ΣυμβΠλημΚατερ 18/2010 [Ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος]

ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Τεύχος 4-5/2012, Απρίλιος-Μάιος

Νομοθεσία, Νομολογία, Θεωρία & Πράξη του Ποινικού Δικαίου

Εκδίδεται από το 1998 - Μηνιαία έκδοση

Αγόρασέ το στο nb.org

ΦΠ €130.00
ΝΠ €190.00 *

* Οι τιμές περιλαμβάνουν ΦΠΑ.

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

Απόσπασμα

Με την απλή προβολή ψευδούς ισχυρισμού στο δικαστήριο δεν υπάρχει ούτε απόπειρα απάτης στο δικαστήριο. Για να τελεστεί η απάτη επί δικαστηρίω απαιτείται και η ταυτόχρονη προσκόμιση πλαστών ή νοθευμένων εγγράφων ή ψευδών αποδεικτικών στοιχείων, εν γνώσει του διαδίκου περί του εν λόγω ελαττώματος. Επίσης δεν μπορεί να τελεσθεί το έγκλημα αυτό (ούτε σε απόπειρα) σε διαδικασία όπου ο δικαστής δεν δικαιούται να ελέγξει την ουσιαστική αλήθεια των ισχυρισμών, όπως στην περίπτωση που αγωγή γίνεται δεκτή λόγω της κατ’ άρθρο 352 παρ. 1 ΚΠολΔ ομολογίας του διαδίκου, που αποτελεί πλήρη απόδειξη εναντίον εκείνου που ομολόγησε. Ως εκ τούτου, εν προκειμένω δεν στοιχειοθετείται το έγκλημα της απάτης στο Δικαστήριο, ούτε και με τη μορφή της απόπειρας, αφού ελλείπει το στοιχείο της παραπλάνησης του Δικαστή και η απόφαση που εξέδωσε αυτός στηρίχθηκε αποκλειστικά και μόνο στην ομολογία της ιστορικής βάσης της αγωγής από μέρους των εναγομένων. Εφόσον λοιπόν δεν στοιχειοθετείται αντικειμενικώς η πράξη της απάτης στο δικαστήριο για τον πρώτο κατηγορούμενο ως φυσικό αυτουργό, δεν μπορεί να γίνει λόγος για εγκληματική συμμετοχική δράση άλλων προσώπων στην πράξη αυτού (άμεση ή απλή συνέργεια). Περαιτέρω, εφόσον προέκυψε ότι ο τέταρτος κατηγορούμενος (δικαστικός επιμελητής που επέδωσε την εκδοθείσα οριστική απόφαση στη σύζυγο του εγκαλούντος) ενήργησε καλόπιστα και σύμφωνα με το καθήκον του, δεν τίθεται ζήτημα παραπομπής του πρώτου κατηγορουμένου για ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος, διότι λείπει το στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης της ηθικής αυτουργίας, δηλαδή της τέλεσης από τον φυσικό αυτουργό τελικά άδικης πράξης, αφού για να στοιχειοθετηθεί αντικειμενικά το έγκλημα της ηθικής αυτουργίας θα πρέπει ο φυσικός αυτουργός με την ενέργειά του και το αποτέλεσμα που επιφέρει τούτη στον εξωτερικό κόσμο και που μαζί της συγκροτείται σε πράξη, να πραγματώνει την αντικειμενική υπόσταση ενός εγκλήματος, δηλαδή να ενεργεί αρχικά άδικα, αλλά και να μην υπάρχει λόγος που να αίρει το αρχικό άδικο, ήτοι η πράξη του να είναι και τελικά άδικη.

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.