ΕΥΡΕΤΗΡΙΑ

ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

Τεύχος ΙΙ/2015, Μάιος-Αύγουστος 2015

Τετραμηνιαία περιοδική έκδοση υπό την αιγίδα του Τομέα Δημοσίου Δικαίου του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Εκδίδεται από το 1987

Αγόρασέ το στο nb.org

ΦΠ €36.00
ΝΠ €40.00 *

* Οι τιμές περιλαμβάνουν ΦΠΑ.

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Απορριπτέα αίτηση αναιρέσεως του Δημοσίου κατά της υπ. αριθμ. 13583/2003 αποφάσεως του ΔΠρΑθ, η οποία έκρινε ως διοικητική τη διαφορά που προκύπτει από τη διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος του Δημοσίου. Η δικαστική προστασία κατά τα αρ. 20 παρ. 1, 8 παρ. 1 και 94 παρ. 1, 2, 4 Σ, καθώς και κατά το αρ. 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ αφορά τόσο το διαγνωστικό χαρακτήρα της δικαστικής απόφασης, όσο και τη συμμόρφωση του ηττηθέντος διαδίκου με τη μορφή της αναγκαστικής εκτέλεσης της απόφασης. Η έννομη σχέση, η οποία γεννά χρηματική αξίωση του διοικουμένου, στρεφόμενου κατά του Δημοσίου με αγωγή, είναι σχέση δημοσίου δικαίου η οποία καλύπτει και το στάδιο της ικανοποίησης της απαίτησης με αναγκαστική εκτέλεση. Ο χαρακτηρισμός της έννομης σχέσης ως δημοσίου δικαίου συνιστά το κριτήριο καθορισμού της δικαιοδοσίας των διοικητικών δικαστηρίων και για τα δύο στάδια της δικαστικής διεκδίκησης. Η υποχρέωση συμμόρφωσης της Διοίκησης με τις δικαστικές αποφάσεις, απορρέουσα από το αρ. 95 παρ. 5 Σ, καλύπτει και την υποχρέωση καταβολής χρηματικού ποσού, επιδικασθέντος ως αποζημίωση. Ο ιδιώτης διάδικος δύναται να ικανοποιηθεί και με αναγκαστική κατάσχεση χρηματικών διαθεσίμων του Δημοσίου. Η αξιοποίηση των διαθεσίμων αυτών από το Δημόσιο για την κάλυψη λειτουργικών δαπανών δεν καθιστά τα διαθέσιμα αυτά ακατάσχετα, έως του σημείου που δε δημιουργείται κίνδυνος ανατροπής της εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού. ΣτΕ 819/2015 (Τμήμα Στ΄, 9.3.2015),

σελ. 96.

Σχόλιο απόφασης ΣτΕ 819/2015, Ζ. Γκοντούλα,

σελ. 98.

ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ

Γίνονται εν μέρει δεκτές οι αιτήσεις δίκαιης ικανοποίησης, καθώς το χρονικό διάστημα των έξι ετών και τεσσάρων μηνών, κατά το οποίο συνεκδικάστηκαν αιτήσεις αναιρέσεως του αιτούντος – μέλους ΔΕΠ μερικής απασχόλησης, ως προς το αν δικαιούται προσαυξήσεως των αποδοχών του κατά 35%, δεν ικανοποιεί τις απαιτήσεις της «εύλογης διάρκειας» της δίκης, κατά τα άρ. 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ και 57 παρ. 1 Ν 4055/2012. Ειδικότερα, για τον υπολογισμό της διάρκειας της δίκης, δεν λαμβάνεται υπόψη η εκκρεμοδικία στα δικαστήρια της ουσίας, ούτε και η εκκρεμοδικία στο ΣτΕ, ως πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο, λόγω νομοθετικής μεταβολής, παρέπεμψε την υπόθεση στο ΔΠρ, για να εκδικαστεί το πρώτον ενώπιον αυτού, ως προσφυγή ουσίας. Επιπλέον, στα πλαίσια της παρούσης διαδικασίας, δεν είναι εξεταστέες αιτιάσεις που στρέφονται κατά αμετακλήτων αποφάσεων του ΣτΕ, για καθυστέρηση εκδόσεως των οποίων παραπονείται ο αιτών. Παράλληλα, η συνεκτίμηση του μειωμένου βιοτικού επιπέδου της χώρας, για τον προσδιορισμό της δίκαιης ικανοποίησης, δεν αντίκειται στην αρχή της ισότητας των μερών, ενόψει των λόγων που αναφέρονται στην όγδοη σκέψη της ΑΕΔ 25/2012. Τέλος, είναι απορριπτέες, ελλείψει νομίμου ερείσματος, οι απαιτήσεις του αιτούντος για καταβολή τόκων και ποσού «πλέον των καταβλητέων φόρων». ΣτΕ 323/2015 (Τμήμα Α΄, 2.2.2015),

