ΕΥΡΕΤΗΡΙΑ

ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

Τεύχος Ι/2016, Ιανουάριος - Φεβρουάριος - Μάρτιος - Απρίλιος 2016

Τετραμηνιαία περιοδική έκδοση υπό την αιγίδα του Τομέα Δημοσίου Δικαίου του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Εκδίδεται από το 1987

Αγόρασέ το στο nb.org

ΦΠ €36.00
ΝΠ €40.00 *

* Οι τιμές περιλαμβάνουν ΦΠΑ.

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

ΑΔΕΙΑ (Εργατ. Δικ.)

Οι διατάξεις των Οδηγιών 96/34/ΕΚ, όπως ισχύει, και 2006/54/ΕΚ έχουν την έννοια ότι αντιβαίνει σε αυτές εθνική ρύθμιση η οποία προβλέπει ότι δημόσιος υπάλληλος δεν έχει δικαίωμα γονικής αδείας σε περίπτωση κατά την οποία η σύζυγός του δεν εργάζεται ή δεν ασκεί οποιοδήποτε επάγγελμα, εκτός αν, λόγω σοβαρής πάθησης ή βλάβης, κριθεί ανίκανη να αντιμετωπίσει τις ανάγκες ανατροφής του παιδιού. C-222/14 (16.7.2015),

σελ. 84.

Κατά την αληθή έννοια των διατάξεων της παρ. 21 του άρ. 44 ΚΟΔΚΔΛ, σε συνδ. με το άρ. 52 παρ. 4 ΥΚ και ενόψει των διατάξεων των άρ. 21 παρ. 1 και 4 παρ. 1 Σ, του άρ. 10 παρ. 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης περί Υιοθεσίας Ανηλίκων, των άρ. 1560 επ. ΑΚ, του άρ. 33 παρ. 2 ΧΘΔΕΕ και της Οδηγίας 2010/18/ ΕΕ, σε περίπτωση υιοθεσίας από δικαστικό λειτουργό δύο τέκνων διαφορετικής ηλικίας, ο θετός γονέας δικαιούται να λάβει, πέραν της άδειας ανατροφής εννέα μηνών με αποδοχές για το πρώτο θετό τέκνο, επιπλέον άδεια ανατροφής έξι μηνών, με αποδοχές, για το δεύτερο θετό τέκνο. ΣτΕ 4088/2015 (Τμήμα Γ΄, 19.11.2015),

σελ. 107.

ΑΚΙΝΗΤΑ

Ακυρωτέα η παράλειψη της διοίκησης να προβεί στην έκδοση απόφασης αναπροσαρμογής των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων, αφού δεν υπάρχει δυνατότητα παράτασης της προ¬θεσμίας του αρ. 50 ΠΔ 18/1989 (μειοψ). Κατά το άρ. 50 παρ. 2 ΠΔ 18/1989 και για λόγους δημοσίου συμφέροντος κρίνε¬ται ότι τα αποτελέσματα της απόφασης πρέπει να αναδράμουν στο χρόνο λήξης της προθεσμίας έκδοσης απόφασης προσαρ¬μογής από τη διοίκηση και όχι στο χρόνο συντέλεσης της πα¬ράλειψης (μειοψ.). ΣτΕ 4446/2015 (Ολ, 15.12.2015),

σελ. 109.

ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΟΤΗΤΑ

Εν μέρει δεκτή αίτηση ακυρώσεως κατά της ΠΟΛ. 1167/2.8.2011, απόφασης του Αναπληρωτή ΥπΟικ, με θέμα την ειδική εισφορά αλληλεγγύης στα φυσικά πρόσωπα, την έκτακτη εισφορά σε αντικειμενικές δαπάνες και το τέλος επιτηδεύματος. Αβασίμως προβάλλεται, ότι κατά παράβαση της αρχής της περιορισμένης κατ’ άρ. 78 παρ. 2 Σ αναδρομικότητας του φόρου υπολογίζεται η εισφορά αλληλεγγύης επί εισοδημάτων, που έχουν προκύψει πριν το 2010, αφού τα εν λόγω εισοδήματα δεν είναι αντικείμενο του φόρου αλλά κριτήριο υπολογισμού του. ΣτΕ 2563/2015 (Ολ, 29.6.2015),

