ΣτΕ Ολ 3472/2011[Συνολικές παρατηρήσεις Χ. Συνοδινός]

ΘΕΩΡΙΑ & ΠΡΑΞΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

Τεύχος 12/2011, Δεκέμβριος

Συνταγματικό - Διοικητικό και Ευρωπαϊκό Δίκαιο

Περιοδική έκδοση νομολογίας, νομοθεσίας, αρθρογραφίας & πρακτικής

Εκδίδεται από το 2008 - Μηνιαία έκδοση

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

Απόσπασμα

Μεμονωμένα μέλη κοινοπραξίας άνευ εννόμου συμφέροντος ασκούν αίτηση ακυρώσεως κατά αποφάσεως του ΕΣΡ, εκδιδομένης επ’ ευκαιρία διαγωνιστικής διαδικασίας για την ανάθεση δημοσίας συμβάσεως, η οποία δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της δικονομικής Οδηγίας 89/665/ΕΟΚ. Η διάκριση μεταξύ της περίπτωσης αυτής και της περίπτωσης της ΣτΕ Ολ 3471/2011 (κατά την οποία τα μεμονωμένα μέλη μιας κοινοπραξίας μπορούν παραδεκτώς από άποψη εννόμου συμφέροντος να ασκήσουν και μόνα τους αίτηση ακυρώσεως κατά αποφάσεως του ΕΣΡ που αρνείται την χορήγηση πιστοποιητικού βεβαιούντος την μη ύπαρξη ασυμβιβάστων ιδιοτήτων, όταν το πιστοποιητικό τα αφορά ατομικώς, στην περίπτωση που το πιστοποιητικό εκδίδεται επ’ ευκαιρία διαγωνιστικής διαδικασίας, η οποία εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω Οδηγίας 89/665/ΕΟK) δεν συνιστά περίπτωση “αντίστροφης δυσμενούς διακρίσεως” κατά παράβαση του άρθρου 4 παρ. 1 του Συντάγματος, αφού η εν λόγω διάκριση δικαιολογείται αντικειμενικά. Και τούτο, διότι στην πρώτη περίπτωση το μέλος της κοινοπραξίας, στο οποίο έχει προσαφθεί από το ΕΣΡ η συνδρομή ιδιότητας ασυμβίβαστης με συνάπτουσα δημόσιες συμβάσεις επιχείρηση, έχει πάντοτε ηθικό έννομο συμφέρον εκ μόνου του λόγου ότι θέλει να ακυρωθεί μια τέτοια πράξη, ανεξάρτητα από το εάν συνεπάγεται άλλες διοικητικής φύσεως δυσμενείς συνέπειες ή όχι γι’ αυτό, μόνο και μόνο διότι το στιγματίζει προσωπικώς και εξατομικευμένα ως φέρον ασυμβίβαστη ιδιότητα, άρα ως κατ’ αρχήν ύποπτο ασκήσεως αθέμιτης επιρροής. Αντίθετα στην περίπτωση που προσβάλλεται πιστοποιητικό, με το οποίο διαπιστώνεται η μη συνδρομή ασυμβίβαστης ιδιότητας στο πρόσωπο του ανταγωνιστού της κοινοπραξίας, στην οποία ανήκει το μεμονωμένο μέλος, το οποίο ασκεί την αίτηση ακυρώσεως και στον οποίο έχει κατακυρωθεί ο διαγωνισμός, το προαναφερθέν μεμονωμένο μέλος της ηττηθείσης κοινοπραξίας, ως του γεγονότος ότι το κάθε πιστοποιητικό του ΕΣΡ ισχύει κατά νόμον για ένα μόνο συγκεκριμένο διαγωνισμό, δεν έχει έννομο συμφέρον να επιδιώξει την ακύρωση του εν λόγω πιστοποιητικού, διότι η απλή διαπίστωση ότι ο ανταγωνιστής του διαγωνιζόμενος δεν έχει κάποια από τις ασυμβίβαστες ιδιότητες συνιστά ευμενή κρίση του ανταγωνιστού αυτού, αλλά όχι προσωπική αυτού μείωση, η οποία μόνη μπορεί να θεμελιώσει την ύπαρξη του αμιγούς ηθικού εννόμου συμφέροντος για την ακύρωση μιας διοικητικής πράξεως [σκ.12]. Αντίθετη μειοψ. 5/27 μελών.

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.