ΑΠ 430/2014 [Απιστία στην υπηρεσία με ιδιαίτερα τεχνάσματα - Καταχραστές του Δημοσίου - Αιτιολογία] (παρατ. Γ. Μπουρμάς)

ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Τεύχος 3-4/2016, Μάρτιος-Απρίλιος

Νομοθεσία, Νομολογία, Θεωρία & Πράξη του Ποινικού Δικαίου

Εκδίδεται από το 1998 - Μηνιαία έκδοση

Αγόρασέ το στο nb.org

ΦΠ €130.00
ΝΠ €190.00 *

* Οι τιμές περιλαμβάνουν ΦΠΑ.

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

Απόσπασμα

Ορθή και αιτιολογημένη καταδίκη των αναιρεσειουσών (εφοριακών υπαλλήλων) για απιστία στην υπηρεσία με ιδιαίτερα τεχνάσματα. Η αιτίαση ότι τυγχάνει εν προκειμένω εφαρμογής η διάταξη του άρθρου 390 ΠΚ και όχι αυτή του άρθρου 256 ΠΚ δεν είναι βάσιμη, αφού οι κατηγορούμενες είχαν τη διαχείριση φόρων (ΦΠΑ), ο όρος δε διαχείριση εμπεριέχει αφ’ εαυτού την επιμέλεια τόσο των εισπράξεων όσο και των πληρωμών στις οποίες υπάγεται και η απόδοση ΦΠΑ, και η παραπάνω διάταξη δεν έχει θεσπιστεί μόνο για τους υπαλλήλους που προσδιορίζουν και εισπράττουν τα έσοδα αλλά και για εκείνους που διαχειρίζονται έσοδα του Δημοσίου και κατά την επιστροφή του ΦΠΑ αποδίδουν περισσότερα από όσα πρέπει, ή χωρίς δικαίωμα, αφού και με τον τρόπο αυτό ζημιώνουν τα έσοδα του κράτους. Το γεγονός ότι η δεύτερη και τρίτη των αναιρεσειουσών ήταν απλές εφοριακοί υπάλληλοι στο τμήμα ΦΠΑ της ΔΟΥ δεν αναιρεί τη στοιχειοθέτηση του παραπάνω εγκλήματος ως προς αυτές, καθόσον υποκείμενα του εγκλήματος αποτελούν οι υπάλληλοι που από υπηρεσιακό καθήκον συμπράττουν στον προσδιορισμό, την είσπραξη ή τη διαχείριση των εσόδων, τόσο δηλαδή εκείνοι που εκτελούν τις αναγκαίες προπαρασκευαστικές ενέργειες της τελικής πράξης είσπραξης ή διαχείρισης όσο και αυτοί που εκτελούν και πραγματώνουν στη συνέχεια την πράξη, ο οικονομικός χαρακτήρας δε του οικείου εγκλήματος καλύπτει όλα τα πρόσωπα που συμμετέχουν, με λιγότερες ή περισσότερες αρμοδιότητες, στη διαδικασία διαχείρισης των δημοσίων εσόδων. Περαιτέρω, η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης ως προς την παραδοχή των επιβαρυντικών περιστάσεων της τέλεσης της πράξης με ιδιαίτερα τεχνάσματα, είναι ειδική και εμπεριστατωμένη και η σχετική αιτίαση είναι απορριπτέα ως αβάσιμη. Εξάλλου η αιτίαση αυτή είναι και απαράδεκτη, ελλείψει εννόμου συμφέροντος των αναιρεσειουσών προς προβολή της. Και τούτο διότι η μη συνδρομή των επιβαρυντικών περιστάσεων της τέλεσης της πράξης της απιστίας με ιδιαίτερα τεχνάσματα δεν ασκεί επιρροή στη βαρύτητα της πράξης για την οποία καταδικάσθηκαν οι κατηγορούμενες και εντεύθεν στην επιβλητέα ποινή, εφόσον το βασικό έγκλημα της υπηρεσιακής απιστίας υπάγεται στη διάταξη του άρθρου 1 παρ. 1 Ν 1608/1950, και δεν έχει σημασία η θεμελίωση των επικαλυπτομένων από το τελευταίο επιβαρυντικών κακουργηματικών περιστάσεων του άρθρου 256 εδ. γ΄ ΠΚ.

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.