ΕΥΡΕΤΗΡΙΑ

ΘΕΩΡΙΑ & ΠΡΑΞΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ

Τεύχος 2/2017, Φεβρουάριος 2017

Συνταγματικό - Διοικητικό και Ευρωπαϊκό Δίκαιο

Περιοδική έκδοση νομολογίας, νομοθεσίας, αρθρογραφίας & πρακτικής

Εκδίδεται από το 2008 - Μηνιαία έκδοση

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ

Στρατιωτικοί υπάλληλοι. Το σύνολο των καθηκόντων και υποχρεώσεων των δικαστικών γραμματέων των Ενόπλων Δυνάμεων δικαιολογεί τη θέσπιση ειδικών προσόντων διορισμού στις αντίστοιχες θέσεις, τα οποία ανάγονται όχι μόνο στην ηθική και πνευματική συγκρότηση αλλά και στη σωματική ικανότητα των υποψηφίων για την πλήρωση των θέσεων αυτών. Συνεπώς, η θέσπιση ειδικών σωματικών προσόντων, μεταξύ των οποίων το επίδικο ειδικό προσόν του σωματικού βάρους κάτω του ορίου της «ελαφράς παχυσαρκίας», δεν αντιβαίνει ούτε στη διάταξη του άρθρου 5 παρ. 1 του Συντάγματος, με την οποία κατοχυρώνεται η πρόσβαση κάθε Έλληνα πολίτη σε δημόσιες θέσεις και αξιώματα κατά τον λόγο της προσωπικής του αξίας και ικανότητας, ούτε στη συνταγματική αρχή της αναλογικότητας. Για τον λόγο αυτόν, η επίδικη ρύθμιση, με την οποία αποκλείεται από τον διαγωνισμό για την κατάληψη της ως άνω θέσεως υποψήφιος με «ελαφρά παχυσαρκία» (βάρος 2/10 – 3/10 πάνω από το φυσιολογικό), ευρίσκει έρεισμα στην εξουσιοδοτική διάταξη του άρθρου 5 παρ. 4 του ΝΔ 657/1970. (αντίθ. μειοψ.) ΣτΕ 2625/2016, Τμ. Γ΄επταμ.(παρατ. Χ. Τσεβάς),

σελ. 184.

ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ

Άδεια ανατροφής τέκνου δικαστικού λειτουργού, του οποίου ο/η σύζυγος δεν εργάζεται. Βάσει διατάξεως του ΚΟΔΚΔΛ, που προστέθηκε με τον Ν 4055/2012, ο δικαστικός λειτουργός δεν δικαιούται την άδεια, πλην περιπτώσεων φυσικής αδυναμίας του/της συζύγου. Παρόμοια διάταξη του ΥΚ του 2007, που εφαρμοζόταν συμπληρωματικά και στους δικαστικούς λειτουργούς πριν από τον Ν 4055/2012, καταργήθηκε με τον Ν 4210/2023, ενώ, ως προς τους πατέρες δικαστικούς λειτουργούς, κρίθηκε ότι αντίκειται στις οδηγίες 96/34/ΕΚ, όπως τροποποιήθηκε με την 97/75/ΕΚ, και 2006/54/ΕΚ. Πάγια νομοθετική σύνδεση της ρυθμίσεως του θέματος της αδείας ανατροφής των δικαστικών λειτουργών με τα ισχύοντα για τους δημόσιους πολιτικούς υπαλλήλους: λ.χ. εννεάμηνο συν τετράμηνο άνευ αποδοχών βάσει των διατάξεων του Ν 4075/2012 (οδηγία 2010/18/ΕΕ) - διαφοροποίηση μόνο ως προς τον χρόνο ενάρξεως της αδείας. Η διατήρηση της δυσμενούς διάκρισης σε βάρος της συγκεκριμένης κατηγορίας δικαστικών λειτουργών (με σύζυγο συνταξιούχο, άνεργο/-η κ.λπ.) δεν δικαιολογείται από λόγους δημόσιου συμφέροντος και, ως εκ τούτου, αντίκειται στο άρθρο 21 παρ. 1 Συντ. ΣτΕ Ολ 2511/2016 (παρατ. Δ. Τσαρούχας),

σελ. 153.

