ΕΥΡΕΤΗΡΙΑ

ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

Τεύχος III/2015, Σεπτέμβριος - Δεκέμβριος 2015

Τετραμηνιαία περιοδική έκδοση υπό την αιγίδα του Τομέα Δημοσίου Δικαίου του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Εκδίδεται από το 1987

Αγόρασέ το στο nb.org

ΦΠ €36.00
ΝΠ €40.00 *

* Οι τιμές περιλαμβάνουν ΦΠΑ.

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

ΑΠΟΡΡΗΤΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ

Η αθέμιτη καταγραφή συνομιλίας ως αποδεικτικό μέσο και η προβληματική στάση της σύγχρονης νομολογίας, Γεώργιος Τσαούσης,

σελ. 263.

ΑΡΧΗ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΑΜΟΙΒΗΣ

Αναιρετέα η υπ’ αριθμ. 42/2009 απόφαση του ΠολΠρ Ιωαννίνων, με την οποία έγινε δεκτό ότι μοναδική προϋπόθεση για τη χορήγηση της ειδικής παροχής των 176 ευρώ, των υπαλλήλων του Δημοσίου, των ΟΤΑ και των ΝΠΔΔ, είναι η υπαγωγή τους στο ενιαίο μισθολόγιο της Δημόσιας Διοίκησης. Η παροχή του άρ. 14 N 3016/2002 δεν συνιστά ευθεία και γενική αύξηση των αποδοχών όλων των υπαλλήλων ΟΤΑ και των ΝΠΔΔ, αλλά παρέχεται μόνο επί ασκήσεως της διακριτικής ευχέρειας της Διοίκησης μετά τη συνεκτίμηση της δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας. Δεν μπορεί να θεμελιωθεί στη συνταγματική αρχή της ισότητας δικαίωμα των διοικουμένων και αντίστοιχη υποχρέωση της Διοίκησης για την επέκταση μη νόμιμης δράσης της Διοίκησης, αδιαφόρως αν αυτή ασκείται με ατομικές ή κανονιστικές πράξεις. Αλυσιτελής η αποστολή προδικαστικού ερωτήματος στο ΔΕΕ. ΑΠ 17/2015 (Ολ, 15.10.2015), σελ. 350.

ΔΙΚΑΙΟ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Θεία Δίκη: η Στεντόρειος κέλευσις του Φυσικού Δικαίου, Δρ. Ιάκωβος Καρεκλάς,

σελ. 279.

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ (ΔΕΕ)

Ο έλεγχος του σκοπού του νομοθέτη από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Σκέψεις με αφορμή την υποβολή προδικαστικών ερωτημάτων από το Συμβούλιο της Επικρατείας, Θεοδώρα Θ. Ζιάμου,

σελ. 243.

Σχόλιο: Η απόφαση Gauweiler του ΔΕΕ – Προς μια ενδυνάμωση του διαλόγου των δικαστών στην ενωμένη Ευρώπη, Μ. Κούρτης,

σελ. 326.

ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ

Η ιατρική απόφαση διακοπής της διατροφής και ενυδάτωσης ασθενούς σε κωματώδη κατάσταση δε συνιστά παραβίαση των άρ. 2, 6 και 8 ΕΣΔΑ, καθώς το Κράτος παρέχοντας σαφές νομοθετικό πλαίσιο για τη λήψη της σχετικής απόφασης, που έθετε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τη θέληση του ασθενούς, και τη δυνατότητα επανεξέτασής της με ένδικα μέσα, συμμορφώνεται με τις θετικές υποχρεώσεις του μέσα στο περιθώριο εκτιμήσεως που του επιβάλλεται, δεδομένης της πολυπλοκότητας των νομικών, επιστημονικών και ηθικών ζητημάτων που εγείρονται και της έλλειψης ομοφωνίας μεταξύ των Συμβαλλομένων Κρατών. Σημειώνεται ότι η απόσυρση θεραπείας δεν ισοδυναμεί με ευθανασία ώστε δεν εξετάζονται οι αρνητικές υποχρεώσεις του Κράτους. ΕΔΔΑ, 5.6.2015, Lambert και λοιποί κατά Γαλλίας, σελ. 295,

316.

Σχόλιο: L’affaire Lambert ou la compatibilité d’ un droit au «laisser mourir» avec la Convention européenne des droits de l’homme (Note sous CourEDH, Lambert et autres c. France, req. no. 46043/14, 5 juin 2015), Evangelia VASALOU,

σελ. 303.

