ΣτΕ 952/2011 [Αποδεικτικά μέσα στην κατ’ έφεση δίκη]

ΔΙΚΑΙΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ & ΕΤΑΙΡΙΩΝ

Τεύχος 6/2012, Ιούνιος

Νομοθεσία, Μελέτες και Νομολογία εμπορικού, οικονομικού, αστικού οικονομικού, εργατικού και φορολογικού δικαίου

Εκδίδεται από το 1995 - Μηνιαία έκδοση

Αγόρασέ το στο nb.org

ΦΠ €140.00
ΝΠ €200.00 *

* Οι τιμές περιλαμβάνουν ΦΠΑ.

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

Απόσπασμα

ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤ΄ ΕΦΕΣΗ ΔΙΚΗ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΣ ΠΡΟΣΚΟΜΙΣΗΣ ΤΟΥΣ. Κατά την έννοια των διατάξεων των άρθρων 96 και 151 του ΚΔΔ, ερμηνευομένων υπό το φως των άρθρων 20 παρ. 1 του Συντ. και 6 παρ. 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), η οποία κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ΝΔ 53/1974, επίκληση και προσαγωγή στην κατ’ έφεση δίκη νέων αποδεικτικών μέσων επιτρέπεται και προς απόδειξη ή απόκρουση πραγματικών ισχυρισμών που είχαν προβληθεί πρωτοδίκως, εφόσον η μη επίκληση και προσαγωγή τους στην πρωτόδικη δίκη κρίνεται από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δικαιολογημένη, απόκειται δε στην ανέλεγκτη κατ’ αναίρεση κρίση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου να διατάξει, είτε αυτεπαγγέλτως είτε κατόπιν υποβολής σχετικού αιτήματος από διάδικο, με προδικαστική απόφασή του την συμπλήρωση των αποδείξεων. Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 150 παρ. 1 του ιδίου Κώδικα, τα έγγραφα και οι ένορκες μαρτυρικές καταθέσεις πρέπει, κατ’ αρχήν, να προσκομίζονται στο δικαστήριο έως την προηγούμενη ημέρα εκείνης κατά την οποία γίνεται η πρώτη συζήτηση της υπόθεσης και, τέλος, σύμφωνα με το άρθρο 138 παρ. 1 του Κώδικα, με το υπόμνημα μπορεί να γίνει μόνο ανάπτυξη των ισχυρισμών, οι οποίοι έχουν παραδεκτώς προβληθεί με το κύριο ή το πρόσθετο δικόγραφο. Συνεπώς, εφόσον οι αναιρεσείοντες δεν επικαλέσθηκαν ούτε προσκόμισαν τα ως άνω αποδεικτικά στοιχεία μέχρι την προηγουμένη ημέρα από την συζήτηση της έφεσης, νομίμως αυτά δεν ελήφθησαν υπόψη από το δικάσαν δευτεροβάθμιο δικαστήριο, ανεξαρτήτως της ειδικότερης αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης, ο δε ανωτέρω περί του αντιθέτου προβαλλόμενος λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Εξάλλου, αβάσιμος και απορριπτέος είναι και ο λόγος με τον οποίο προβάλλεται ότι, κατά παράβαση του άρθρου 96 παρ. 3 του ΚΔΔ, το διοικητικό εφετείο παρέλειψε να διατάξει με προδικαστική απόφαση την συμπλήρωση αποδείξεων, διότι με την διάταξη αυτή προβλέπεται ευχέρεια και όχι υποχρέωση του διοικητικού δικαστηρίου να διατάξει με προδικαστική απόφαση την συμπλήρωση των αποδείξεων.

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.