σελ. 100.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΑΡΧΕΣ

Ανεφάρμοστη η διάταξη του αρ. 55 παρ. 10 Ν 4339/2015, κατά το μέρος που προβλέπει την άμεση, από την έναρξη ισχύος του, απομάκρυνση μελών ΑΔΑ, των οποίων η θητεία έχει λήξει, αφού η πρόβλεψη του άρ. 3 παρ. 2 Ν 3051/2002 για αυτοδίκαιη πα¬ράταση της θητείας των εν λόγω μελών μέχρι το διορισμό νέων, και με ανώτατο όριο τους 6 μήνες, απηχεί τη συνταγματική αρ¬χή συνεχούς λειτουργίας των ΑΔΑ. Αμφίβολης συνταγματικό¬τητας η αυτή διάταξη. ΑΠΔΠΧ Γνωμ. 5/2015,

σελ. 113.

ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ

Η προστασία της βιοποικιλότητας μέσα από τον έλεγχο του λαθρεμπορίου της άγριας ζωής: Πρόσφατες εφαρμογές στη νομολογία του ΔΕΕ, Ηλίας Κουβαράς,

σελ. 9.

ΓΑΜΟΣ

Βάσει του εσωτερικού και του διεθνούς δικαίου το δικαίωμα των ομοφύλων ζευγαριών στο γάμο είναι πλέον συνταγματικό και ως εκ τούτου οι δήμαρχοι οφείλουν να τελούν, ανεξάρτητα από τις προσωπικές τους αντιλήψεις, τους γάμους μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Conseil d’État υπ’ αριθμ. 369834- M. C. και λοιποί,

σελ. 97.

Ο γάμος ως θεσμός ενέχει μια ιστορία συνέχειας αλλά και αλλαγών ακολουθώντας τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις. Οι αιτούντες επιδιώκουν την αναγνώριση του δικαιώματος στο γάμο εξαιτίας της υπερβατικής και διαχρονικής αξίας του γάμου ως μέσου για την επίτευξη της πραγματικής αφοσίωσης. Η 14η τροποποίηση του συντάγματος επιβάλλει την αναγνώριση του γάμου ομοφυλοφίλων, ως επιλογή κεντρική για την προσωπική αξιοπρέπεια και αυτονομία, έννοιες που νοηματοδοτούνται με βάση τις κοινωνικές εξελίξεις (μειοψ.). Obergefell et al v Hodges, Director, Ohio Department of Health, et al,

σελ. 97.

ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ

Το άρ. 25 παρ. 6 της Οδηγίας 95/46/ΕΚ υπό το πρίσμα των άρ. 7, 8 και 47 του Χάρτη, έχει την έννοια ότι απόφαση που εκδίδεται βάσει της διατάξεως αυτής, όπως η απόφαση 2000/520/ΕΚ της Επιτροπής, βάσει της οδηγίας 95/46, σχετικά με την επάρκεια της προστασίας που παρέχεται από τις αρχές ασφαλούς λιμένα για την προστασία της ιδιωτικής ζωής και τις συναφείς συχνές ερωτήσεις που εκδίδονται από το Υπουργείο Εμπορίου των ΗΠΑ, δεν εμποδίζει την αρχή ελέγχου κράτους μέλους, υπό την έννοια του άρ. 28 της Οδηγίας αυτής, να εξετάσει αίτηση προσώπου σχετικά με την προστασία των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν, τα οποία έχουν διαβιβαστεί από κράτος μέλος προς την εν λόγω τρίτη χώρα, όταν το πρόσωπο αυτό υποστηρίζει ότι η νομοθεσία και η πρακτική στην χώρα αυτή δεν εξασφαλίζουν ικανοποιητικό επίπεδο προστασίας. C-362/14 (6.10.2015),

σελ. 61.

Σχολιασμός της απόφαση του Δ.Ε.Ε. για το Facebook (C-362/14, Schrems), Ευγενία Αλεξανδροπούλου-Αιγυπτιάδου,

σελ. 70.

ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ

Το άρ. 1 παρ. 8 της Οδηγίας 2004/18/ΕΚ έχει την έννοια ότι ο όρος «οικονομικός φορέας» του εδ. β΄ της διατάξεως αυτής συμπεριλαμβάνει τις δημόσιες διοικητικές αρχές. Αν και στο μέτρο που σε ορισμένους φορείς έχει παρασχεθεί η δυνατότητα να προσφέρουν στην αγορά υπηρεσίες έναντι αμοιβής, έστω και ευκαιριακά, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να απαγορεύσουν στους φορείς αυτούς να συμμετέχουν σε διαδικασίες συνάψεως δημοσίων συμβάσεων με αντικείμενο την παροχή αυτών των υπηρεσιών. C-203/14 (6.10.2015),

σελ. 90.

