ΑΠ 209/2008 [Εξουσίες δευτεροβαθμίου δικαστηρίου - Αντικατάσταση δικαστή]

ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Τεύχος 11/2008, Νοέμβριος

Νομοθεσία, Νομολογία, Θεωρία & Πράξη του Ποινικού Δικαίου

Εκδίδεται από το 1998 - Μηνιαία έκδοση

Αγόρασέ το στο nb.org

ΦΠ €130.00
ΝΠ €190.00 *

* Οι τιμές περιλαμβάνουν ΦΠΑ.

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

Απόσπασμα

Το μεταβιβαστικό αποτέλεσμα της έφεσης (άρα και εκείνης του Εισαγγελέα του Στρατοδικείου κατά αθωωτικής απόφασης), προσδιορίζεται από την έκταση αυτής και είναι άλλοτε καθολικό και άλλοτε μερικό. Καθολική είναι η μεταβίβαση, όταν με το ένδικο μέσο προσβάλλεται το σύνολο του διατακτικού της απόφασης και μερικό, όταν πλήττεται ορισμένο ή ορισμένα κεφάλαια του διατακτικού. Το ολικό ή μερικό της μεταβιβάσεως μπορεί να συνάγεται ρητά ή σιωπηρά, είτε από τη δήλωση του ασκούντος το ένδικο μέσο είτε από τους προβαλλομένους λόγους. Αν από τη δήλωση αυτή ή από τη φύση των προβαλλομένων λόγων, δεν προκύπτει με σαφήνεια ότι πλήττεται τμήμα μόνο της απόφασης ή όταν τα μέρη της αποφάσεως δεν μπορούν να διαχωρισθούν μεταξύ τους, καθώς και όταν υπάρχει μεταξύ τους τέτοια σχέση πλοκής και αλληλεξαρτήσεως, ώστε, η προσβολή ενός μόνο κεφαλαίου να επιδρά αναγκαστικώς σε περίπτωση παραδοχής του ενδίκου μέσου και στα υπόλοιπα κεφάλαια αυτής, το μεταβιβαστικό αποτέλεσμα της έφεσης πρέπει να θεωρείται καθολικό. Στην περίπτωση που το μεταβιβαστικό αποτέλεσμα της έφεσης είναι καθολικό, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έχει εξουσία να ερευνήσει την υπόθεση συνολικά και να πράξει, ό,τι θα έπραττε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, με την προϋπόθεση, ότι δεν μπορεί να καταστήσει χειρότερη τη θέση του κατηγορουμένου, πράγμα όμως που δεν ισχύει, όταν η έφεση ασκήθηκε από τον Εισαγγελέα κατά αθωωτικής αποφάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Εισαγγελέας του Πενταμελούς Στρατοδικείου Αθηνών εξεκάλεσε την πρωτοβάθμια απόφαση αυτού στο σύνολό της, αφού με αυτή ζητεί την εξαφάνισή της και την εκ νέου εκδίκαση της υποθέσεως κατ’ ουσίαν. Το γεγονός, ότι ο εκκαλών Εισαγγελέας στην έφεσή του αυτή υποστηρίζει, ότι οι κατηγορούμενοι έπρεπε να κηρυχθούν ένοχοι, ο πρώτος της αξιόποινης πράξεως της καταχρήσεως σε ασέλγεια, ο δε δεύτερος, απλής συνέργειας στην πράξη αυτή, δεν σημαίνει ότι περιορίζεται η εξουσία του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου να ερευνήσει μόνο αν τελέσθηκε η εν λόγω αξιόποινη πράξη, αφού οι λόγοι της έφεσης ανάγονται στην κακή εκτίμηση των αποδείξεων και με την έφεση ζητείται η εξαφάνιση της εκκαλουμένης αποφάσεως και η εκ νέου εκδίκαση της υποθέσεως, ενώ και το κεφάλαιο της πρωτοβάθμιας απόφασης είναι ένα, εκείνο της αθωώσεως των αναιρεσειόντων για το έγκλημα του ομαδικού βιασμού. Συνεπώς, το Αναθεωρητικό Δικαστήριο, με το να ερευνήσει την υπόθεση στο σύνολό της και να κηρύξει τους αναιρεσείοντες ενόχους της αξιόποινης πράξεως του ομαδικού βιασμού, δεν υπερέβη την εξουσία του και, επομένως, πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμος, ο περί του αντιθέτου, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Η΄ ΚΠΔ, λόγος αναιρέσεως και των δύο αναιρεσειόντων.

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.