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ

Έκδοση διαταγής πληρωμής. Η δυνατότητα έκδοσης διαταγής πληρωμής κατά του δημοσίου από διοικητική σύμβαση ή εν γένει από υποκείμενη σχέση δημοσίου δικαίου στο πλαίσιο των πολιτικών δικαστηρίων έχει, παραδόξως, αποτελέσει στο σύστημα δικαίου μας ιδιαιτέρως εριζόμενο ζήτημα, απασχολώντας το Ανώτατο Πολιτικό Δικαστήριο τέσσερις φορές μέχρι σήμερα. Ο νόμος 4329/2015 εισήγαγε τον θεσμό της διαταγής πληρωμής στον Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας σε μια προσπάθεια να θεραπεύσει την υφιστάμενη ασάφεια και να καλύψει το κενό το οποίο είχε διαμορφωθεί στις αξιώσεις ιδιωτών κατά του δημοσίου. Οι παράμετροι των νέων ρυθμίσεων, ωστόσο, μάλλον δυσχέραναν τη νέα αυτή δυνατότητα της διοικητικής δικαιοσύνης σε σχέση με την εφάμιλλή της στην πολιτική δικονομία. Τα ανακύπτοντα ζητήματα του νέου αυτού θεσμού και οι προβληματικές πτυχές του αναλύονται στην παρούσα μελέτη. Νομ. Συμβολές Θ. Ροζής,

σελ. 125.

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Η αρχή της αμεροληψίας στη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας. Το πανάρχαιο και πανανθρώπινο αίτημα για αμερόληπτη κρίση των ασκούντων διοίκηση βρήκε συνταγματική θεμελίωση στα άρθρα 2 και 5 του Συντάγματος και στην αρχή του Κράτους Δικαίου. Άλλο νομικό θεμέλιο της ιδίας αρχής είναι το άρθρο 6 παρ. 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Το άρθρο 7 του ισχύοντος Κώδικος Διοικητικής Διαδικασίας όρισε τις περιπτώσεις, κατά τις οποίες η διοικητική κρίση τεκμαίρεται ως μεροληπτική. Η νομολογία ορίζει την μεροληπτική κρίση και βάσει των διδαγμάτων της κοινής πείρας. Παρά τη συνταγματική κατοχύρωση της εν λόγω αρχής, δεν λείπουν και οι αποκλίσεις από αυτήν. Άλλες αποκλίσεις κρίνονται εύλογες και άλλες συζητήσιμες. Κατά την άποψη του γράφοντος, οι τελευταίες χρήζουν επανεξετάσεως υπό το φως της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και της υπό της θεωρίας ασκηθείσης κριτικής. Νομ. Συμβολές Δ. Τομαράς,

σελ. 113.

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑ

Αίτηση επανάληψης της διαδικασίας. Η διάταξη του άρθρου 105Α παρ. 1 του ΚΔΔ έχει την έννοια ότι εφαρμόζεται και σε περίπτωση, όπως η επίδικη, στην οποία η απόφαση διοικητικού δικαστηρίου που κρίθηκε με απόφαση του ΕΔΔΑ ως ενέχουσα παραβίαση διατάξεων της ΕΣΔΑ προσβλήθηκε με αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο απέρριψε την αίτηση, με σκέψεις οι οποίες έρχονται σε αντίθεση προς τα κριθέντα από το ΕΔΔΑ, δεδομένου ότι η διάταξη αφορά γενικά σε «δίκες ουσιαστικών διοικητικών διαφορών», κατά τα αναφερόμενα στην αιτιολογική της έκθεση, ανεξαρτήτως της περάτωσης της δίκης με απόφαση τακτικού διοικητικού δικαστηρίου ή του Αναιρετικού Δικαστηρίου, στοιχείο το οποίο, ενόψει και των διατάξεων του άρθρου 53 του ΠΔ 18/1989 και του άρθρου 35 της ΕΣΔΑ (που απαιτεί την προηγούμενη εξάντληση των εσωτερικών ενδίκων μέσων, ως προϋπόθεση του παραδεκτού προσφυγής ενώπιον του ΕΔΔΑ) παρίσταται συμπτωματικό και δεν διαφοροποιεί ουσιωδώς τις δύο αυτές κατηγορίες υποθέσεων (αντίθ. μειοψ.). ΣτΕ 1992/2016, Tμ. Β΄ επταμ. (παρατ. Ι. Καστανάς),