Παραπέμπεται στην Ολομέλεια λόγω μείζονος σπουδαιότητας η κρίση για το παραδεκτό της αίτησης και για τη συνταγματικότητα των διατάξεων της παρ. 1 και 2 του άρ. 324 Ν 4072/2012. Ο συμ¬βιβασμός ως νομική βάση για τη σύναψη συμφωνιών στο δημόσιο δίκαιο χρειάζεται ad hoc νομικό έρεισμα. Παραδεκτώς προσβάλλεται η δέσμευση υπο¬γραφής του ΥπΟικ ως μονομερής εκτελεστή πράξη, η οποία κα¬τά τεκμήριο υπάγεται στο ΣτΕ (μειοψ.). Απαραδέκτως προσβάλλο-νται η ίδια η σύμβαση ως δικαιοπραξία του Ελληνικού Δημοσίου, εκτός των ορίων ελέγχου του ΣτΕ κατά άρ. 95 παρ. 1 Σ, και η πρά¬ξη διορισμού των μελών του εποπτικού συμβουλίου ως διοικητι¬κή διαφορά ουσίας, υπαγόμενη στο ΔΕφ. Το ζήτημα του εννόμου συμφέροντος των αιτούντων θα κριθεί από την Ολομέλεια. ΣτΕ 3930/2015 (Τμήμα Δ΄, 10.11.2015),

σελ. 106.

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Ο όρος «διάκριση βάσει εθνοτικής καταγωγής», κατά την έννοια της Οδηγίας 2000/43/ΕΚ και, ιδίως, των άρ. 1 και 2 παρ. 1 έχει την έννοια ότι, σε περίπτωση τοποθέτησης του συνόλου των μετρητών καταναλώσεως ηλεκτρικής ενέργειας σε συνοικία κατοικούμενη κυρίως από Ρομά σε ύψος αισθητά μεγαλύτερο απ’ ό,τι σε άλλες συνοικίες, πρέπει να εφαρμόζεται ανεξαρτήτως του εάν το ως άνω συλλογικό μέτρο θίγει πρόσωπα συγκεκριμένης εθνοτικής καταγωγής ή πρόσωπα τα οποία, χωρίς να είναι αυτής της καταγωγής, υφίστανται, από κοινού με τα πρώτα, τη λιγότερο ευνοϊκή μεταχείριση ή περιέρχονται στη μειονεκτική θέση. C-83/14 (16.7.2015),

σελ. 83.

Απορριπτέα ως αβάσιμη έφεση κατά της υπ’ αριθμ. 1133/2011 αποφάσεως του ΔΕφΑθ, καθώς η ρύθμιση της παρ. 2 του άρ. 7 ΠΔ 135/2006, κατά την οποία άνδρες και γυναίκες υποψήφιοι για διορισμό στη δημοτική αστυνομία υποβάλλονται σε αθλητικές δο¬κιμασίες με κοινά όρια επιδόσεων, δεν στοιχειοθετεί αδικαιολό¬γητη έμμεση διάκριση λόγω φύλου. ΣτΕ 4301/2015 (Τμήμα Γ΄, επταμ., 3.12.2015),

σελ. 108.

Η διακοπή της χορήγησης στην προσφεύγουσα μειωμένου επιδόματος αναπηρίας λόγω σωματικής ανικανότητας προς εργασία μετά την γέννηση των δίδυμων τέκνων της και την πρόθεσή της να εργαστεί με μειωμένο ωράριο, επί τη βάσει μικτής μεθόδου υπολογισμού της αναπηρίας ενέχει έμμεση διάκριση λόγω φύλου. ΕΔΔΑ, 2.2.2016, Di Trizio κατά Ελβετίας,

σελ. 60.

ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ

Η καθυστέρηση στον πρώτο βαθμό δικαιοδοσίας και στην παροχή αναστολής από τον Εισαγγελέα στην κατ’ έφεση δίκη οδήγησε στην παραγραφή των αδικημάτων, με συνέπεια την απώλεια του δικαιώματος του αιτούντος να παραστεί ως πολιτικώς ενάγων λόγω ηθικής βλάβης, γεγονός το οποίο συνιστά παραβίαση του άρ. 6 ΕΣΔΑ. ΕΔΔΑ, 22.9.2015, Ρόκας κατά Ελλάδος,

σελ. 57.

ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΡΧΕΣΘΑΙ

Δεν συνιστά παραβίαση του άρ. 11 παρ. 2 ΕΣΔΑ η ποινική κύρωση που επιβλήθηκε σε αγρότες οι οποίοι είχαν καταλάβει δημόσιο δρόμο στα πλαίσια κινητοποιήσεων. Η παρακώλυση της κυκλοφορίας δεν αποτελεί δικαίωμα που απορρέει από το άρ. 11 ΕΣΔΑ και το Κράτος έχει υποχρέωση να την αποτρέψει ενόψει της υποχρέωσης εξασφάλισης της ελεύθερης κυκλοφορίας των αγαθών που απορρέει από την ιδιότητά του ως μέλους της ΕΕ. ΕΔΔΑ (ΤΕΣ), 15.10.2015, Kudreviius και λοιποί κατά Λιθουανίας,

σελ. 58.

Οι εθνικές αρχές έχουν τη θετική υποχρέωση επικοινωνίας με τους διαδηλωτές για τη διασφάλιση της ειρηνικής διεξαγωγής συγκέντρωσης, της αποτροπής αταξίας και της ασφάλειας των πολιτών. Παράλληλα, η σύλληψη, προφυλάκιση και διοικητική ποινή κατά του προσφεύγοντος για το αδίκημα της παρεμπόδισης της κυκλοφορίας και της αντίστασης κατά της αρχής δεν εξυπηρετούσε κάποια “επιτακτική κοινωνική ανάγκη”, αλλά αντιθέτως αποτελούσε μέτρο βαρέως δυσανάλογο με την επιδιωκόμενο στόχο. ΕΔΔΑ, 5.1.2016, Frumkin κατά Ρωσίας,

σελ. 59.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Παραβίαση του δικαιώματος στην εκπαίδευση του άρ. 2 ΠΠΠ με τη μορφή της μη αναλογικής προσβολής του, προκειμένου να προστατευθεί η υγεία του κοινωνικού συνόλου. ΕΔΔΑ, 6.10.2015, Memlika κατά Ελλάδος,

σελ. 57.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

Το άρ. 49 ΣΛΕΕ πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική νομοθεσία κράτους μέλους σχετική με καθεστώς φορολογικής ενσωματώσεως δυνάμει της οποίας μητρική εταιρία επικεφαλής ενοποιημένου ομίλου επωφελείται από τη φορολογική ουδετερότητα στην οποία υπόκειται ο συνυπολογισμός τμήματος των εξόδων και των λοιπών επιβαρύνσεων, ενώ παρόμοια ουδετεροποίηση δεν αναγνωρίζεται, σύμφωνα με την ίδια νομοθεσία, για τα μερίσματα που της διανέμουν οι θυγατρικές της που είναι εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος, οι οποίες, εάν ήταν ημεδαπές, θα μπορούσαν αντικειμενικά, εφόσον το επιθυμούσαν, να ενταχθούν στον ενοποιημένο φορολογικώς όμιλο. C-386/14 (2.9.2015),

σελ. 85.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ

Συνιστά παραβίαση της ελευθερίας έκφρασης η παράλειψη των ελβετικών δικαστηρίων να σταθμίσουν με βάση την αρχή της αναλογικότητας τα θιγόμενα συμφέροντα από τη δήλωση του αιτούντος που αμφισβητεί την ακρίβεια του χαρακτηρισμού “γενοκτονία”, όσον αφορά στις μαζικές επιχειρήσεις σφαγών και απελάσεων των Τούρκων εναντίον των Αρμενίων το 1915. ΕΔΔΑ (ΤΕΣ), 15.10.2015, Perinçek κατά Ελβετίας,

σελ. 27.

Το ύφος ενός δημοσιογραφικού άρθρου, στρεφόμενου κατά των πράξεων διοίκησης ενός πολιτικού προσώπου, δεν αρκεί καθεαυτό για την επέμβαση στην ελευθερία έκφρασης, στο μέτρο που τα εθνικά δικαστήρια καλούνται να διαχωρίσουν μεταξύ γεγονότων και αξιολογικών κρίσεων, εξετάζοντας το φόντο της υπόθεσης, το δημόσιο συμφέρον ή την πρόθεση του συντάκτη. ΕΔΔΑ, 22.9.2015, Kουτσολιόντος και Πανταζής κατά Ελλάδος,

σελ. 57.

