ΕΥΡΕΤΗΡΙΑ (Νοεμβρίου 2013)

ΘΕΩΡΙΑ & ΠΡΑΞΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

Τεύχος 11/2013, Νοέμβριος

Συνταγματικό - Διοικητικό και Ευρωπαϊκό Δίκαιο

Περιοδική έκδοση νομολογίας, νομοθεσίας, αρθρογραφίας & πρακτικής

Εκδίδεται από το 2008 - Μηνιαία έκδοση

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

ΑΕΙ

Κατάργηση θέσεων διοικητικού προσωπικού ΑΕΙ. Aναστολή εκτελέσεως κανονιστικής πράξης. Η προσβαλλόμενη υπουργική απόφαση ως κανονιστικής φύσης οργανωτικό μέτρο, δεν είναι κατ’ αρχήν δεκτική αναστολής εκτελέσεως ενόψει και των σκοπών δημοσίου συμφέροντος, οι οποίοι θάλπονται με την διάταξη του άρθρου 90 του Ν 4172/2013 και ανάγονται, στην τήρηση των «εγγυήσεων ορθολογικότητας και αξιοκρατίας» κατά την εφαρμογή της πολιτικής για την μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης, λαμβανομένης υπόψη και της αναγκαίας προσαρμογής της στη δημοσιονομική συγκυρία. Από τα προσκομισθέντα στοιχεία δεν προκύπτει κατά τρόπο συγκεκριμένο ότι συντρέχει εξαιρετικός λόγος συνιστάμενος στην αδυναμία λειτουργίας του αιτούντος Πανεπιστημίου, σύμφωνα με την κατά το Σύνταγμα και το νόμο αποστολή του, ο οποίος θα δικαιολογούσε την αναστολή εκτελέσεως της προσβαλλομένης πράξεως. ΣτΕ ΕΑ 489/2013,

σελ. 993.

ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ

Πράξη απέλασης. Η διάταξη του άρθρου 44 παρ. 2 του Ν 2910/2001 επιβάλλει στη διοίκηση την υποχρέωση να παράσχει στον αλλοδαπό προθεσμία 48 ωρών για να υποβάλει τις αντιρρήσεις του, μόνο, όταν πρόκειται να εκδοθεί πράξη απελάσεως με έρεισμα τη διάταξη της περ. γ΄ της παρ. 1 του άρθρου 44 του Ν 2910/2001 (επικινδυνότητα για τη δημόσια τάξη ή ασφάλεια), κατ’ ενάσκηση δηλαδή της διακριτικής ευχερείας της διοίκησης. Αντιθέτως, όταν η πράξη απέλασης εκδίδεται βάσει αντικειμενικών δεδομένων, όπως στις περιπτώσεις α΄ και β΄ της παρ. 1 του άρθρου 44 του Ν 2910/2001, οπότε η διοίκηση ενεργεί κατά δεσμία εξουσία, δεν απαιτείται η τήρηση του ανωτέρω τύπου. Αν δε, στην τελευταία αυτή περίπτωση, η διοίκηση εξέδωσε πράξη απελάσεως επί τη βάσει ανακριβών ή ανύπαρκτων περιστατικών, τότε η εν λόγω πράξη είναι παράνομη και ακυρωτέα για τον λόγο αυτό και όχι διότι εκδόθηκε κατά παράβαση του δικαιώματος ακρόασης (μειοψ.) ΣτΕ 3816/2013 Τμ. Δ΄ επταμ.,

σελ. 995.

ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ

Εκπόνηση μελετών. Έλεγχος λογαριασμών μελετητή. Άπρακτη πάροδος προθεσμίας. Η διάταξη του άρθρου 104 παρ. 1 του ΠΔ 696/1974, ερμηνευόμενη ενόψει αφενός μεν του σκοπού της θεσπιζόμενης με αυτήν ρύθμισης, ο οποίος συνίσταται στην απρόσκοπτη, με την τακτική τμηματική πληρωμή του αναδόχου, εκτέλεση της σύμβασης και την εντός του προβλεπομένου χρονοδιαγράμματος εκπόνηση της μελέτης, αφετέρου δε της υποχρέωσης τήρησης της αρχής της νομιμότητας, έχει την έννοια ότι με την άπρακτη πάροδο της προθεσμίας του ενός μηνός, που προβλέπεται για τον έλεγχο, την τυχόν απαιτούμενη διόρθωση και την έγκριση του λογαριασμού, ο λογαριασμός θεωρείται μεν εγκεκριμένος, η Διοίκηση όμως διατηρεί την εξουσία, και μετά την παρέλευση της τασσόμενης προθεσμίας ελέγχου και έγκρισης του λογαριασμού, να προβεί σε έλεγχο αυτού, αρνούμενη, ρητώς ή σιωπηρώς, να καταβάλει ποσά ή αναζητώντας, κατά τις κείμενες διατάξεις ως μη νομίμως ή αχρεωστήτως, ήδη καταβληθέντα ποσά του επίμαχου λογαριασμού, τα οποία δεν οφείλονται για οποιονδήποτε λόγο στον ανάδοχο, δεδομένου μάλιστα ότι ο έλεγχος αυτός επιβάλλεται για λόγους προστασίας του δημόσιου χρήματος, εθνικού, ή κοινοτικού. (ειδικ.γνωμ., αντίθ. μειοψ.) ΣτΕ Ολ 2494/2013,

σελ. 1009.

Απαραίτητα στοιχεία αξιολόγησης τεχνικής προσφοράς. Από τον συνδυασμό των διατάξεων της διακήρυξης μπορεί ευλόγως να υποστηριχθεί ότι για τον βασικό εξοπλισμό, τον οποίο προτείνει και, επομένως, προσδιορίζει ο κάθε διαγωνιζόμενος, αναλόγως της τεχνικής λύσης που επιλέγει, για την Μονάδα Επεξεργασίας Αποβλήτων, πρέπει απαραιτήτως να προσκομίσει την ρητώς αναφερόμενη στο σχετικό στοιχείο του πίνακα της Διακήρυξης υπογεγραμμένη βεβαίωση από τον κατασκευαστικό οίκο του εν λόγω εξοπλισμού. Η βεβαίωση αυτή αποτελεί, κατά την έννοια των ανωτέρω διατάξεων, απαραίτητο στοιχείο, προκειμένου να αξιολογηθεί η τεχνική προσφορά του διαγωνιζομένου και να κριθεί αν μπορεί να επιτύχει τους ελάχιστους στόχους της σύμβασης. Συνεπώς, η μη προσκόμιση τέτοιας βεβαιώσεως έχει ως συνέπεια τον αποκλεισμό του διαγωνιζομένου. ΣτΕ ΕΑ 233/2013 (παρατ. Μ. Παναγοπούλου),

σελ. 997.

ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ

Προϋποθέσεις εγγραφής στο βιβλίο ασκουμένων. Ο περιορισμός του δικηγορικού επαγγέλματος, ο οποίος επιβάλλεται διά της θεσπίσεως του ορίου ηλικίας για την εγγραφή στο βιβλίο ασκουμένων, δεν συνδέεται με θεμιτά κριτήρια. Επομένως, η συναφής διάταξη του άρθρου 4 του Δικηγορικού Κώδικα, με την οποία, σε συνάρτηση με τη ρύθμιση του άρθρου 3, τίθεται το όριο των 33 ετών για την εγγραφή στο βιβλίο ασκουμένων του οικείου δικηγορικού συλλόγου, αντίκειται στο άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος και δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής από την είσοδο στο επάγγελμα αυτό. Εξάλλου, στο άρθρο αυτό του Συντάγματος αντίκειται και η προβλεπόμενη στην διάταξη του άρθρου 21 παρ. 2 του Κώδικα περί Δικηγόρων, απαγόρευση διορισμού, ως δικηγόρων, και η συναγόμενη από αυτήν, απαγόρευση εγγραφής στα βιβλία ασκουμένων δικηγόρων, των δημόσιων διοικητικών υπαλλήλων, των στρατιωτικών υπαλλήλων, των υπαλλήλων των σωμάτων ασφαλείας, των ΟΤΑ και των ΝΠΔΔ και των συμβολαιογράφων, μετά την αποχώρηση από την υπηρεσία τους για οποιονδήποτε λόγο, αφού η απαγόρευση αυτή δεν συνάπτεται με κριτήρια που ανάγονται στην ηθική συγκρότηση, τις επιστημονικές και τις εν γένει διανοητικές ικανότητες του υποψηφίου (ασκουμένου) δικηγόρου. (αντίθ. μειοψ.) ΣτΕ Ολ 3516/2013 (παρατ. Σ. Κυβέλος / Μ. Σταυροπούλου)

σελ. 969.