σελ. 170.

Έννομο συμφέρον. Δεν αναιρεί το ενεστώς του εννόμου συμφέροντος της αιτούσας να ασκήσει την κρινόμενη αίτηση το γεγονός ότι, κατά τον χρόνο εκδόσεως της προσβαλλομένης πράξεως και ασκήσεως της αιτήσεως, δεν μπορούσε να είναι βέβαιο ότι η αιτούσα θα συμμετείχε στη διαγωνιστική διαδικασία, στην προετοιμασία διεξαγωγής της οποίας απέβλεπε η προσβαλλόμενη πράξη. Εν όψει δε της κανονιστικής φύσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως (με την οποία ανατίθενται αρμοδιότητες σχετικές με την διαγωνιστική διαδικασία σε όργανα άλλα από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, το οποίο, κατά την αιτούσα, είναι το, κατά το Σύνταγμα, αρμόδιο όργανο) δεν αναιρείται το έννομο συμφέρον της αιτούσης να την προσβάλει από το γεγονός ότι κατά τον χρόνο εκδόσεως της εν λόγω αποφάσεως και της ασκήσεως της κρινομένης αιτήσεως δεν είχε εκδοθεί η προκήρυξη για την διενέργεια του επιδίκου διαγωνισμού, δεν μπορούσε δε να είναι βέβαιο αν (και πότε) θα εκδοθεί αυτή και αν, επομένως, θα διενεργηθεί ή όχι διαγωνισμός και με βάση ποιους όρους, καθώς και το αν θα συμμετάσχει η αιτούσα εταιρεία στη σχετική διαγωνιστική διαδικασία, ώστε να συντρέξει για αυτήν πράγματι ο κίνδυνος βλάβης κατά τη διαδικασία αυτή. Κατά την έννοια του άρθρου 47 παρ. 1 του ΠΔ/τος 18/1989, το συμφέρον προς άσκηση αιτήσεως ακυρώσεως δεν παύει να είναι έννομο εκ μόνου του γεγονότος ότι ο αιτών φέρεται να έχει παραβιάσει διάταξη της κείμενης νομοθεσίας, διότι η ανωτέρω διάταξη αποβλέπει και αρκείται στην ύπαρξη δεσμού που επιτρέπει στον αιτούντα να αμφισβητήσει την αντικειμενική νομιμότητα της προσβαλλομένης διοικητικής πράξεως, προκειμένου να επιτύχει αποτέλεσμα μη αποδοκιμαζόμενο, καθ’ εαυτό, από την έννομη τάξη. ΣτΕ Ολ 95/2017 (παρατ. Σ. Βλαχόπουλος),

σελ. 133.

Διαταγή πληρωμής. Η δυνατότητα έκδοσης διαταγής πληρωμής κατά του δημοσίου από διοικητική σύμβαση ή εν γένει από υποκείμενη σχέση δημοσίου δικαίου στο πλαίσιο των πολιτικών δικαστηρίων έχει, παραδόξως, αποτελέσει στο σύστημα δικαίου μας ιδιαιτέρως εριζόμενο ζήτημα, απασχολώντας το Ανώτατο Πολιτικό Δικαστήριο τέσσερις φορές μέχρι σήμερα. Ο νόμος 4329/2015 εισήγαγε τον θεσμό της διαταγής πληρωμής στον Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας σε μια προσπάθεια να θεραπεύσει την υφιστάμενη ασάφεια και να καλύψει το κενό το οποίο είχε διαμορφωθεί στις αξιώσεις ιδιωτών κατά του δημοσίου. Οι παράμετροι των νέων ρυθμίσεων, ωστόσο, μάλλον δυσχέραναν τη νέα αυτή δυνατότητα της διοικητικής δικαιοσύνης σε σχέση με την εφάμιλλή της στην πολιτική δικονομία. Τα ανακύπτοντα ζητήματα του νέου αυτού θεσμού και οι προβληματικές πτυχές του αναλύονται στην παρούσα μελέτη. Νομ. Συμβολές Θ. Ροζής,

