ΤρΠλημΠατρ 999/2017 [Άλλως δύνασθαι πράττειν - Ανωτέρα βία - Μη καταβολή και υπεξαίρεση ασφαλιστικών εισφορών - Δέσμευση τραπεζικών λογαριασμών] (σημ. Α. Χαραλαμπάκης)

ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Τεύχος 11, Νοέμβριος 2017

Νομοθεσία, Νομολογία, Θεωρία & Πράξη του Ποινικού Δικαίου

Εκδίδεται από το 1998 - Μηνιαία έκδοση

Αγόρασέ το στο nb.org

ΦΠ €130.00
ΝΠ €190.00 *

* Οι τιμές περιλαμβάνουν ΦΠΑ.

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

Απόσπασμα

Κηρύσσεται αθώος ο κατηγορούμενος για τις πράξεις της μη έγκαιρης καταβολής εργοδοτικών και εργατικών εισφορών. Συγκεκριμένα, αποδεικνύεται ότι στην παράλειψη (συμπεριφορά) αυτή, με την οποία παραβίασε τους οικείους επιτακτικούς κανόνες δικαίου, προέβη όχι εκουσίως αλλά επειδή ήταν αδύνατον να πράξει άλλως από λόγο που δεν τον αφορά και ήταν όλως απρόβλεπτος και ξαφνικός γι’ αυτόν, ήτοι λόγω ανωτέρας βίας, καθότι με βάση δύο βουλεύματα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών διατάχθηκε η δέσμευση των τραπεζικών λογαριασμών του, όχι με δική του ευθύνη, αλλά επειδή είναι συγγενής πρώτου βαθμού με έτερο πρόσωπο, το οποίο κατηγορείται για εγκληματικές πράξεις. Περαιτέρω, απορρίφθηκε και η αίτησή του για ανάκληση του αναφερθέντων βουλευμάτων. Επομένως, αν και ο σχετικός λογαριασμός διαθέτει υπόλοιπο ποσού 108.753,86 ευρώ, δεν μπορούσε να καταβάλλει τα ποσά ούτε κατά τον χρόνο που αυτά κατέστησαν απαιτητά ούτε και μέχρι τη συζήτηση. Επίσης, λόγω του ότι, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν 3842/2010, εμπορικές συναλλαγές άνω των 3.000 ευρώ γίνονται μόνο με την κατάθεση του τιμήματος σε τραπεζικό λογαριασμό, είναι αδύνατον να καταβάλει και με οποιονδήποτε άλλον τρόπο τα ως άνω ποσά. Ενώ, δηλαδή, απασχολούσε νόμιμα το προσωπικό, έχοντας την υποχρέωση να καταβάλλει, εντός μήνα από τότε που κατέστησαν απαιτητές οι ασφαλιστικές εισφορές, στο ΙΚΑ, όταν ήρθε η στιγμή καταβολής τους, του ήταν εντελώς αδύνατον να το πράξει. Ως εκ τούτου, προκύπτει με σαφήνεια ότι η παράλειψη καταβολής, ως πράξη στοιχειοθετούσα την αντικειμενική υπόσταση των ανωτέρω εγκλημάτων, δεν είναι εκούσια, αλλά οφείλεται σε αδυναμία άλλως δύνασθαι πράττειν του κατηγορουμένου, την οποία αυτός ούτε γνώριζε όταν παντελώς νόμιμα ασκούσε τη δραστηριότητά του, όντας συνεπής στις υποχρεώσεις του, ούτε και μπορούσε να προβλέψει, λαμβανομένου υπόψη και του ότι η δέσμευση των λογαριασμών του δεν οφείλεται σε κάποια δική του ελεγχόμενη παράνομη ενέργεια, αλλά σε ενέργεια τρίτου προσώπου. Περαιτέρω, δε, η δέσμευση αυτή του λογαριασμού του συνεχίζεται, με αποτέλεσμα να καθίσταται παντελώς αδύνατη η άρση της παράλειψης, με την έστω και εκ των υστέρων εξόφληση των οφειλών του. Επομένως, δεν υπάρχει εννοιολογικά ούτε καν πράξη και συνεπώς δεν στοιχειοθετείται η αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος. Σε κάθε δε περίπτωση, εκλείπει η βουλητική όψη του δεοντολογικού στοιχείου του καταλογισμού, με αποτέλεσμα, ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί ότι υπάρχει πράξη, να μην μπορεί αυτή να καταλογισθεί στον κατηγορούμενο.

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.