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑ

Καθυστερημένη περιέλευση στην ΕΑ του ΣτΕ απορριπτικής απόφασης. Από την διάταξη του άρθρου 4 παρ. 4 Ν 3886/2010 συνάγεται ότι η Επιτροπή Αναστολών μπορεί να λάβει υπόψη της την τυχόν περιελθούσα σε αυτήν, έστω και καθυστερημένα οποτεδήποτε έως την πρώτη ή την μετ’ αναβολή συζήτηση της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων, ρητή απορριπτική απόφαση της αναθέτουσας αρχής επί της προδικαστικής προσφυγής. Έχει δε την εξουσία, σε περίπτωση που περιέλθει στο Δικαστήριο καθυστερημένα η ενλόγω ρητή απορριπτική απόφαση, να αναβάλει την συζήτηση της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων, ώστε να δοθεί η δυνατότητα σε όλους τους εμπλεκομένους στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων να λάβουν υπόψη την νεώτερη αυτή απόφαση και να διατυπώσουν τις απόψεις τους επ’ αυτής, όχι μόνον προς το δικό τους συμφέρον, αλλά και προς διευκρίνιση της υποθέσεως με σκοπό να διασφαλισθεί ουσιαστικά η νομιμότητα. ΣτΕ ΕΑ 233/2013 (παρατ. Μ. Παναγοπούλου),

σελ. 997.

Νομιμοποίηση πτωχεύσαντος. Άσκηση ένδικου μέσου πριν από την παύση εργασιών. Μετά την έναρξη ισχύος του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, από την κήρυξη της πτώχευσης μέχρι την παύση των εργασιών της, ο πτωχεύσας, στις δίκες που αφορούν την πτωχευτική περιουσία, παύει καταρχήν να νομιμοποιείται ενεργητικώς και παθητικώς, εκπροσωπείται δε από τον σύνδικο, δυνάμενος μόνο κατ’ εξαίρεση να ασκήσει ένδικα βοηθήματα και μέσα υπό τους όρους του άρθρου 24 παρ. 4 του ΚΔΔ, δηλαδή για να αποτραπεί επικείμενος κίνδυνος, λόγω της αδράνειας ή της αδυναμίας του συνδίκου της πτωχεύσεως να ενεργήσει δικαστικώς, όπως τούτο διαπιστώνεται από το δικαστή που χορηγεί τη σχετική άδεια στον πτωχό. (αντίθ. μειοψ.) ΣτΕ Ολ 1375/2013,

σελ. 1013.

ΕΛΕΓΚΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Αίτηση ανάκλησης κατά των πράξεων Κλιμακίου προληπτικού ελέγχου δαπανών. Έννομο συμφέρον. Προληπτικός έλεγχος χρηματικών ενταλμάτων. Αίτηση ανακλήσεως με βάση το άρθρο 77 του Ν 4055/2012, πλέον άρθρο 32 Ν 4129/2013. Ποιοί νομιμοποιούνται να την ασκήσουν. Δεν νομιμοποιείται ο Γενικός επίτροπος του ΕλΣυν διότι δεν προβλέπεται πλέον τέτοια αρμοδιότητα του εκ του νόμου. Επίσης δεν έχουν έννομο συμφέρον οι τρίτοι μη εμπλεκόμενοι στην έκδοση του χρηματικού εντάλματος, όπως είναι οι δημοτικοί σύμβουλοι. Νομιμοποιείται όμως ο υπερου το χρηματικό ένταλμα. Απαράδεκτη η παρέμβαση, διότι δεν προβλέπεται από το νέο νόμο. ΕλΣυν Πρακτ. Ολ 4ης Γεν.Συν./20.2.2013 (Θέμα Β΄) (παρατ. Α. Προυσανίδης),

σελ. 1022.

