ΣτΕ 325/2009 Τμ. Α΄ [Προστασία αρχαιοτήτων - Ιδιοκτησία - Αποζημίωση για νομίμως υφιστάμενες χρήσεις]

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ & ΔΙΚΑΙΟ

Τεύχος 2/2009, Απρίλιος - Μάιος - Ιούνιος

Φυσικό Περιβάλλον - Ενέργεια - Χωροταξία - Πολεοδομία - Δόμηση - Δημόσια Έργα - Μνημεία

Εκδίδεται από το 1997 - Τριμηνιαία έκδοση

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

Απόσπασμα

Με τις διατάξεις του άρθρου 24 παρ. 1 και 6 του Συντάγματος καθιερώθηκε η προστασία του πολιτιστικού περιβάλλοντος, δηλαδή των μνημείων και λοιπών στοιχείων που προέρχονται από την ανθρώπινη δραστηριότητα και συνθέτουν την ιστορική, καλλιτεχνική, τεχνολογική και εν γένει πολιτιστική κληρονομία της Χώρας. Η προστασία αυτή περιλαμβάνει αφ΄ ενός μεν τη διατήρηση στο διηνεκές των εν λόγω πολιτιστικών στοιχείων, αφ΄ ετέρου δε τη δυνατότητα επιβολής γενικών περιορισμών ή ιδιαίτερων μέτρων προς αποφυγή οποιασδήποτε βλάβης, αλλοίωσης ή υποβάθμισης του περιβάλλοντος τα μνημεία χώρου. Οι περιορισμοί αυτοί δημιουργούν υποχρέωση αποζημίωσης του θιγομένου ιδιοκτήτη κατά την παρ. 6 του άρθρου 24 Συντάγματος, όταν δεσμεύουν ουσιωδώς την ιδιοκτησία κατά τον προορισμό της χάριν της προστασίας του πολιτιστικού περιβάλλοντος. Και ναι μεν προβλέπεται από την τελευταία συνταγματική διάταξη η έκδοση ειδικού νόμου, ο οποίος θα καθορίσει τον τρόπο και το είδος της αποζημίωσης, που μπορεί να διαφέρει από τα οριζόμενα στο άρθρο 17 του Συντάγματος, αλλά και όταν δεν υπάρχει σχετική νομοθετική ρύθμιση, γεννάται ευθεία από το Σύνταγμα υποχρέωση της Διοικήσεως να εξασφαλίσει διηνεκώς την προστασία του μνημείου και παράλληλα, να αποζημιώνει τον πληττόμενο ιδιοκτήτη. Η διάταξη του άρθρου 91 του Ν 1892/1990, που προβλέπει τον καθορισμό με υπουργική απόφαση ζωνών απόλυτης απαγόρευσης δόμησης και υπό περιορισμούς δόμησης προς προστασία αρχαιολογικών χώρων, είναι σύμφωνη προς τη συνταγματική ρύθμιση της προστασίας του πολιτιστικού περιβάλλοντος, από τη σκοπουμένη δε με τη διάταξη αυτή προστασία των αρχαιολογικών χώρων συνάγεται δυνατότητα επιβολής περιορισμών σε κάθε χρήση γης και στη γεωργική εκμετάλλευση, κατά το μέτρο που η εν λόγω εκμετάλλευση μπορεί να βλάψει τα αρχαία. Εφ΄ όσον συνεπεία των περιορισμών τούτων επέρχεται ματαίωση του πυρήνα του δικαιώματος της ιδιοκτησίας, παρέχεται στον θιγόμενο ιδιοκτήτη δικαίωμα αποζημιώσεως. Ελλείψει ειδικής νομοθετικής ρύθμισης, η αξίωση προς αποζημίωση γεννάται από την πάροδο ευλόγου χρόνου από την επιβολή του επαχθούς μέτρου, εφ΄ όσον ο ενδιαφερόμενος ιδιοκτήτης επιδιώξει με αίτησή του προς τη Διοίκηση ή ευθέως από το αρμόδιο διοικητικό δικαστήριο την αποκατάσταση της ζημίας που έχει υποστεί. Ο ιδιοκτήτης ακινήτου, στο οποίο επιβλήθηκαν οι ως άνω δυσμενείς όροι, δικαιούται να απαιτήσει αποζημίωση για την απομείωση της αξίας του ακινήτου του λόγω του περιορισμού των δυνατοτήτων αξιοποίησης και εκμετάλλευσής του. Κατά τον προσδιορισμό της αποζημίωσης αυτής, τα δικαστήρια της ουσίας οφείλουν να λάβουν υπ΄ όψη τους την υφιστάμενη κατά τον χρόνο επιβολής των περιορισμών δυνατότητα νόμιμης εκμετάλλευσης του επιδίκου ακινήτου και τούτο, διότι δικαίωμα αποζημιώσεως αναγνωρίζεται μόνο για νομίμως υφιστάμενες χρήσεις του ακινήτου, στο οποίο επιβάλλονται οι περιορισμοί χάριν προστασίας του πολιτιστικού περιβάλλοντος.

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.