Η επιβολή χρηματικού προστίμου σε εκδοτικό οίκο λόγω δημοσιεύματος που αφορά στην προσωπική ζωή Πρίγκιπα, όπως επίσης και σε ζητήματα αναγνώρισης του τέκνου του αποτελεί δυσανάλογο περιορισμό της ελευθερίας έκφρασης του άρ. 10. ΕΔΔΑ (ΤΕΣ), 10.11.2015, Couderc and Hachette Filipacchi Associés κατά Γαλλίας,

σελ. 59.

ΕΜΠΟΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Η ισχύουσα ελληνική νομοθεσία για την πρόληψη και καταστολή της εμπορίας ανθρώπων, καθώς και την προστασία των θυμάτων αυτής, ανταποκρίνεται στις θετικές υποχρεώσεις που επιβάλλει στα κράτη το άρ. 4 ΕΣΔΑ. Ωστόσο, η υπέρβαση από τις ελληνικές αρχές του ευλόγου χρόνου για τον χαρακτηρισμό της προσφεύγουσας ως θύματος εμπορίας ανθρώπων αποτέλεσε ουσιώδες ελάττωμα αναφορικά με τα επιχειρησιακά μέτρα που θα μπορούσαν να ληφθούν προς προστασία του θύματος. Η μεσολάβηση πέντε ετών και δέκα περίπου μηνών για την πρωτοβάθμια εκδίκαση της υπόθεσης, καθώς και η απουσία στην εθνική έννομη τάξη ενός αποτελεσματικού ενδίκου μέσου για την καταγγελία της διάρκειας της διαδικασίας, συνιστούν παραβίαση των άρ. 6 παρ. 1 και 13 ΕΣΔΑ αντιστοίχως. ΕΔΔΑ, 21.1.2016, L.E. κατά Ελλάδος,

σελ. 49.

ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΕΙΣ

Απορριπτέα η αίτηση αναιρέσεως της Επιτροπής, δεδομένου ότι Επιτροπή δεν επικαλείται νομική πλημμέλεια της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης με έννομη βάση το δίκαιο της Ένωσης, επιδιώκοντας μόνο να υποκαταστήσει την ερμηνεία του Γενικού Δικαστηρίου ως προς την προϋπόθεση της ύπαρξης παρατυπίας, που προσάπτεται στη μέθοδο υπολογισμού των δαπανών προσωπικού, για την αναστολή πληρωμών στις συμφωνίες επι- χορηγήσεως υπ’ αριθ. 215754 και 215952. C-78/14 P (29.10.2015),

σελ. 73.

Η διττή νομική θέση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις συμβά¬σεις επιδότησης της Ε.Ε. στον τομέα έρευνας και ανάπτυξης, Αποστόλης Σκουλίκης / Αλέξανδρος Πολίτης,

σελ. 79-82.

ΕΡΤ

Απορρίπτεται ως αβάσιμη στο σύνολό της η αίτηση ακύρωσης κατά των προσβαλλόμενων ΚΥΑ περί κατάργησης της ΕΡΤ και σύστασης της ΝΕΡΙΤ. ΣτΕ 3914/2015 (Ολ, 9.11.2015),

σελ. 106.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (ΕΣΔΑ)

Παρά την έλλειψη αποτελεσματικού ελέγχου επί του εδάφους της αυτοανακηρυχθείσας Δημοκρατίας της Υπερδνειστερίας, θεμελιώνεται, βάσει του αρ. 1 ΕΣΔΑ, θετική υποχρέωση της Μολδαβίας, να λαμβάνει όλα τα νομικά και διπλωματικά μέσα για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων που απορρέουν από την ΕΣΔΑ, ενώ, αντίθετα, λόγω της εξάρτησης της Υπερδνειστερίας από τη Ρωσία, η άσκηση αποτελεσματικού ελέγχου θεμελιώνει εξωεδαφική δικαιοδοσία επί του εν λόγω εδάφους και της τελευταίας σε σχέση με την εφαρμογή της ΕΣΔΑ. ΕΔΔΑ (ΤΕΣ), 23.2.2016, Mozer κατά Μολδαβίας και Ρωσίας,

