Νίκος Αλιβιζάτος, 2. Οι θεσμικές προϋποθέσεις της δεύτερης Μεταπολίτευσης

ΙΟΝΙΟΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

Τεύχος 10/2010, Δεκέμβριος

Ετήσια έκδοση του Δικηγορικού Συλλόγου Κέρκυρας

Εκδίδεται από το 2001

Απόσπασμα

Νίκος Αλιβιζάτος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών Ο όρος «μεταπολίτευση» προϋπήρχε, αλλά η χρήση του καθιερώθηκε μετά τo 1974. Με τη λέξη αυτή εννοούμε πλέον τη μεταβολή όχι απλώς του πολιτεύματος, αλλά και του τρόπου διακυβέρνησης μιας χώρας. Η αλλαγή του 1974 ήταν μεταπολίτευση γιατί, πέρα απ’ την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας, σήμανε και το «άνοιγμα» του πολιτικού συστήματος σε όσους επί δεκαετίες ήταν αποκλεισμένοι από αυτό, εξ αιτίας όχι μόνο των πράξεων, αλλά και των ιδεών τους. Ο κοινοβουλευτισμός θα μπορούσε πλέον να λειτουργήσει χωρίς κηδεμόνες και η εκάστοτε πλειοψηφία να κυβερνά, χωρίς -όπως άλλοτε- να χρειάζεται να υποβάλλει διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης προς το στέμμα, τις ένοπλες δυνάμεις και τον λεγόμενο «συμμαχικό παράγοντα». Δεν είναι συνεπώς τυχαίο ότι το 1974 -το 1981 για τους πιο δύσπιστους- χαιρετίσθηκε ως η αφετηρία μιας καινούργιας περιόδου στη νεότερη ιστορία μας. Βασικό χαρακτηριστικό της; Η δημοκρατική ισοπολιτεία, αφού δεν χρειαζόταν πλέον να κρύψει κανείς τις απόψεις του για να μετάσχει στα κοινά. Επί τέλους, μετά από πάρα πολλά χρόνια -για πρώτη κατ’ ουσίαν φορά από την Κατοχή, αν όχι και από ακόμη παλαιότερα- το Σύνταγμα ίσχυε κατ’ αρχήν για όλους. Έκτοτε, πολλοί μίλησαν για «τέλος της μεταπολίτευσης». Έτσι τουλάχιστον ονόμασαν ορισμένοι την αργή απόσυρση...

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.