σελ. 104.

ΔΙΚΑΙΟ - ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Το σχετικό και το απόλυτο στην Νεωτέρα Φιλοσοφία Δικαίου του κοινοδικαιϊκού συστήματος: Τό τεθειμένον και τό φύσει δίκαιον, Δρ. Ιάκωβος Καρεκλάς,

σελ. 17.

ΕΚΛΟΓΕΣ

Δεκτή αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ’ αριθμ. 191/2014 αποφάσεως ΔΠρΧανίων με την οποία έγινε δεκτή ακύρωση της υπ’ αριθμ. 14/2014 αποφάσεως ΠρΡεθύμνου, κατά το μέρος που αφορά στην ανακήρυξη του πρώτου αναιρεσείοντος ως Δημάρχου του Δήμου Αμαρίου Ρεθύμνης, καθώς στο πρόσωπο του τελευταίου δεν συνέτρεχε το κώλυμα του άρ. 14, παρ. 1 και 7 του Ν 3852/2010. Το ειδικό τοπικό κώλυμα εκλογής του άρ. 14, παρ. 7 του Ν 3852/2010 υφίσταται για αξιωματικό των σωμάτων ασφαλείας, ο οποίος υπηρέτησε σε έδρα εντός των διοικητικών ορίων του δήμου στον οποίο έθεσε υποψηφιότητα, και δεν επεκτείνεται στα διοικητικά όρια όλων των δήμων εντός των οποίων ασκείται η καθ’ ύλην αρμοδιότητα των προσώπων αυτών (μειοψ.). ΣτΕ 661/2015 (Τμήμα Γ’, 26.2.2015),

σελ. 105.

Απορριπτέα αίτηση αναιρέσεως στρεφόμενη κατά της υπ’ αριθμ. 22/2011 αποφάσεως του ΔΠρωτ Βόλου, καθώς η μέσω της έκπτωσης τοπικών συμβούλων εκπροσώπηση του γυναικείου φύλου, σε ποσοστό μικρότερο του 1/3 του συνολικού αριθμού υποψηφίων, δεν καθιστά απαράδεκτη τη δήλωση της κατάρτισης του συνδυασμού στο σύνολό του, σύμφωνα με το άρ. 259 παρ. 2 ΚΔΔ. ΣτΕ 1008/2015 (Τμήμα Γ΄, 19. 3. 2015),

σελ. 106.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Νόμιμη η υπουργική απόφαση που ερείδεται σε άρθρο του Ν 4009/2011, καθώς οι διατάξεις του ως άνω νόμου δεν αντίκεινται στις διατάξεις των άρθρων του Συντάγματος. Συγκεκριμένα, δεν αντίκειται στο άρ. 16 παρ. 5 Σ και στην αρχή της πλήρους αυτοδιοικήσεως των ΑΕΙ, η συμμετοχή στη διοίκηση των εξωτερικών μελών του Συμβουλίου του Ιδρύματος, καθώς και η δυνατότητα του Συμβουλίου του Ιδρύματος να εγκρίνει την υποψηφιότητα των πρυτάνεων. Περαιτέρω, δεν προκύπτει ότι με τη διαδικασία ηλεκτρονικής ψηφοφορίας που προβλέπεται από τον ως άνω νόμο για την ανάδειξη τω μελών της διοίκησης των Ιδρυμάτων παραβιάζονται οι αρχές της μυστικότητας, της ασφάλειας και της ακεραιότητας της ψήφου. ΣτΕ 519/2015 (Ολ, 16.2.2015),

σελ. 89.

