ΜΠλημΑθ 101157/2012 [Ne bis in idem - Ποινική/διοικητική διαδικασία - Λαθρεμπορία]

ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Τεύχος 5/2014, Μάιος

Νομοθεσία, Νομολογία, Θεωρία & Πράξη του Ποινικού Δικαίου

Εκδίδεται από το 1998 - Μηνιαία έκδοση

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

Απόσπασμα

Κριτήριο για το χαρακτηρισμό των παραβάσεων ως ίδιων, για τους σκοπούς εφαρμογής της αρχής ne bis in idem, αποτελούν τα πραγματικά περιστατικά που τις συγκροτούν (idem factum) και όχι ο νομικός χαρακτηρισμός τους κατά το εθνικό δίκαιο κάθε συμβαλλόμενου κράτους (idem crimen). Συντρέχει η ως άνω ταυτότητα παραβάσεων, όταν είναι ίδια ή ουσιωδώς όμοια τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν την καθεμιά από αυτές, ως τοιούτων νοουμένων των γεγονότων που τελούν σε άρρηκτη ενότητα τόπου, χρόνου, τρόπου τέλεσης και υλικού αντικειμένου και των οποίων η ύπαρξη απαιτείται προκειμένου να τεκμηριωθεί η καταδίκη ή να ασκηθεί η ποινική δίωξη. Εντεύθεν συνάγεται ότι η προϋπόθεση της ταυτότητας παραβάσεων πληρούται κατά μείζονα λόγο στις περιπτώσεις κατά τις οποίες συντρέχουν σωρευτικώς τα στοιχεία iden factum και idem crimen, όταν δηλαδή, πέραν της κατά τα προαναφερόμενα ταυτότητας των συγκροτούντων αυτές πραγματικών περιστατικών, αποδίδεται παραβίαση του ίδιου κανόνα δικαίου, φέρουν αυτές τον ίδιο νομικό χαρακτηρισμό, επιδιώκεται με την τιμώρησή τους η προστασία του ίδιου εννόμου αγαθού, είναι δε άνευ σημασίας για τη συνδρομή της προϋπόθεσης αυτής η διαφοροποίησή τους ως προς τη διαδικασία και τα όργανα που ασκούν τη δίωξη, το επιλαμβανόμενο Δικαστήριο και το είδος της κύρωσης. Εν προκειμένω, κηρύσσεται αθώος ο κατηγορούμενος για την πράξη της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο. Συγκεκριμένα, αυτός δεν δύναται να διωχθεί εκ νέου για τη μη καταβολή βεβαιωμένων χρεών προς το Δημόσιο, που προέρχονται από την ίδια καταλογιστική πράξη, όταν δηλαδή ο κατηγορούμενος έχει κριθεί αμετακλήτως ότι δεν τέλεσε την πράξη της λαθρεμπορίας. Δηλαδή, το Δικαστήριο κρίνει ότι η σχετική νομολογία του ΕΔΔΑ έχει σαφώς εφαρμογή όχι μόνο στην περίπτωση της συρρέουσας ποινικής και διοικητικής διαδικασίας, αλλά και στην περίπτωση που υφίστανται δύο ταυτόχρονα πορευόμενες ποινικές διαδικασίες, που ερείδονται σε ίδια ή ουσιωδώς όμοια πραγματικά περιστατικά, ως τοιούτων νοουμένων των γεγονότων που τελούν σε άρρηκτη ενότητα τόπου, χρόνου, τρόπου τέλεσης και υλικού αντικειμένου και των οποίων η ύπαρξη απαιτείται προκειμένου να τεκμηριωθεί η καταδίκη ή να ασκηθεί η ποινική δίωξη, όπως ακριβώς συμβαίνει στην επίδικη περίπτωση, όπου ο κατηγορούμενος έχει αθωωθεί αμετακλήτως της ποινικής κατηγορίας της λαθρεμπορίας και εκκρεμεί σε βάρος του έτερη ποινική κατηγορία για μη καταβολή βεβαιωμένων χρεών προς το Δημόσιο, με την ίδια καταλογιστική πράξη του Τελωνείου Αθηνών (μη ανακληθείσα, καίτοι μεταρρυθμισθείσα δυνάμει τελεσίδικης δικαστικής αποφάσεως αρμοδίου Διοικητικού Δικαστηρίου), με βάση δηλαδή την οποία κινήθηκε η ποινική κατηγορία της λαθρεμπορίας.

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.