ΔιατΕισΕφΑθ 107/2016 [Περιεχόμενο κλητηρίου θεσπίσματος - Συκοφαντική δυσφήμηση - Εξωτερικοί όροι του αξιοποίνου - Προκαταρκτική εξέταση - Ακυρότητες προδικασίας - Προανάκριση]

ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Τεύχος 2, Φεβρουάριος 2018

Νομοθεσία, Νομολογία, Θεωρία & Πράξη του Ποινικού Δικαίου

Εκδίδεται από το 1998 - Μηνιαία έκδοση

Αγόρασέ το στο nb.org

ΦΠ €130.00
ΝΠ €190.00 *

* Οι τιμές περιλαμβάνουν ΦΠΑ.

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

Απόσπασμα

Απορρίπτεται η προσφυγή της κατηγορουμένης κατά του κλητηρίου θεσπίσματος, διά του οποίου αυτή παραπέμφθηκε να δικασθεί για τις πράξεις της ψευδούς καταμήνυσης και της συκοφαντικής δυσφήμησης, δεδομένου ότι δεν προκύπτει η ουσιαστική βασιμότητα των αιτιάσεών της. Εν προκειμένω, ο καθορισμός των πράξεων στο αρκούντως ορισμένο κλητήριο θέσπισμα, όπως προκύπτει από την επισκόπησή του, είναι ακριβής, εφόσον τα μνημονευόμενα πραγματικά περιστατικά οδηγούν σε μια πλήρη υπαγωγή κάτω από την οικείες ποινικές διατάξεις, χωρίς να απαιτείται να φτάνει τα όρια μιας αιτιολογημένης δικαστικής απόφασης, καθόσον στην εξαντλητική απαρίθμηση των στοιχείων του περιεχομένου του κλητηρίου θεσπίσματος στο άρθρο 321 παρ. 1 δεν γίνεται λόγος περί «αιτιολογίας». Περαιτέρω, ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας ότι δεν αναφέρονται ποια ακριβώς είναι τα ψευδή και ότι το στοιχείο αυτό αποτελεί εξωτερικό όρο του αξιοποίνου των ως άνω πράξεων ελέγχεται ως αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Τούτο δε διότι στο προσβαλλόμενο κλητήριο θέσπισμα εκτίθεται ποια είναι τα ψευδή γεγονότα που η κατηγορουμένη ισχυρίστηκε για τον εγκαλούντα με την έγκλησή της εναντίον του, το «ψευδές» δε των γεγονότων στα εγκλήματα της ψευδούς καταμήνυσης και της συκοφαντικής δυσφήμησης δεν αποτελεί εξωτερικό όρο του αξιοποίνου, αφού το στοιχείο αυτό κείται εντός της αντικειμενικής υπόστασης των εν λόγω εγκλημάτων. Αλλά και οι ισχυρισμοί της κατηγορουμένης περί υπεξαιρέσεως των χρημάτων της από τον εγκαλούντα κάτω από τις προαναφερθείσες περιστάσεις δεν κρίνονται ως βάσιμοι και αληθείς. Εξάλλου και το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών, το οποίο εξέδωσε το απαλλακτικό βούλευμα επί της σχετικής κατηγορίας, δέχτηκε ότι αυτή δεν στοιχειοθετείται ούτε κατά το αντικειμενικό ούτε κατά το υποκειμενικό της στοιχείο. Περαιτέρω, εφόσον δεν διατάχθηκε εν προκειμένω προανάκριση, δεν ανακύπτει ζήτημα κλήσεως της κατηγορουμένης σε απολογία στο πλαίσιο αυτής, ούτε βεβαίως επήλθε παραβίαση των διατάξεων των άρθρων 245 και 270 ΚΠΔ, όπως αβάσιμα διατείνεται η προσφεύγουσα, προβάλλοντας τον σχετικό λόγο με την υπό κρίση προσφυγή της. Ο σχετικός όμως λόγος εδράζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, δεδομένου ότι δεν προηγήθηκε προανάκριση ή κυρία ανάκριση ώστε να ανακύπτει υποχρέωση κλήσεως της προσφεύγουσας σε απολογία σύμφωνα με τα επιτασσόμενα υπό των ως άνω διατάξεων, οι οποίες εφαρμόζονται επί προανακρίσεως και επί κυρίας ανακρίσεως, αντίστοιχα.

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.