ΕΝΔΙΚΑ ΜΕΣΑ

Αίτηση αναιρέσεως. Παραδεκτό. Όταν με την αίτηση αναιρέσεως αμφισβητείται τόσο το ποσό της κύριας απαίτησης όσο και το ποσό των τόκων, δηλαδή παροχής παρεπόμενου χαρακτήρα, το αντικείμενο της διαφοράς, από το ύψος του οποίου εξαρτάται το παραδεκτό ή μη της αιτήσεως αυτής, προσδιορίζεται με βάση το ποσό της κύριας απαίτησης. Σκοπός της διάταξης του άρθρου 2 του Ν 3900/2010 είναι η κατά παρέκκλιση από κάθε άλλη διάταξη εκδίκαση αιτήσεων αναιρέσεως, για προφανείς λόγους δημοσίου συμφέροντος, ήτοι προκειμένου να μην καταλείπονται αμφιβολίες στην έννομη τάξη σχετικά με την αντίθεση τυπικού νόμου προς το Σύνταγμα ή προς υπερνομοθετικής ισχύος διάταξη. Τούτο, όμως, τελεί υπό την προϋπόθεση ότι το επίμαχο ζήτημα, κατά το χρόνο της ασκήσεως της αιτήσεως αναιρέσεως, δεν έχει ήδη επιλυθεί με οριστική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ή κατά μείζονα λόγο, του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου, που δημοσιεύθηκαν πριν από την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως. ΣτΕ 2659/2013 Τμ. ΣΤ΄ επταμ.,

σελ. 1017.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

Οδοντίατροι. Ενόψει της αρχής της ασφαλείας δικαίου, η οποία επιτάσσει την άρση σε σύντομο χρονικό διάστημα της εκκρεμότητας ως προς το ισχύον καθεστώς ασκήσεως ορισμένου επαγγέλματος και, ειδικότερα, ως προς το ζήτημα αν αυτό εξαιρείται από την κατάργηση των περιορισμών, επιτρεπτώς ο νομοθέτης προέβλεψε την σύντομη αποκλειστική τετράμηνη προθεσμία για την έκδοση προεδρικού διατάγματος, με το οποίο, βάσει κριτηρίων που κατ’ επιταγή του Συντάγματος και του κοινοτικού δικαίου, προβλέπονται από τον ίδιο το νόμο, δηλαδή τη συνδρομή επιτακτικού λόγου δημοσίου συμφέροντος και τον σεβασμό των αρχών της, αναλογικότητας και της μη διακρίσεως, εισάγονται εξαιρέσεις από τον κανόνα της κατάργησης των περιορισμών. Συνεπώς, με τα δεδομένα αυτά, δεν στοιχειοθετείται παράλειψη οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας από την άρνηση των Υπουργών Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Οικονομικών να προτείνουν την έκδοση ΠΔ περί εξαιρέσεως του επαγγέλματος του οδοντιάτρου από τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 2 και 3 παρ. 1 του Ν 3919/2011. (αντίθ. μειοψ.) ΣτΕ Ολ 3748/2013 (παρατ. Κ. Τσιροβασίλη)

σελ. 981.

ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ

Η αναστολή πράξης ανάκτησης παράνομης κρατικής ενίσχυσης σύμφωνα με το νέο άρθρο 202 παρ. 4 ΚΔΔ. Επίκαιρη Νομοθεσία (επιμ. Π. Ξυλάκη),

σελ. 1032.

ΟΤΑ

Πρόστιμα στον ΟΤΕ για κατάληψη κοινοχρήστου χώρου. Το ζήτημα της νομιμότητας της επιβολής προστίμων από τους ΟΤΑ στην ΟΤΕ ΑΕ για την εγκατάσταση συσκευών καρτοτηλεφώνων στους κοινόχρηστους χώρους. Έκθεση του νομοθετικού καθεστώτος, της σχετικής νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας και πλήρους επιχειρηματολογίας για την ορθότητα της προκριθείσας λύσης. Νομ. Συμβολές Δ. Στράνης,

σελ. 945.

ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

Επανάληψη πειθαρχικής διαδικασίας. Προϋποθέσεις. Η επανάληψη της πειθαρχικής διαδικασίας, κατ’ αίτηση του πειθαρχικώς καταδικασθέντος υπαλλήλου, προβλέπεται σε περίπτωση κατά την οποία, μετά την έκδοση της καταδικαστικής πειθαρχικής απόφασης, εκδίδεται μόνον αμετάκλητη αθωωτική απόφαση ποινικού δικαστηρίου ή αμετάκλητο απαλλακτικό βούλευμα για την πράξη ή την παράλειψη για την οποία διώχθηκε πειθαρχικώς ο υπάλληλος. Η παύση όμως της ποινικής δίωξης λόγω παραγραφής δεν εμπεριέχει κρίση του ποινικού δικαστηρίου σχετικά με την τέλεση ή μη των αποδιδόμενων στον κατηγορούμενο πράξεων και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να αποτελέσει νόμιμο λόγο επανάληψης της πειθαρχικής διαδικασίας. Όταν η πειθαρχική καταδίκη του υπαλλήλου εχώρησε επί τη βάσει πλειόνων πράξεων ή παραλείψεων, οι οποίες, προκειμένου να του επιβληθεί πειθαρχική ποινή, αποτέλεσαν αντικείμενο συνεκτίμησης, η έκδοση αμετάκλητης αθωωτικής ποινικής απόφασης ή αμετάκλητου απαλλακτικού βουλεύματος για ορισμένες μόνον από τις ανωτέρω πράξεις ή παραλείψεις, συνιστά νόμιμο λόγο επανάληψης της πειθαρχικής διαδικασίας. ΣτΕ 3330/2013 Τμ. Γ΄ επταμ.,

σελ. 1020.

ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Δικηγόροι. Προϋποθέσεις εγγραφής στο βιβλίο ασκουμένων. Ο περιορισμός του δικηγορικού επαγγέλματος, ο οποίος επιβάλλεται διά της θεσπίσεως του ορίου ηλικίας για την εγγραφή στο βιβλίο ασκουμένων, δεν συνδέεται με θεμιτά κριτήρια. Επομένως, η συναφής διάταξη του άρθρου 4 του Δικηγορικού Κώδικα, με την οποία, σε συνάρτηση με τη ρύθμιση του άρθρου 3, τίθεται το όριο των 33 ετών για την εγγραφή στο βιβλίο ασκουμένων του οικείου δικηγορικού συλλόγου, αντίκειται στο άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος και δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής από την είσοδο στο επάγγελμα αυτό. (αντίθ. μειοψ.) ΣτΕ Ολ 3516/2013 (παρατ. Σ. Κυβέλος / Μ. Σταυροπούλου)

σελ. 969.

Οικογενειακή παροχή - Συνταγματικότητα αναδρομικής ρύθμισης. Με τις ρυθμίσεις του άρθρου 26 εδ.α΄ του Ν 3205/ 2003 επιδιώχθηκε να αναγνωρισθεί η υποχρέωση του Δημοσίου για καταβολή της οικογενειακής παροχής στους δημοσίους υπαλλήλους για το χρονικό διάστημα από 1.3.2001 μέχρι 30.6.2002, ανεξαρτήτως ύπαρξης δικαστικής διένεξης, και να ρυθμισθεί ο τρόπος και χρόνος εξόφλησής τους. Με τις διατάξεις αυτές εισάγεται επιτρεπτή αναδρομική ρύθμιση, που καταλαμβάνει και τις εκκρεμείς ενώπιον οποιουδήποτε δικαστηρίου δίκες, με συνέπεια αυτές να καταργούνται ως προς την ενλόγω κύρια οφειλή. Κατά το σκέλος τους αυτό, οι επίμαχες ρυθμίσεις δεν θέτουν ζήτημα παραβίασης του δικαιώματος παροχής δικαστικής προστασίας ή της αρχής της δίκαιης δίκης ούτε ενέχουν επέμβαση της νομοθετικής στα έργα της δικαστικής εξουσίας, δεδομένου ότι αναγνωρίζεται τελικώς με αυτές η υποχρέωση του Δημοσίου να ικανοποιήσει τις οικείες αξιώσεις. ΣτΕ 3613/2013 Τμ. ΣΤ΄ επταμ.,

σελ. 988.