Δεκτή αίτηση ακυρώσεως στρεφόμενη κατά των αποφάσεων του Υπουργού Παιδείας για τις μετεγγραφές φοιτητών, κατ’ εφαρμογή του άρ. 47 Ν 4274/2014, το οποίο κρίθηκε αντίθετο στο άρ. 16 Σ και ως εκ τούτου ανεφάρμοστο. Το άρ. 16 Σ επιβάλλει την εύρυθμη λειτουργία των ΑΕΙ, με αποτέλεσμα ο εισαγόμενος να πρέπει, καταρχήν, να φοιτά στο τμήμα όπου εισήχθη μέχρι την αποφοίτησή του. Κατ’ εξαίρεση, δύναται ο νομοθέτης να θεσπίζει μετεγγραφές φοιτητών, που, εξαιτίας προβλημάτων υγείας ή ανυπέρβλητης οικονομικής αδυναμίας, ζητούν να μετεγγραφούν σε άλλη πόλη. Τέλος, θα πρέπει να προβλέπεται ανώτατο όριο μετεγγραφών (όχι πάνω από 10 % των εισαγόμενων ανά ακαδημαϊκό έτος) και να καθίστανται τα πανεπιστημιακά όργανα αποφασιστικώς αρμόδια να κρίνουν επί των αιτήσεων των ενδιαφερομένων, χωρίς υποχρέωση εξαντλήσεως του ως άνω ορίου. ΣτΕ 1251/2015 (Ολ, 7.4.2015),

σελ. 100.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

Απορριπτέα αίτηση αναιρέσεως στρεφόμενη κατά της υπ’ αριθμ. 1026/2007 αποφάσεως του ΔΕφΑθ, καθώς σύμφωνα με το αρ. 8 παρ. 4 Ν 703/1977 και το αρ. 17 του Κανονισμού Λειτουργίας της ΕπΑντ, ερωτήσεις στο πλαίσιο της έμπροσθεν αυτής ένδικης πράξεως δικαιούνται να απευθύνουν και οι βοηθοί του γενικού εισηγητή, και όχι μόνο τα πρόσωπα που απαριθμούνται ενδεικτικά στην παρ. 6 αρ. 17, καθώς η Ελληνική Οδοντιατρική Ομοσπονδία ως κεντρικό συντονιστικό και εποπτικό όργανο όλων των οδοντιάτρων, σύμφωνα με το αρ. 35 Ν 1026/1980, αποτελεί ένωση επιχειρήσεων κατά την έννοια του αρ. 1 Ν 703/1977, υπόκειται στις υπ’ αυτόν καθορισμένες ρυθμίσεις για την απαγόρευση των πράξεων ανταγωνισμού και οι αποφάσεις για τα κατώτατα όρια αμοιβών ανήκουν στην κανονιστική αρμοδιότητα της Διοικήσεως, σύμφωνα με τα αρ. 28 και 29 ΑΝ 1565/1939. Περαιτέρω, το ΔΕφΑθ αποφασίζει νόμιμα και αιτιολογημένα την σύμπραξη της Ομοσπονδίας με τους κατά τόπο συλλόγους, εφόσον αυτή έχει εποπτική θέση έναντι αυτών, τη συμμετοχή των προέδρων τους και την Ρυθμιστική παρέμβαση του κράτους με τη διαδικασία των αρ. 28 και 29 ΑΝ 1565/1939, ως εγγύηση του δικαιώματος της υγείας και της διασφάλισης υψηλής ποιότητας οδοντιατρικών υπηρεσιών. ΣτΕ 148/2015 (Ολ, 21.1.2015),

σελ. 83.