σελ. 61.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΕΝΤΑΛΜΑ ΣΥΛΛΗΨΗΣ

Σύμφωνα με τον κανόνα που τίθεται στο άρ. 15 της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 κρίθηκε ότι η δικαστική αρχή εκτελέσεως εξακολουθεί να υποχρεούται να εκδώσει την απόφαση για την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως μετά την πάροδο των τασσομένων στο άρ. 17 προθεσμιών. Στην κατάσταση αυτή, δεν υπάρχει αντίθεση του άρ. 12 της ίδιας αποφάσεως-πλαισίου σε συνδυασμό με το άρ. 17 αυτής και υπό το πρίσμα του άρ. 6 του Χάρτη με τη συνέχιση της κρατήσεως του καταζητούμενου, σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους εκτελέσεως, ακόμα και αν η συνολική διάρκεια της περιόδου κρατήσεως υπερβαίνει τις προθεσμίες αυτές, καθόσον η διάρκεια αυτή δεν είναι υπερβολική λαμβανομένων υπόψη των χαρακτηριστικών της διαδικασίας της κύριας δίκης. C-237/15 PPU (16.7.2015),

σελ. 84.

ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΖΩΗ

Συντρέχει παραβίαση της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής του κρατουμένου, όταν το κράτος παραλείπει να προβεί στα κατάλληλα μέτρα για την προάσπιση του σκοπού αυτού, όπως η παροχή στοιχειώδους ιδιωτικότητας στην καθημερινή χρήση χώρων υγιεινής χωρίς να είναι ορατός από τους υπόλοιπους συγκρατουμένους του, κατά το άρ. 8 ΕΣΔΑ. ΕΔΔΑ, 15.12.2015, Szafranski κατά Πολωνίας,

σελ. 59.

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΝΑΓΚΗΣ

Απορρίπτεται η προσφυγή ακυρώσεως κατά της αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση καταχώρισης προ- τάσεως ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας πολιτών, σκοπός της οποίας ήταν να καθιερωθεί στην ενωσιακή νομοθεσία η αρχή της καταστάσεως ανάγκης, κατά την οποία, οσάκις η εξυπηρέτηση επαχθούς χρέους απειλεί την οικονομική και πολιτική υπόσταση κράτους, η άρνηση καταβολής του χρέους αυτού είναι αναγκαία και δικαιολογημένη. T-450/12 (30.9.2015),

σελ. 95.

ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Ακυρωτέα η προσβαλλομένη με την οποία επεστράφη στην αιτούσα μελέτη Προσαρτήματος προς συμπλήρωση, διόρθωση και εκ νέου υποβολή προς έγκριση. Η επιστροφή του φακέλου παραβιάζει την αρχή της χρηστής διοίκησης και συνιστά κατάχρηση εξουσίας, δεδομένου ότι η αιτιολογία του επίδικου εγγράφου κρίνεται, αφενός, αόριστη, στο βαθμό που δεν εξειδικεύει τις συγκεκριμένες πλημμέλειες και, αφετέρου, πλημμελής, στο βαθμό που δεν αναφέρει τους λόγους απόρριψης των πορισμάτων των δοκιμών. ΣτΕ 3191/2015 (Τμήμα Ε΄, 27.8.2015),

σελ. 102.

ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Απορριπτέα η αίτηση αναίρεσης κατά της υπ’ αριθμ. 1134/2007 αποφάσεως του ΔΕφΘεσ, που απέρριψε προσφυγή της αναιρεσείουσας κατά της αποφάσεως της Δημαρχιακής Επιτροπής του αναιρεσιβλήτου Δήμου, διά της οποίας λύθηκε η σύμβαση μισθώσεως δικαιώματος εκμετάλλευσης χώρου αμμοληψίας. Το ΔΕφ ήταν αρμόδιο να επιληφθεί της ως άνω προσφυγής, δεδομένου ότι ήταν δυνατόν το Δημόσιο ή άλλο ΝΠΔΔ να παραχωρήσει δικαίωμα εκμετάλλευσης χώρου αμμοληψίας σε ιδιώτες με τη σύναψη συμβάσεως, η οποία, ως αφορώσα την παραχώρηση ιδιαιτέρων δικαιωμάτων επί κοινοχρήστου πράγματος, έχει τον χαρακτήρα διοικητικής συμβάσεως (μειοψ.). ΣτΕ 2560/2015 (Ολ, 29.6.2015),

σελ. 98.