ΚΑΤΑΣΧΕΣΗ

Απορριπτέα στο σύνολό της η αίτηση αναιρέσεως της υπ’ αριθμ. 771/2011 αποφάσεως του ΔΠρωτ Θεσ/νίκης, καθώς νόμιμη κρίθηκε η κατάσχεση τραπεζικών λογαριασμών φορολογούμενου σε περίπτωση μη απόδοσης ΦΠΑ. Τα επίδικα μέτρα δεν έχουν γνήσιο κυρωτικό χαρακτήρα, εφόσον δε δεν είναι δυσανάλογα προς τον προαναφερόμενο σκοπό της διατηρήσεως των περιουσιακών στοιχείων του παραβάτη, ώστε να καταστεί δυνατή η ικανοποίηση των φορολογικών αξιώσεων του Δημοσίου κατ’ αυτού, περιορίζουν θεμιτώς την οικονομική και επαγγελματική ελευθερία του καθού (μειοψ). ΣτΕ 2297/2015 (Τμήμα Β΄, 10.6.2015),

σελ. 345.

ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ

H απαγόρευση της καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος στον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (ΧΘΔΕΕ), Βασίλης Γ. Τζέμος,

σελ. 260.

NE BIS IN IDEM

Η επιβολή πολλαπλού τέλους στα πλαίσια της διοικητικής διαδικασίας για το αδίκημα της φοροδιαφυγής συνιστά «κατηγορία ποινικού χαρακτήρα», ενόψει των -διαζευκτικά λαμβανομένων υπόψη- κριτηρίων του νομικού χαρακτηρισμού του επίμαχου μέτρου στο εθνικό δίκαιο, της ίδιας της φύσης του και της φύσης και του βαθμού σοβαρότητας της «κύρωσης¨, την οποίαν εκ των προτέρων υπόκειται το θιγόμενο πρόσωπο. Περαιτέρω, προς τήρηση της αρχής ne bis in idem, από τη στιγμή της επίκλησης της ποινικής διαδικασίας εκ μέρους του διαδίκου, το διοικητικό δικαστήριο οφείλει να εξετάζει με δική του πρωτοβουλία τις επιδράσεις που θα μπορούσαν να έχουν οι αθωωτικές αποφάσεις ποινικού δικαστηρίου στην εκκρεμή διοικητική διαδικασία. Κατά τούτο, η μη λήψη υπόψη των αθωωτικών ποινικών κρίσεων για το αδίκημα της λαθρεμπορίας και η περαιτέρω διοικητική καταδίκη σε επιβολή προστίμου συνιστά παραβίαση του τεκμηρίου της αθωότητας του άρ. 6 παρ. 2 ΕΣΔΑ και του άρ. 4 του υπ’ αριθμ. 7ου ΠΠ. Τέλος, η διάρκεια είκοσι δύο ετών για τρείς δίκες και, η -ελλείψει αναδρομικότητας του Ν 4055/2010- απουσία σχετικού αποτελεσματικού ενδίκου βοηθήματος προς καταγγελία της διάρκειας της διαδικασίας θεμελιώνουν αντιστοίχως παραβιάσεις των άρ. 6 παρ. 1 και 13 ΕΣΔΑ. ΕΔΔΑ, 30.4.2015, Καπετάνιος και λοιποί κατά Ελλάδος,

σελ. 288.

Αναιρετέα η υπ’ αριθμ. 732/2011 απόφαση του ΔΕφΠειρ, με την οποία ακυρώθηκε πράξη επιβολής πολλαπλού τέλους λόγω διάπραξης της τελωνειακής παράβασης της λαθρεμπορίας πετρελαίου, έπειτα από εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του άρ. 97 παρ. 8 Ν 1165/1918 και του άρ. 5 παρ. 2 του ΚΔΔικ. Η αμετάκλητη αθωωτική απόφαση ποινικού δικαστηρίου δεν αποκλείει την αιτιολογημένη διαφορετική κρίση στα πλαίσια της διοικητικής δίκης προκειμένου για επιβολή πολλαπλού τέλους λόγω λαθρεμπορίας, διότι οι ως άνω ρυθμίσεις δεν κρίνονται αντίθετες με την αρχή της ισότητας των διαδίκων των άρ. 4 παρ. 1 και 20 παρ. 1 Σ (μειοψ). Στα πλαίσια της αυτοτέλειας διοικητικών και ποινικών κυρώσεων, η επιβολή πολλαπλού τέλους διαφέρει κατά τον τυπικό της χαρακτηρισμό στην ελληνική νομοθεσία, καθώς και κατά τη φύση και το χαρακτήρα της από τις stricto sensu ποινικές κυρώσεις, συνιστώντας κύρωση με χαρακτήρα διοικητικό (μειοψ.). Η εκ μέρους δε του κράτους επιβολή διαδοχικώς μιας φορολογικής και ποινικής κύρωσης για την ίδια παράβαση, κρίνεται ως επιτρεπτή, καθώς δεν υπάρχει σύγκρουση με την αρχή ne bis in idem, που διαλαμβάνεται στο άρ. 3 παρ. 1 του 7ου ΠΠ της ΕΣΔΑ, καθώς και στο άρ. 50 ΧΘΔΕΕ. ΣτΕ 1741/2015 (Ολ, 11.8.5.2015),

