφιστάμενων χωροταξικών και πολεοδομικών σχεδίων. Από το Περιφερειακό Πλαίσιο Κρήτης δεν προκύπτει ότι η εκπόνηση ειδικής, συνολικής μελέτης για τις μονάδες βιομάζας αποτελεί τυπική προϋπόθεση για την αδειοδότησή τους σε περιοχή γεωργικής γης, η οποία αποτελεί κατά το Γενικό Χωροταξικό Πλαίσιο αλλά και κατά το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις ΑΠΕ, περιοχή προτεραιότητας εγκατάστασης έργων βιομάζας. Αφιέρωμα στο Περιβάλλον (επιμ. Θ. Ζιάμου), ΣτΕ 273/2019 Τμ. Ε΄,

σελ. 37.

ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Ανακαθορισμός νοσηλίων ιδιωτικών κλινικών. Ο Ν 2166/1993 δεν προβλέπει εφαρμογή των περί καθολικής ή οιονεί καθολικής διαδοχής προαναφερόμενων διατάξεων του Ν 3190/1955 στη ρυθμιζόμενη από αυτόν περίπτωση μετατροπής ατομικής επιχείρησης σε ΕΠΕ, ούτε περιέχει ρύθμιση για τις έννομες συνέπειες του εν λόγω μετασχηματισμού σε ό,τι αφορά την επέλευση καθολικής ή οιονεί καθολικής διαδοχής. Δεν ανακύπτει ζήτημα συνέχισης της παρούσης δίκης από την εν λόγω ΕΠΕ υπό την ιδιότητα της ειδικής διαδόχου της αιτούσης ατομικής επιχείρησης. Η εκδηλωθείσα με την προσβαλλόμενη ΚΥΑ ρυθμιστική επέμβαση του κράτους για τον ανακαθορισμό του νοσηλίου των ιδιωτικών κλινικών (εκτός των νευροψυχιατρικών), κατά το ως άνω μεταβατικό στάδιο, επάγεται συνταγματικώς επιτρεπτό περιορισμό των χρηματικών απαιτήσεων των κλινικών αυτών κατά των κοινωνικοασφαλιστικών οργανισμών για παρεχόμενη νοσηλεία σε ασφαλισμένους τους, ο οποίος δικαιολογείται από την ανάγκη ικανοποίησης του συντρέχοντος, κατά την εκτίμηση του κανονιστικού νομοθέτη, επιτακτικού δημοσίου συμφέροντος που ανάγεται στη διαφύλαξη της βιωσιμότητας των ως άνω οργανισμών προς πραγμάτωση της κατά το Σύνταγμα αποστολής τους. ΣτΕ 2137/2019 Τμ. Δ΄ (παρατ. Ε. Πρεβεδούρου),

σελ. 79.