ΣυμβΠλημΑθ 2304/2018 [Υπεξαίρεση αντικειμένου ιδιαίτερα μεγάλης αξίας από εντολοδόχο - Συρροή υπεξαίρεσης και απάτης φαινομένη - Κήρυξη απαράδεκτης ποινικής δίωξης λόγω δεδικασμένου]

ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Τεύχος 1, Ιανουάριος 2019

Νομοθεσία, Νομολογία, Θεωρία & Πράξη του Ποινικού Δικαίου

Εκδίδεται από το 1998 - Μηνιαία έκδοση

Αγόρασέ το στο nb.org

ΦΠ €130.00
ΝΠ €190.00 *

* Οι τιμές περιλαμβάνουν ΦΠΑ.

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

Απόσπασμα

Μεταξύ των εγκλημάτων της υπεξαίρεσης και της απάτης υφίσταται φαινομένη συρροή μόνο στις περιπτώσεις: α) που ο δράστης υπεξαιρεί ξένο κινητό πράγμα και στη συνέχεια επιχειρεί απατηλές πράξεις για τη συγκάλυψη της υπεξαιρέσεως ή τη διατήρηση του υπεξαιρεθέντος, οπότε στην περίπτωση αυτή η περιουσιακή βλάβη, η οποία αποτελεί στοιχείο της απάτης, έχει συντελεσθεί ήδη με την υπεξαίρεση και, επομένως, η απάτη συνιστά μη τιμωρητή υστέρα πράξη και β) που ο δράστης απέκτησε με απάτη το ιδιοποιούμενο ξένο πράγμα, οπότε η υπεξαίρεση είναι μη τιμωρητή υστέρα πράξη. Η τελευταία, ιδίως, περίπτωση συντρέχει, όταν ο δράστης αποκτά με την απάτη μόνο την κατοχή του πράγματος, αποβλέπει δε εξαρχής στην ιδιοποίηση αυτού, οπότε αν η εξυπαρχής σκοπούμενη ιδιοποίηση συντελεστεί μετά την απάτη, στοιχειοθετείται μεν υπεξαίρεση, πλην όμως, αυτή αποτελεί συντιμωρητή ύστερη πράξη, διότι το σκοπούμενο περιουσιακό όφελος που έγκειται στην ιδιοποίηση και όχι στην απλή κτήση της κατοχής, είναι πραγμάτωση του εγκληματικού σκοπού που έχει ήδη συνυπολογισθεί στην ποινή της απάτης. Εν προκειμένω, κηρύσσεται απαράδεκτη λόγω δεδικασμένου η ασκηθείσα ποινική δίωξη για το αδίκημα της υπεξαίρεσης, εφόσον είναι πρόδηλο ότι τόσο η παρούσα όσο και η δίωξη επί της οποίας εκδόθηκε τελικώς η απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών κατά των κατηγορουμένων στρέφονται κατά του ίδιου υλικού αντικειμένου. Συγκεκριμένα, προκύπτει ότι η πρώτη κατηγορουμένη απέκτησε διά της αξιόποινης πράξης της απάτης την κατοχή του αυτοκινήτου του εγκαλούντος, απέβλεπε δε εξαρχής στην ιδιοποίηση αυτού. Για δε την πράξη της κακουργηματικής απάτης έχει καταδικασθεί τελεσιδίκως η μεν πρώτη κατηγορουμένη ως αυτουργός, οι δε τρίτος και τέταρτος ως απλοί συνεργοί. Συνεπώς, εφόσον η εξυπαρχής σκοπούμενη ιδιοποίηση του επίδικου αυτοκινήτου συντελέστηκε μετά την απάτη, στοιχειοθετείται μεν υπεξαίρεση, πλην όμως, αυτή αποτελεί συντιμωρητή ύστερη πράξη, διότι το σκοπούμενο περιουσιακό όφελος που έγκειται στην ιδιοποίηση και όχι στην απλή κτήση της κατοχής του, είναι πραγμάτωση του εγκληματικού σκοπού που έχει ήδη συνυπολογιστεί στην ποινή της απάτης που έχει επιβληθεί στους ανωτέρω κατηγορουμένους.

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.