ΚΡΑΤΗΣΗ

Η παρεχόμενη από το άρ. 76 παρ. 4 Ν 3386/2005 δυνατότητα προβολής των αντιρρήσεων του προσφεύγοντος σχετικά με την κράτηση και την απέλασή του διαμορφώνει ένα δικαστικό σύστημα ελέγχου μόνο υπό το πρίσμα του κινδύνου φυγής και του κινδύνου δημοσίου συμφέροντος και δεν επιτρέπει στο δικαστή να ελέγξει την νομιμότητα της κράτησης και των συνθηκών υπό τις οποίες διενεργείται, κατά παράβαση του άρ. 5 παρ. 4 ΕΣΔΑ. ΕΔΔΑ, 21.1.2016, Χ.Α. κατά Ελλάδος,

σελ. 60.

ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ

Εθνική ρύθμιση που προβλέπει την εφαρμογή της μεθόδου του ανατοκισμού στην ανάκτηση κρατικής ενισχύσεως, ενώ η απόφαση με την οποία η ενίσχυση αυτή κηρύχθηκε ασύμβατη προς την κοινή αγορά και διατάχθηκε η ανάκτηση της ανακτήσεως εκδόθηκε και κοινοποιήθηκε στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος προ της ενάρξεως ισχύος του Kανονισμού 794/2004, δεν αντιτίθεται στο άρ. 14 του Kανονισμού 659/1999, καθώς και τα άρ. 11 και 13 του Kανονισμού 794/2004. C-89/14 (3.9.2015),

σελ. 85.

Το δίκαιο της Ένωσης αντιτίθεται στην εφαρμογή εθνικής διατάξεως που κατοχυρώνει την αρχή του δεδικασμένου, δυνάμει της οποίας το εθνικό δικαστήριο που διαπίστωσε ότι οι συμβάσεις που αποτελούν το αντικείμενο της διαφοράς της οποίας επελήφθη συνιστούν κρατική ενίσχυση, κατά την έννοια του άρ. 107 παρ. 1 ΣΛΕΕ, χορηγηθείσα κατά παράβαση του άρ. 108 παρ. 3 εδ. γ΄ ΣΛΕΕ, δεν μπορεί να συναγάγει το σύνολο των συνεπειών της παραβάσεως αυτής λόγω του ότι υπάρχει απόφαση εθνικού δικαστηρίου που έχει αποκτήσει την ισχύ δεδικασμένου και η οποία διαπιστώνει ότι οι συμβάσεις αυτές διατηρούνται σε ισχύ, χωρίς να έχει εξετάσει κατά πόσον αυτές συνιστούν κρατική ενίσχυση. C-505/14 (11.11.2015),

σελ. 94.

ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ

Το άρ. 1 ΠΠΠ δεν κατοχυρώνει ορισμένο ύψος σύνταξης, η άρνηση εντούτοις της εθνικής αρμόδιας αρχής να επιδικάσει την αύξηση ποσού της σύνταξης μέσα σε εύλογο, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, διάστημα παραβιάζει το εν λόγω άρθρο. Παραβιάζεται ακόμα, το δικαίωμα πρόσβασης σε δικαστήριο, στην περίπτωση που η δικαστική απόφαση παραμένει ανεκτέλεστη και δεν λαμβάνεται υπόψη ως δεδικασμένο σε επόμενες κρίσεις. Η καθυστέρηση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους να συμμορφωθεί στην απόφαση για τον αναπροσδιορισμό του ποσού της σύνταξης παραβιάζει το άρ. 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ. ΕΔΔΑ, 3.12.2015, Κανταρέλης κατά Ελλάδος,

σελ. 59.

