ΣυμβΕφΠατρ 206/2014 [Εμπρησμός κακουργηματικός - Ενδεχόμενος δόλος - Απάτη κακουργηματική - Καταχραστές του Δημοσίου - Έγκλημα κατ’ εξακολούθηση]

ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Τεύχος 11/2015, Νοέμβριος

Νομοθεσία, Νομολογία, Θεωρία & Πράξη του Ποινικού Δικαίου

Εκδίδεται από το 1998 - Μηνιαία έκδοση

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

Απόσπασμα

Για την κατάφαση του κινδύνου ως καταστάσεως, η οποία διαμορφώνεται με την επίδραση διάφορων αιτιακών όρων που εξελίσσονται προς τη βλάβη, η οποία δεν έχει ακόμη επέλθει, η σχετική διαγνωστική διαδικασία δεν περιορίζεται στην πρόγνωση με βάση τα στοιχεία που είναι γνωστά μέχρι το αποφασιστικό χρονικό σημείο της πράξεως, αλλά επεκτείνεται σε διάγνωση του κινδύνου με βάση και στοιχεία που προέκυψαν μεταγενέστερα και επιβεβαιώνουν ή αμφισβητούν την ύπαρξή του. Στο μέτρο δε που η ιδιοκτησία δεν προσδιορίζεται με βάση τα ξεχωριστά πράγματα που αποτελούν το αντικείμενό της, αλλά κυρίως με αναφορά στο πρόσωπο που είναι φορέας της, το ορθότερο είναι να αποκλειστεί η συνδρομή του κοινού κινδύνου σε περιπτώσεις που απειλούνται πράγματα ενός και μόνο προσώπου, έστω κι αν από τον αριθμό τους καλύπτουν μια ιδιαίτερα μεγάλη έκταση? γιατί ο κίνδυνος δεν είναι τότε «κοινός» αλλά ορισμένος. Για τη στοιχειοθέτηση του αδικήματος του εμπρησμού με τη μορφή του άρθρου 264 στοιχ. β΄ ΠΚ, δεν απαιτείται επέλευση του εμπειρικού κινδύνου για άνθρωπο, αλλά η αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος πραγματώνεται με τη δυνατότητα προκλήσεώς του, χωρίς η εκ τυχαίων, εσωτερικών, παραγόντων διακοπή της αιτιακής διαδρομής προς τη βλάβη να αναιρεί την κατάφασή του. Περαιτέρω, η διάταξη του άρθρου 1 Ν 1608/1950 δογματικά απλώς εισάγει επιβαρυντικές περιστάσεις, δεν τυποποιεί εξαρχής νέα αδικήματα, αλλά επαυξάνει το υφιστάμενο κατά τον ΠΚ αξιόποινο συγκεκριμένων εγκλημάτων με τη συνδρομή ορισμένου ύψους ζημίας σε βάρος του Δημοσίου κ.λπ. Θεσπίζεται δηλ. μία ακόμη σειρά αυτοτελών και ιδιαίτερα διακεκριμένων μορφών των ήδη τυποποιημένων στον ΠΚ βασικών εγκλημάτων, προϋποθέτοντας την πλήρωση όλων των νομοτυπικών στοιχείων της αντικειμενικής και υποκειμενικής υποστάσεως αυτών. Έτσι, εφόσον το βασικό έγκλημα της απάτης υπάγεται λόγω του ύψους του οφέλους ή της ζημίας στη διάταξη του άρθρου 1 παρ. 1 Ν 1608/1950, ελάχιστη σημασία έχει η θεμελίωση των επικαλυπτομένων από το τελευταίο επιβαρυντικών κακουργηματικών περιστάσεων του άρθρου 386 ΠΚ.

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.