Σχόλιο απόφασης ΣτΕ 148/2015, Κ. Ορφανίδη,

σελ. 87.

Η έκδοση τιμοκαταλόγων με τις κατώτερες τιμές για τις υπηρεσίες των οδοντοτεχνιτών Κρήτης από την αντίστοιχη Ένωση και η σχετική καταστατική πρόβλεψη για πειθαρχικό συμβούλιο που θα διαπιστώνει την παράβαση των τιμών αυτών αποτελούν παραβίαση του άρ. 1 Ν 703/1977, όπως ίσχυε, και του άρ. 1 Ν 3959/2011 για την προστασία του ελεύθερου ανταγωνισμού. Το γεγονός ότι επρόκειτο για «ενδεικτικές» τιμές, καθώς και ότι η σχετική διάταξη του καταστατικού ουδέποτε εφαρμόσθηκε δεν αναιρεί τη στοιχειοθέτηση περιορισμού του ανταγωνισμού, και μάλιστα προδήλου, ενώ δημιουργείται και σχετική πεποίθηση στα μέλη της Ένωσης ότι ο συντονισμός τους για το επίπεδο των τιμών είναι θεμιτός. Τα κατώτατο όρια αμοιβών των οδοντοτεχνιτών καθορίζονται με ΥΑ, σύμφωνα με το άρ. 8 του Ν. 1666/1986. ΕπΑντ 591/2014 (Τμήμα, 24.9.2014),

σελ. 107.

ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΖΩΗ

Η ιδιωτική ζωή στα πλαίσια της Συμβάσεως αποτελεί ευρεία έννοια με εκφάνσεις, όπως το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, στην προσωπική ανάπτυξη και στη διαμόρφωση σεξουαλικής ταυτότητας. Η καθυστέρηση των εθνικών δικαιοδοτικών οργάνων να χορηγήσουν στον προσφεύγοντα άδεια προκειμένου να προχωρήσει σε επέμβαση αλλαγής φύλου, ιδιαίτερα όταν αυτός είχε ήδη υποβάλει εαυτόν στις απαραίτητες ψυχολογικές και λοιπές ιατρικές θεραπείες, συνιστά παραβίαση του άρ. 8 ΕΣΔΑ. Κατά την κρίση του Δικαστηρίου, κρίνεται αλυσιτελής η προϋπόθεση της μόνιμης αδυναμίας τεκνοποίησης προκειμένου να χορηγηθεί η σχετική άδεια. ΕΔΔΑ 10.3.2015 Υ.Υ κατά Τουρκίας,

σελ. 57.

ΚΛΙΜΑ - ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

Το άρ. 10 της Οδηγίας 2003/87/ΕΚ, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, σχετικά με τη θέσπιση συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου εντός της Κοινότητας και την τροποποίηση της Οδηγίας 96/61/ΕΚ του Συμβουλίου, έχει την έννοια ότι απαγορεύει την επιβολή φόρου δωρεάς όπως ο επίμαχος στην κύρια δίκη, εφόσον ο εν λόγω φορέας δεν σέβεται το προβλεπόμενο στο άρθρο αυτό όριο του 10% της κατανομής δικαιωμάτων εκπομπής έναντι τιμήματος, κάτι που απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να διακριβώσει. Η θέσπιση από τα κράτη μέλη μέτρων οικονομικής πολιτικής, όπως ελέγχου των τιμών που εφαρμόζονται στις τιμές ορισμένων αγαθών ή πόρων, για να καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο η αξία των δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου θα μετακυλίεται στους καταναλωτές δεν επιτρέπεται να αναιρεί την αρχή ότι τα εν λόγω δικαιώματα εκπομπής αερίων θερμοκηπίου κατανέμονται δωρεάν ούτε να αντιτίθεται στους σκοπούς της οδηγίας 2003/87. C- 43/14 (26.2.2015),

σελ. 77.

ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ (ΜΜΕ)

Ο θεμελιώδης ρόλος των ΜΜΕ σε μια δημοκρατική κοινωνία επιβάλλει την τήρηση κανόνων δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Ωστόσο, η ανάγκη αντικειμενικής ενημέρωσης δικαιολογεί, σε ζητήματα που εγείρουν το δημόσιο αίσθημα και ενδιαφέρον, παρέμβαση σε δικαιώματα, όπως η ιδιωτική ζωή και η φήμη κάποιου προσώπου. Περιορισμοί του δικαιώματος έκφρασης γίνονται δεκτοί μόνο αν εξυπηρετούν σκοπό νόμιμο και προβλεπόμενο από τον νόμο. Περιπτώσεις σύγκρουσης δικαιωμάτων ελευθερίας της έκφρασης και σεβασμού της ιδιωτικής ζωής επιλύονται με τα κριτήρια που έχει διαπλάσει η νομολογία του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, η χρήση κρυφής κάμερας κατά τη διάρκεια συνέντευξης με στόχο την αποκάλυψη αθέμιτων ασφαλιστικών πρακτικών αποτελεί περιορισμένη παραβίαση του δικαιώματος του ασφαλιστή στην εικόνα και στη φήμη του, που δεν επισκιάζει το ζήτημα ευρύτερου ενδιαφέροντος που ανακύπτει. Συνεπώς, η καταδίκη των προσφευγόντων από τα εθνικά δικαστήρια συνιστά παραβίαση του άρ. 10 ΕΣΔΑ. (διαφων. γν.) ΕΔΔΑ 24.2.2015 Haldimann και λοιποί κατά Ελβετίας,

σελ. 52.

ΟΖΟΝ

Το άρ. 10 της Οδηγίας 2003/87/ΕΚ, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, σχετικά με τη θέσπιση συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου εντός της Κοινότητας και την τροποποίηση της Οδηγίας 96/61/ΕΚ του Συμβουλίου, έχει την έννοια ότι απαγορεύει την επιβολή φόρου δωρεάς όπως ο επίμαχος στην κύρια δίκη, εφόσον ο εν λόγω φορέας δεν σέβεται το προβλεπόμενο στο άρθρο αυτό όριο του 10% της κατανομής δικαιωμάτων εκπομπής έναντι τιμήματος, κάτι που απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να διακριβώσει. Η θέσπιση από τα κράτη μέλη μέτρων οικονομικής πολιτικής, όπως ελέγχου των τιμών που εφαρμόζονται στις τιμές ορισμένων αγαθών ή πόρων, για να καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο η αξία των δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου θα μετακυλίεται στους καταναλωτές δεν επιτρέπεται να αναιρεί την αρχή ότι τα εν λόγω δικαιώματα εκπομπής αερίων θερμοκηπίου κατανέμονται δωρεάν ούτε να αντιτίθεται στους σκοπούς της οδηγίας 2003/87. C- 43/14 (26.2.2015),

σελ. 77.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ

Η προστασία της οικογενειακής ζωής και των συμφερόντων του τέκνου εμπίπτουν στο προστατευτικό πεδίο του άρ. 8 ΕΣΔΑ. Παρά την πρόθεση των εθνικών δικαστηρίων να διατηρηθεί η νομιμότητα και να μην διατηρούνται τα αποτελέσματα παράνομων υιοθεσιών, η μη μεταγραφή πιστοποιητικού γέννησης τέκνου στα αρχεία αστικής κατάστασης, η απομάκρυνση ανηλίκου από τη θετή οικογένεια, καθώς και η τοποθέτησή του σε ίδρυμα προστασίας ανηλίκων συνιστούν παραβιάσεις του άρ. 8 ΕΣΔΑ. Η ανατροπή της υιοθεσίας και της μέχρι τότε υφιστάμενης κατάστασης θίγει τα συμφέροντα του τέκνου, το οποίο είχε αναπτύξει συναισθηματικούς δεσμούς με την ανάδοχη οικογένεια. ΕΔΔΑ 27.1.2015 Paradiso και Campanelli κατά Ιταλίας,

σελ. 43.

