ΣτΕ Ολ 2199/2010

ΘΕΩΡΙΑ & ΠΡΑΞΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

Τεύχος 1/2011, Ιανουάριος

Συνταγματικό - Διοικητικό και Ευρωπαϊκό Δίκαιο

Περιοδική έκδοση νομολογίας, νομοθεσίας, αρθρογραφίας & πρακτικής

Εκδίδεται από το 2008 - Μηνιαία έκδοση

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

Απόσπασμα

Η μόνη δέσμευση που επέβαλε η διάταξη του άρθρου 22 παρ. 5 Συντ. σχετικά με την μορφή του ασφαλιστικού φορέα εκεί όπου ο νόμος καθιερώνει την υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση και θεσπίζει την υποχρεωτική καταβολή εισφοράς είναι η παροχή της (κοινωνικής ασφάλισης) είτε από μόνο το Κράτος είτε από ΝΠΔΔ. Το Σύνταγμα όμως δεν επέβαλε στον κοινό νομοθέτη περιορισμό, ως προς τον τρόπο οργάνωσης και διοίκησης των φορέων κοινωνικής ασφάλισης, δεδομένου ότι ο νομοθέτης είναι ελεύθερος να επιλέξει την παροχή της κοινωνικής ασφάλισης από το ίδιο το Κράτος ή από ΝΠΔΔ. Τέτοια δέσμευση του κοινού νομοθέτη δεν απορρέει ούτε από το πνεύμα του Συντάγματος ούτε από τις γενικές αρχές που πηγάζουν από τις συνταγματικές διατάξεις, με τις οποίες καθιερώνεται η αρχή του Κοινωνικού Κράτους (ΣτΕ Ολ 3101/2001). Εν προκειμένω, με τις διατάξεις του Ν 3371/2005, με τις οποίες οι τραπεζοϋπάλληλοι υπήχθησαν στην ασφάλιση του ΕΤΑΤ (Ενιαίο Ταμείο Ασφάλισης Τραπεζοϋπαλλήλων), ο νομοθέτης απέβλεψε, σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση του νόμου, «στην επέκταση του δημόσιου, καθολικού και υποχρεωτικού χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης στο προσωπικό των πιστωτικών ιδρυμάτων, σύμφωνα με τις επιταγές του άρθρου 22 παρ. 5 Συντ., όσο και της συνταγματικής αρχής της ισότητας ούτως ώστε η επιβαλλόμενη από το άρθρο 22 παρ. 5 Συντ. κρατική μέριμνα για την κοινωνική ασφάλιση των τραπεζοϋπαλλήλων να μην υπολείπεται της κρατικής μέριμνας για την κοινωνική ασφάλιση των λοιπών εργαζομένων». Επέλεξε δε για το σκοπό αυτό το οργανωτικό σχήμα του ΝΠΔΔ, το οποίο ήταν ελεύθερος να επιλέξει και συνεπώς ο λόγος ακυρώσεως ότι ο νομοθέτης κατά παράβαση του άρθρου 22 παρ. 5 Συντ. καθιέρωσε την υποχρεωτική επικουρική κοινωνική ασφάλιση για τους τραπεζοϋπαλλήλους είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Απορρίπτονται ως αβάσιμοι οι λόγοι ακυρώσεως οι συνιστάμενοι στην παράβαση των άρθρων 4 παρ. 1, 5 παρ. 1, 12, 17 παρ. 1, 22 παρ. 2, 23 παρ. 1, 25 παρ. 1 Συντ. (μειοψ.) και των άρθρων 1 ΠΠΠ ΕΣΔΑ, 11 ΕΣΔΑ, ΔΣΕ 98, 3 παρ. 1 και 8 παρ. 2 ΔΣΕ 87.

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.