σελ. 125.

ΕΛΕΓΚΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Νομιμοποίηση δαπανών. Ο κοινός νομοθέτης δεν κωλύεται να εξειδικεύσει το περιεχόμενο του κατασταλτικού ελέγχου των δημοσίων δαπανών που κατοχυρώνεται στο άρθρο 98 παρ. 1γ Συντ. και να καθορίσει ακόμη και αναδρομικά τη διαδικασία και τις προϋποθέσεις άσκησής του. Στη ρυθμιστική εξουσία του κοινού νομοθέτη εμπίπτει και η θέσπιση διατάξεων για τη «νομιμοποίηση» δαπανών, εφόσον οι σχετικές διατάξεις δεν είναι τέτοιου είδους και έκτασης, ώστε να καταλύεται η ως άνω ελεγκτική αρμοδιότητα του ΕλΣυν. Ο έλεγχος της συμβατότητας τυχόν «νομιμοποιητικής» δαπανών διάταξης στην προαναφερόμενη συνταγματική διάταξη (άρθρο 98 παρ. 1γ) δεν μπορεί να είναι γενικός και αφηρημένος, καθώς συνέχεται με το είδος και το ύψος των συγκεκριμένων δαπανών που επιδιώκεται να νομιμοποιηθούν, τη σχέση (αναλογία) των δαπανών αυτών με το σύνολο της οικείας διαχείρισης ή με τη βαρύτητα της πλημμέλειας (εύρος δημοσιολογιστικής απόκλισης). ΕλΣυν Ολ 981/2016,

σελ. 191.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Φοροαποφυγή. Μια νέα Οδηγία κατά της Φοροαποφυγής: Η Ευρωπαϊκή Ένωση ένα βήμα πιο κοντά στην αντιμετώπιση της BEPS. Στις 12 Ιουλίου 2016 υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Οδηγία για τη θέσπιση κανόνων κατά πρακτικών φοροαποφυγής. Στο παρόν άρθρο αφού αναλυθεί το νομικό πλαίσιο εντός του οποίου συντάχθηκε η νέα ευρωπαϊκή Οδηγία, τα νομικά κείμενα, στα οποία στηρίχτηκε η σύνταξή της και οι στόχοι που επιδιώκονται να επιτευχθούν με αυτήν, θα εξεταστεί εκτενώς καθένας από τους πέντε θεσπιζόμενους με τη νέα Οδηγία κανόνες για την αντιμετώπιση της φοροαποφυγής, οι οποίοι θα πρέπει σύντομα να ενσωματωθούν στο εσωτερικό μας φορολογικό σύστημα. Διάλογος με το Διεθνές Περιβάλλον Αικ. Καλαμπαλίκη,

σελ. 195.

ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

Ραδιοτηλεοπτικές άδειες. Οι διατάξεις της παραγράφου 2 του άρθρου 2Α του Ν 4339/2015, όπως το άρθρο αυτό προστέθηκε με το άρθρο τρίτο του Ν 4367/2016, με τις οποίες η αρμοδιότητα για την διενέργεια διαγωνιστικής διαδικασίας για την χορήγηση αδειών παρόχων περιεχομένου επίγειας ψηφιακής τηλεοπτικής ευρυεκπομπής ελεύθερης λήψης εθνικής εμβέλειας κατά την πρώτη εφαρμογή του θεσπιζομένου με τον ανωτέρω Ν 4339/2015 συστήματος ανατίθεται στον Υπουργό, στον οποίο έχουν ανατεθεί οι αρμοδιότητες της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, αντίκεινται στο άρθρο 15 παρ. 2 του Συντάγματος, κατά τα βασίμως προβαλλόμενα με την κρινόμενη αίτηση. (Μειοψ., ειδικ. γνωμ.) ΣτΕ Ολ 95/2017 (παρατ. Σ. Βλαχόπουλος),

σελ. 133.

ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Αρχή ισότητας. Άδεια ανατροφής τέκνου δικαστικού λειτουργού, του οποίου ο/η σύζυγος δεν εργάζεται. Βάσει διατάξεως του ΚΟΔΚΔΛ, που προστέθηκε με τον Ν 4055/2012, ο δικαστικός λειτουργός δεν δικαιούται την άδεια, πλην περιπτώσεων φυσικής αδυναμίας του/της συζύγου. Παρόμοια διάταξη του ΥΚ του 2007, που εφαρμοζόταν συμπληρωματικά και στους δικαστικούς λειτουργούς πριν από τον Ν 4055/2012, καταργήθηκε με τον Ν 4210/2023, ενώ, ως προς τους πατέρες δικαστικούς λειτουργούς, κρίθηκε ότι αντίκειται στις οδηγίες 96/34/ΕΚ, όπως τροποποιήθηκε με την 97/75/ΕΚ, και 2006/54/ΕΚ (απόφ. Δ.Ε.Ε. της 16.7.2014, C-222/14). Πάγια νομοθετική σύνδεση της ρυθμίσεως του θέματος της αδείας ανατροφής των δικαστικών λειτουργών με τα ισχύοντα για τους δημόσιους πολιτικούς υπαλλήλους: λ.χ. εννεάμηνο συν τετράμηνο άνευ αποδοχών βάσει των διατάξεων του Ν 4075/2012 (οδηγία 2010/18/ΕΕ) - διαφοροποίηση μόνο ως προς τον χρόνο ενάρξεως της αδείας. Η διατήρηση της δυσμενούς διάκρισης σε βάρος της συγκεκριμένης κατηγορίας δικαστικών λειτουργών (με σύζυγο συνταξιούχο, άνεργο/-η κ.λπ.) δεν δικαιολογείται από λόγους δημόσιου συμφέροντος και, ως εκ τούτου, αντίκειται στο άρθρο 21 παρ. 1 Συντ. ΣτΕ Ολ 2511/2016 (παρατ. Δ. Τσαρούχας),

σελ. 153.

Ραδιοτηλεοπτικές άδειες. Οι διατάξεις της παραγράφου 2 του άρθρου 2Α του Ν 4339/2015, όπως το άρθρο αυτό προστέθηκε με το άρθρο τρίτο του Ν 4367/2016, με τις οποίες η αρμοδιότητα για την διενέργεια διαγωνιστικής διαδικασίας για την χορήγηση αδειών παρόχων περιεχομένου επίγειας ψηφιακής τηλεοπτικής ευρυεκπομπής ελεύθερης λήψης εθνικής εμβέλειας κατά την πρώτη εφαρμογή του θεσπιζομένου με τον ανωτέρω Ν 4339/2015 συστήματος ανατίθεται στον Υπουργό, στον οποίο έχουν ανατεθεί οι αρμοδιότητες της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης και Επικοινωνίας, αντίκεινται στο άρθρο 15 παρ. 2 του Συντάγματος, κατά τα βασίμως προβαλλόμενα με την κρινόμενη αίτηση. (Μειοψ., ειδικ. γνωμ.) ΣτΕ Ολ 95/2017 (παρατ. Σ. Βλαχόπουλος),

σελ. 133.

ΤΕΛΩΝΕΙΑΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ

Λαθρεμπορία – Πολλαπλά τέλη για λαθραία εισαγωγή αυτοκινήτων. Κατά συνδυαστική εκτίμηση και εφαρμογή των κριτηρίων Engel, έχει κριθεί επανειλημμένα, τόσο από το ΕΔΔΑ όσο και από το Συμβούλιο της Επικρατείας, ότι έχουν “ποινικό” χαρακτήρα, κατά την αυτόνομη έννοια της ΕΣΔΑ, πολλαπλά τέλη λαθρεμπορίας μεγάλου ύψους (ανερχόμενου σε δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ), όπως τα επίδικα. Τα διοικητικά δικαστήρια της ουσίας έλαβαν υπόψη την αμετάκλητη αθωωτική απόφαση για τις ίδιες παραβάσεις για τις οποίες επιβλήθηκαν πολλαπλά τέλη, κατά τρόπο που παραβιάζει την αρχή ne bis in idem. ΣτΕ 1992/2016, Tμ. Β΄ επταμ. (παρατ. Ι. Καστανάς),

σελ. 170.

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ

Πρόστιμα ΚΒΣ – Δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης. Σε περίπτωση παραβάσεων του ΚΒΣ, επί τη βάσει των οποίων τα βιβλία και στοιχεία του επιτηδευματία ενδέχεται να χαρακτηριστούν ως ανεπαρκή ή ανακριβή, με εντεύθεν συνέπεια τον εξωλογιστικό προσδιορισμό των ακαθαρίστων εσόδων, κινούνται παραλλήλως οι προβλεπόμενες από τις διατάξεις των άρθρων 30 παρ. 5 και 36 παρ. 7 ΚΒΣ δύο διαδικασίες, η δε συνταγματική επιταγή του άρθρου 20 παρ. 2 για προηγούμενη ακρόαση του διοικουμένου, πληρούται με την επίδοση του, κατά το άρθρο 30 παρ. 5 του ΚΒΣ, σημειώματος με το οποίο ο επιτηδευματίας καλείται, πριν από την έκδοση καταλογιστικών πράξεων (του ΚΒΣ ή φόρων), να προβάλει τις απόψεις του ενώπιον της φορολογικής διοίκησης τόσο για το κύρος των βιβλίων και στοιχείων του όσο και για τις αποδιδόμενες σε αυτόν παραβάσεις του ΚΒΣ. Τα ανωτέρω προϋποθέτουν ότι στο σημείωμα του άρθρου 30 παρ. 5 ΚΒΣ περιέχονται οι διαπιστώσεις του ελέγχου που συνιστούν παραβάσεις του ΚΒΣ και ότι η επίδοσή του γίνεται πριν από τη σύνταξη της σχετικής έκθεσης ελέγχου και την έκδοση της καταλογιστικής του προστίμου του ΚΒΣ πράξης (μειοψ.). ΣτΕ 39/2017 Τμ. Β΄ (παρατ. Δ. Φινοκαλιώτης),

σελ. 164.

Φοροαποφυγή. Μια νέα Οδηγία κατά της Φοροαποφυγής: Η Ευρωπαϊκή Ένωση ένα βήμα πιο κοντά στην αντιμετώπιση της BEPS. Στις 12 Ιουλίου 2016 υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Οδηγία για τη θέσπιση κανόνων κατά πρακτικών φοροαποφυγής. Στο παρόν άρθρο αφού αναλυθεί το νομικό πλαίσιο εντός του οποίου συντάχθηκε η νέα ευρωπαϊκή Οδηγία, τα νομικά κείμενα, στα οποία στηρίχτηκε η σύνταξή της και οι στόχοι που επιδιώκονται να επιτευχθούν με αυτήν, θα εξεταστεί εκτενώς καθένας από τους πέντε θεσπιζόμενους με τη νέα Οδηγία κανόνες για την αντιμετώπιση της φοροαποφυγής, οι οποίοι θα πρέπει σύντομα να ενσωματωθούν στο εσωτερικό μας φορολογικό σύστημα. Διάλογος με το Διεθνές Περιβάλλον Αικ. Καλαμπαλίκη,

σελ. 195.