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

“Hotspots” στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ: στρατόπεδα κράτησης που προσβάλλουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και παραβιάζουν το ευρωπαϊκό δίκαιο, Nora Markard / Helene Heuser,

σελ. 19.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Συνιστά παράνομη στέρηση της ελευθερίας και απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση η επιχείρηση απαγωγής πολίτη, στον οποίο έχει παραχωρηθεί πολιτικό άσυλο, στο πλαίσιο του προγράμματος “ασυνήθων παραδόσεων” για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, εκ μέρους των πρακτόρων μυστικών υπηρεσιών σε τρίτη χώρα, όπου οι συνθήκες κράτησης έχουν συνολικά ως αποτέλεσμα την πρόκληση πνευματικών βασάνων και άγχους, και όφειλαν να έχουν προβλέψει και αποτρέψει οι υπηρεσίες ασφαλείας των εμπλεκόμενων χωρών. Η διατήρηση μυστικής της κατάστασής του από τις υπηρεσίες ασφάλειας της χώρας απ’ όπου απήχθη ο ύποπτος συνιστά παράνομη επέμβαση στην οικογενειακή του ζωή κατά παράβαση του άρ. 8 ΕΣΔΑ. Η στάση των εθνικών δικαιοδοτικών οργάνων ως προς την άρση της ευθύνης Ιταλών πρακτόρων και την έλλειψη κατάλληλης δράσης για την ουσιαστική εκτέλεση της απόφασης κατά Αμερικανών πρακτόρων δεν ανταποκρίνεται συνολικά στην έννοια της πραγματικής προσφυγής του άρ. 13 ΕΣΔΑ. ΕΔΔΑ, 23.2.2016, Nasr και Ghali κατά Ιταλίας,

σελ. 61.

ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ

H άρνηση των εθνικών αρχών να χορηγήσουν άδεια οινοποίησης σε παραγωγούς λόγω καθεστώτος υποχρεωτικής συμμετοχής σε συνεταιρισμό, συνιστά, ως μέτρο δυσανάλογο, αρνητική παραβίαση της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι του άρ. 11 ΕΣΔΑ. ΕΔΔΑ, 3.12.2015, Μυτιληναίος και Κωστάκης κατά Ελλάδος,

σελ. 43.

ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Σύνταγμα και πολιτική στο κοινοβούλιο: η ένσταση αντισυνταγματικότητας της διάταξης για τον καθορισμό των τηλεοπτικών αδειών (άρθρο 279 του ν. 4364/2016), Ακρίτας Καϊδατζής / Εύα Τσουκαλίδου,

σελ. 3.

ΦΟΡΟΣ

Απορριπτέα αίτηση αναίρεσης κατά της υπ’ αριθμ. 1421/2014 αποφάσεως του ΔΕφΠειρ, με λόγο ότι η ένδικη εισφορά συνιστά φόρο εισοδήματος, αντικείμενο στον υπέρτερης τυπικής ισχύος Ν 27/1975, ο οποίος και εξαντλεί τη φορολογική επιβάρυνση των πλοιοκτητριών εταιρειών. Η ένδικη εισφορά δεν αποτελεί φόρο εισοδήματος, δεδομένου, ότι το εισόδημα εν προκειμένω δεν συ¬νιστά αντικείμενο φορολόγησης αλλά ενδείκτη της οικονομικής δύναμης των υποκειμένων στην εισφορά προσώπων. ΣτΕ 1/2016 (Ολ, 8.1.2016),

σελ. 110.

ΦΟΡΟΣ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ (ΦΠΑ)

Το άρ. 9 παρ. 1 της Οδηγίας 2006/112/ΕΚ έχει την έννοια ότι οργανισμοί δημοσίου δικαίου, όπως οι επίμαχοι στην κύρια δίκη δημοσιονομικά εξαρτώμενοι δημοτικοί οργανισμοί, μπορούν να χαρακτηριστούν υποκείμενοι στον ΦΠΑ μόνον εφόσον πληρούν την προϋπόθεση της ανεξαρτησίας που προβλέπει η διάταξη αυτή. C-276/14 (29.9.2015),

σελ. 88.

Το άρ. 135 παρ. 1 στοιχ. ε΄ της Οδηγίας έχει την έννοια ότι στις πράξεις που απαλλάσσονται από τον ΦΠΑ κατά την εν λόγω διάταξη εμπίπτει η παροχή υπηρεσιών όπως οι επίμαχες στην κύρια δίκη, οι οποίες συνίστανται σε ανταλλαγές συναλλάγματος μεταξύ συμβατικών νομισμάτων και μονάδων του εικονικού νομίσματος «bitcoin», έναντι καταβολής χρηματικού ποσού. Το άρ. 135 παρ. 1 στοιχ. δ΄ και στ΄ έχει την έννοια ότι η παροχή τέτοιων υπηρεσιών δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων αυτών. C-264/14 (22.10.2015),

σελ. 92.