Σκέψεις με αφορμή την απόφαση “Paradiso και Campanelli κατά Ιταλίας, Β. Δόλκα,

σελ. 49.

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Απορριπτέα η αίτηση ακύρωσης κατά της ΚΥΑ υπ’ αριθμ. 201745/26.7.2011, με την οποία εγκρίθηκαν οι περιβαλλοντικοί όροι του έργου των μεταλλείων Κασσάνδρας. Η πλήρης αξιοποίηση των ήδη διαπιστωμένων και αξιόλογων κοιτασμάτων, μέσω μεταλλουργικής επεξεργασίας, και η μη εξέταση, πέραν της μηδενικής, άλλων εναλλακτικών λύσεων ως προς το εύρος της εκμετάλλευσης, δεν καθιστά πλημμελώς αιτιολογημένη την προσβαλλόμενη απόφαση, αφού η επένδυση εκλαμβάνεται ως ενιαία, σε συμφωνία προς τις κατευθύνσεις της ευρωπαϊκής πολιτικής και του εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού για την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου, έχει δε σχεδιασθεί, ώστε να επιτυγχάνεται αποτελεσματική προστασία του περιβάλλοντος. Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ’ όλα νομίμως αιτιολογημένη και δεν παραβιάζει το άρ. 57 Ν 998/1979 και τις διατάξεις των Οδηγιών 92/43/ΕΟΚ, 2006/118/ΕΚ, 2008/1/ΕΚ και 2001/42/ΕΚ και της σχετικής εθνικής νομοθεσίας. Ειδικώς, προκειμένου περί της πρώτης Οδηγίας, η προσβαλλόμενη δεν καθίσταται πλημμελής για το λόγο ότι η δέουσα εκτίμηση δεν είναι διακριτή από την ΜΠΕ. Εξάλλου, η προσβαλλόμενη λαμβάνει υπόψη τις επιπτώσεις του έργου στα ύδατα της περιοχής, στο ατμοσφαιρικό περιβάλλον και στο τοπίο και αιτιολογείται σχετικώς. Οι ισχυρισμοί των αιτούντων περί παράβασης της Οδηγίας 2004/35/ΕΚ για την περιβαλλοντική ευθύνη είναι απαράδεκτοι, καθώς στρέφονται κατά της σύμβασης μεταβίβασης, εν πάση δε περιπτώσει αβάσιμοι. Τέλος, η κρίση της Διοίκησης ως προς τα οφέλη που θα επιφέρει το έργο στην εθνική και την τοπική οικονομία αιτιολογείται νομίμως∙ κατά το μέρος δε που οι σχετικοί λόγοι ακύρωσης στρέφονται κατά της σύμβασης μεταβίβασης απορρίπτονται ως απαράδεκτοι. ΣτΕ 551/2015 (Τμήμα Ε΄, επταμ., 18.2.2015),

σελ. 105.

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Συνταγματικές στιγμές στην πολωνική ιστορία: από τις πρώιμες συνταγματικές «πρωτιές» στο κομμουνιστικό καθεστώς και στη σταδιακή μετάβαση στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, Β. Χρήστου,

σελ. 3.

ΥΠΕΡΗΜΕΡΙΑ

Παραπέμπεται στην Ολομέλεια αίτηση αναιρέσεως στρεφόμενη κατά της υπ’ αριθμ. 7074/2012 αποφάσεως του ΔΕφΑθ, καθώς κατά την κατάθεση της αίτησης δεν είχε κριθεί οριστικά ότι το άρ. 21 ΚΝΔΔ δεν αντίκειται στα άρ. 4 παρ. 1 και 20 παρ. 1 Σ, καθώς και στο άρ. 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ, ενόψει του άρ. 2 Ν 3900/2010. ΣτΕ 180/2015 (Τμήμα Β΄, 28.1.2015),

σελ. 104.

ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ

Το άρ. 63 ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους η οποία δεν παρέχει στον φορολογούμενο κάτοικο αλλοδαπής, ο οποίος απέκτησε στο κράτος μέλος αυτό εμπορικά εισοδήματα από μερίδια σε εταιρία τα οποία του μεταβίβασε ο γονέας του, με δωρεά προς νόμιμο κληρονόμο, τη δυνατότητα εκπτώσεως από τα εισοδήματα αυτά των ιδιωτικών προσόδων διατροφής που κατέβαλε στον εν λόγω γονέα ως αντιπαροχή για τη δωρεά, ενώ η ρύθμιση αυτή παρέχει τη δυνατότητα εκπτώσεως σε φορολογούμενο κάτοικο ημεδαπής. Κάτοικοι ημεδαπής και αλλοδαπής τελούν σε συγκρίσιμη κατάσταση όσον αφορά έξοδα ευθέως συνδεόμενα με την δραστηριότητα από την οποία προέκυψαν τα φορολογητέα εισοδήματα. Διαφορετική μεταχείριση τους δεν μπορεί να δικαιολογηθεί εν προκειμένω από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος, συνιστάμενους στην ισόρροπη κατανομής της φορολογικής εξουσίας μεταξύ των κρατών μελών ή στη διατήρηση της συνοχής του φορολογικού συστήματος. C- 559/13 (24.2.2015),

σελ. 65, 75.

Βάσιμη εν μέρει η άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως στρεφόμενης κατά της υπ’ αριθμ. 7075/2012 αποφάσεως του ΔΠρΑθ, κατά το μέρος που με την τελευταία κρίθηκε η αντίθεση του αρ.21 του Κώδικα Νόμων περί Δικών Δημοσίου στα αρ.4 παρ. 1Σ, 20 παρ. 1Σ και 6 παρ.1 ΕΣΔΑ σχετικά με το ύψος του επιτοκίου, ενώ κατά το μέρος αυτό η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί. Ωστόσο, λόγω της σπουδαιότητας του ζητήματος ερμηνείας του αρ. 2 του ν. 3900/2010 που άπτεται του παραδεκτού του λόγου αυτού και της επ’ αυτού αντίθετης νομολογίας του ΣτΕ, η υπόθεση παραπέμπεται στην Ολομέλεια. Απαράδεκτη, τέλος, κατά το μέρος που αφορά στο ζήτημα του χρόνου έναρξης της τοκοφορίας. ΣτΕ 179/2015 (Τμήμα Β΄, 28.1.2015),

σελ. 104.

ΦΟΡΟΣ ΑΚΙΝΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ

Απορριπτέα η προσφυγή κατά των εκκαθαριστικών σημειωμάτων φόρου ακίνητης περιουσίας φυσικών προσώπων (ΦΑΠ, άρ. 27 επ. Ν 3842/2010) για τα οικονομική έτη 2011 και 2012, η οποία εισήχθη πιλοτικά προς εκδίκαση ενώπιον του ΣτΕ, δυνάμει του άρ. 1 Ν 3900/2010. Ο ΦΑΠ είναι σύμφωνος προς το άρ. 78 παρ. 1 Σ∙ ούτε η ύπαρξη προσόδου από ορισμένο ακίνητο αποτελεί προϋπόθεση ή κριτήριο υπαγωγής στο ΦΑΠ ούτε η μη συνεκτίμηση της υπάρξεως ή μη εισοδήματος από το βαρυνόμενο ακίνητο συνιστά παράβαση της συνταγματικής αρχής της ίσης, αναλόγως της φοροδοτικής ικανότητας εκάστου, επιβαρύνσεως. Εξάλλου, οι λοιπές φορολογικές επιβαρύνσεις που επιβλήθηκαν ταυτόχρονα με τον ΦΑΠ, ενόψει του έκτακτου χαρακτήρα τους, δεν καθιστούν τον επίδικο πάγιο φόρο ακίνητης περιουσίας αντίθετο στο άρ. 4 παρ. 5 Σ (μειοψ.). Ο ΦΑΠ δεν αντίκειται, τέλος, στα άρ. 2 παρ. 1, 4 παρ. 1, 17, 21 παρ. 4 Σ, στην αρχή της αναλογικότητας και στο άρ. 1 ΠΠΠ ΕΣΔΑ. ΣτΕ 532/2015 (Ολ, 16.2.2015),

σελ. 93.