σελ. 336.

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ

Απορριπτέα αίτηση ακυρώσεως στρεφόμενη κατά της υπ’ αριθμ. 2008/3.11.2014 αποφάσεως της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής. Αρχικά, συντρέχουν οι εξαιρετικές προϋποθέσεις υπό τις οποίες επιτρεπτώς περιλαμβάνονται στον τυπικό νόμο οι συγκεκριμένες ατομικές ρυθμίσεις που περιέχει το άρ. 42 παρ. 4 Ν 4277/2014 και οι οποίες συνίστανται, αφενός στην εντοπισμένη μετατόπιση ρυμοτομικών και οικοδομικών γραμμών πέριξ του γηπέδου και, αφετέρου, στην άρση της αναδάσωσης του τμήματος του άλσους Νέας Φιλαδέλφειας που επηρεάζεται από τη μετατόπιση του γηπέδου και των ως άνω οικοδομικών και ρυμοτομικών γραμμών, αφού οι εν λόγω ατομικές ρυθμίσεις, ανεξαρτήτως της συμβατότητας του περιεχομένου τους με το άρ. 24 Σ, εξειδικεύουν, πάντως, και συμπληρώνουν ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα, τις προβλέψεις του νέου Ρ.Σ.Α. που εγκρίθηκε με τον ίδιο τυπικό νόμο. Για την έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης προηγήθηκε ειδική επιστημονική μελέτη τεκμηρίωσης των νομοθετικών επιλογών που να λαμβάνει υπόψη τη φυσιογνωμία και την ιδιαιτερότητα της περιοχής και δη του προσφυγικού οικισμού ύστερα από την εξέταση εναλλακτικών λύσεων και την αξιολόγηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων, χωρίς μάλιστα να αμφισβητούνται ειδικότερα οι προαναφερόμενες διαπιστώσεις της μελέτης, ενόψει της οποίας υιοθετήθηκαν οι επίμαχες νομοθετικές επιλογές. Τέλος, η διαδικασία δημοσιοποίησης και διαβούλευσης πολεοδομικών ρυθμίσεων που επιχειρούνται με τυπικό νόμο στις εξαιρετικές περιπτώσεις που αυτό είναι επιτρεπτό, δεν μπορεί να ταυτίζεται με την προβλεπόμενη στη συνήθη περίπτωση πολεοδομικών ρυθμίσεων επιχειρουμένων, κατά τον κανόνα, με διοικητική πράξη. ΣτΕ 2153/2015 (Ολ, 5.6.2015),

σελ. 339.

ΣΩΜΑΤΕΙΑ

Συνιστά παραβίαση του άρ. 11 ΕΣΔΑ η απόρριψη της αίτησης καταχώρησης σωματείου από τα ελληνικά δικαστήρια στη βάση προληπτικού ελέγχου νομιμότητας και με την επίκληση του κινδύνου διατάραξης της δημόσιας τάξης από τη λειτουργία σωματείου με καταστατικό σκοπό να αναδείξει τον πολιτισμό εθνικής μειονότητας που κατοικεί στην Ελλάδα. Η δυνατότητα εκ των υστέρων διάλυσης του σωματείου στην περίπτωση που όντως διαταράσσεται η δημόσια τάξη από τη λειτουργία του αποτελεί επαρκές μέσο για τη διαφύλαξη των συμφερόντων του κράτους όπως προκύπτει από το σύνολο της συναφούς νομολογίας. ΕΔΔΑ, 9.7.2015 Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού κατά Ελλάδος, σελ. 312,

316.