Οικογενειακή παροχή. Αρχή της ισότητας. Όπως συνάγεται από την διάταξη της παρ. 6 του άρθρου 12 του Ν 2470/1997, μεταξύ των προϋποθέσεων χορήγησης στο ακέραιο της οικογενειακής παροχής, δηλαδή και της οικογενειακής παροχής που αναλογεί στον σύζυγο, είναι, σε περίπτωση διαζυγίου, τα τέκνα να δικαιούνται, σύμφωνα με την παρ. 1 του ιδίου άρθρου, την προσαύξηση της οικογενειακής παροχής, δηλαδή να εμπίπτουν σε μία από τις οριζόμενες στην τελευταία αυτή διάταξη περιπτώσεις. Επομένως, οι διαζευγμένοι δημόσιοι υπάλληλοι με ενήλικα τέκνα ή με τέκνα που φοιτούν σε ανώτερες, ανώτατες σχολές και σε Ι.Ε.Κ. και έχουν συμπληρώσει το 24ο έτος της ηλικίας τους ή σε κάθε περίπτωση έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους, δεν δικαιούνται την ανωτέρω οικογενειακή παροχή. ΣτΕ 2607/2013 Τμ. ΣΤ΄ επταμ.,

σελ. 991.

Υποχρέωση έκδοσης ΠΔ για την εξαίρεση του επαγγέλματος οδοντιάτρου από τις διατάξεις του Ν 3919/2011. Ενόψει της αρχής της ασφαλείας δικαίου, η οποία επιτάσσει την άρση σε σύντομο χρονικό διάστημα της εκκρεμότητας ως προς το ισχύον καθεστώς ασκήσεως ορισμένου επαγγέλματος και, ειδικότερα, ως προς το ζήτημα αν αυτό εξαιρείται από την κατάργηση των περιορισμών, επιτρεπτώς ο νομοθέτης προέβλεψε την σύντομη αποκλειστική τετράμηνη προθεσμία για την έκδοση προεδρικού διατάγματος, με το οποίο, βάσει κριτηρίων που κατ’ επιταγή του Συντάγματος και του κοινοτικού δικαίου, προβλέπονται από τον ίδιο το νόμο, δηλαδή τη συνδρομή επιτακτικού λόγου δημοσίου συμφέροντος και τον σεβασμό των αρχών της, αναλογικότητας και της μη διακρίσεως, εισάγονται εξαιρέσεις από τον κανόνα της κατάργησης των περιορισμών. Συνεπώς, με τα δεδομένα αυτά, δεν στοιχειοθετείται παράλειψη οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας από την άρνηση των Υπουργών Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Οικονομικών να προτείνουν την έκδοση ΠΔ περί εξαιρέσεως του επαγγέλματος του οδοντιάτρου από τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 2 και 3 παρ. 1 του Ν 3919/2011. (αντίθ. μειοψ.) ΣτΕ Ολ 3748/2013 (παρατ. Κ. Τσιροβασίλη)

σελ. 981.

ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ

Αναδρομικότητα δυσμενών φορολογικών νόμων. Απαγόρευση αναδρομικών δυσμενών νόμων. Θεμελίωση της νομιμότητας του φόρου. Περιορισμός επιτρεπτών αναδρομικών φορολογικών διατάξεων. Ορισμός χρονικού κριτηρίου. Ιδιαιτερότητα μη επαχθών νόμων, οικονομικών βαρών ανταποδοτικού χαρακτήρα, μη γνήσιων (νόθων) αναδρομικών νόμων, δασμών και φόρων καταναλώσεως, κεφαλαίων εξωτερικού. Νομ. Συμβολές Κ. Κουρτζή,

σελ. 959.

Τέλη ταξινόμησης αυτοκινήτων: πεδίο ενύλωσης των αρχών του ευρωπαϊκού φορολογικού δικαίου. Η φορολογία των οχημάτων δεν είναι εναρμονισμένη σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό συνεπάγεται ότι τα κράτη μέλη διαθέτουν μεγάλη ελευθερία να αποφασίζουν αν θα εφαρμόζουν τέλη ταξινόμησης σε οχήματα που προορίζονται να χρησιμοποιούνται στην επικράτειά τους και επίσης να καθορίζουν το επίπεδο φορολογίας. Στην παρούσα μελέτη θα προβούμε σε μία επισκόπηση της νομολογίας του ΔΕΕ σχετικά με τα τέλη ταξινόμησης. Νομ. Συμβολές Β. Δαφνομήλης,

σελ. 953.