ΦΟΡΟΣ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ

Εφαρμόζοντας μειωμένο συντελεστή φόρου προστιθέμενης αξίας στην παροχή ψηφιακών ή ηλεκτρονικών βιβλίων, η Γαλλική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει των άρθρων 96 και 98 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2010/88/ΕΕ του Συμβουλίου, της 7ης Δεκεμβρίου 2010, εξεταζομένων σε συνδυασμό προς τα παραρτήματα II και III της ως άνω οδηγίας, όπως τροποποιήθηκε, και τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 282/2011 του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2011, για τη θέσπιση μέτρων εφαρμογής της οδηγίας 2006/112/ΕΚ. Η παροχή ηλεκτρονικών βιβλίων συνιστά «ηλεκτρονικά παρεχόμενη υπηρεσία» κατά την έννοια του άρ. 98 παρ. 2 εδ. 2 της οδηγίας, ενώ δεν μπορεί να θεωρηθεί ως «παράδοση αγαθών», καθώς από το ηλεκτρονικό βιβλίο λείπει το υλικό υπόθεμα (π.χ. υπολογιστής) που θα το καθιστούσε «ενσώματο αγαθό» με την έννοια άρ. 14 παρ. 1. Κατά συνέπεια, η παροχή αυτή θα πρέπει να χαρακτηρισθεί ως «παροχή υπηρεσιών» κατ’ άρ. 24 παρ. 1 της οδηγίας. Η ερμηνεία αυτή δεν κλονίζεται από την αρχή της φορολογικής ουδετερότητας. C- 479/13 (5.3.2015),

σελ. 78.

Τα άρ. 9 193 και 199 παρ. 1 στοιχ. ζ΄ της Οδηγίας 2006/112/ΕΚ, σχετικά με το κοινό σύστημα ΦΠΑ, έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε διάταξη του εθνικού δικαίου δυνάμει της οποίας, κατά την αναγκαστική εκποίηση ακινήτου, ο δικαστικός επιμελητής που έχει προβεί στην εκποίηση, βαρύνεται με τις υποχρεώσεις υπολογισμού, εισπράξεως και αποδόσεως του ΦΠΑ ο οποίος οφείλεται επί του προκύψαντος προϊόντος. Δεν αντίκειται στην αρχή της αναλογικότητας η ευθύνη του δικαστικού επιμελητή με το σύνολο της περιουσίας του για το ποσό του ΦΠΑ, στην περίπτωση κατά την οποία δεν εκπληρώνει την υποχρέωσή του προς είσπραξη και απόδοση του φόρου αυτού, εφόσον διαθέτει όντως όλα τα νομικά μέσα προς εκπλήρωσή της. Τα άρ. 206, 250 και 252 της Οδηγίας καθώς και η αρχή της φορολογικής ουδετερότητας έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε διάταξη του εθνικού δικαίου δυνάμει της οποίας ο καταβάλλων, που ορίζεται στη διάταξη αυτή, υποχρεούται να προβαίνει στον υπολογισμό, στην είσπραξη και στην απόδοση του ποσού του ΦΠΑ που οφείλεται για αναγκαστική εκποίηση αγαθών, χωρίς να μπορεί να εκπέσει τον ΦΠΑ επί των εισροών που έχει καταβληθεί από τον προμηθευτή κατά το χρονικό διάστημα από την έναρξη της φορολογικής περιόδου έως την ημερομηνία εισπράξεως του φόρου που οφείλει ο υποκείμενος στον φόρο. C- 499/13 (26.3.2015),

σελ. 82.

ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Η ψυχική ασθένεια και η νομική αμηχανία: το σύγχρονο πλέγμα προστασίας των ατόμων με ψυχικές διαταραχές Α. Οικονομοπούλου,

σελ. 26.