ΣυμβΠλημΑθ 1137/2016 [Χρέη προς το Δημόσιο – Ετερότητα προστατευόμενων εννόμων αγαθών – Υποχρεωτική αναδοχή χρεών δημοτικών επιχειρήσεων - Προϋποθέσεις απαλλαγής διοικούντων από προσωπική ή αλληλέγγυα ευθύνη]

ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Τεύχος 1, Ιανουάριος 2018

Νομοθεσία, Νομολογία, Θεωρία & Πράξη του Ποινικού Δικαίου

Εκδίδεται από το 1998 - Μηνιαία έκδοση

Θεματολογία νέων άρθρων;

Αν έχετε κάποια ιδέα πατήστε εδώ

Αν έχετε κάποια ερώτηση ή ένα άρθρο για δημοσίευση

πατήστε εδώ

Απόσπασμα

Με τη θέσπιση και τιμωρία των αδικημάτων αφενός της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο και τρίτους αφετέρου της φοροδιαφυγής επιδιώκεται η προστασία διαφορετικών εννόμων αγαθών· ειδικότερα, για το μεν πρώτο, προστατευόμενο έννομο αγαθό είναι τα δημόσια έσοδα, με την είσπραξη των πάσης φύσεως και ανεξαρτήτου αιτίας βεβαιωμένων και ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο και τρίτους, ενώ με το δεύτερο επιδιώκεται η εμπέδωση και διασφάλιση φορολογικής συνείδησης και ισονομίας, με την εκπλήρωση από τα φυσικά και νομικά πρόσωπα των αναλογούντων σε αυτά φορολογικών υποχρεώσεων. Συνεπώς, τόσο κατά την αντικειμενική όσο και κατά την υποκειμενική τους υπόσταση, οι επίμαχες διατάξεις επιφυλάσσουν διαφορετική ποινική μεταχείριση στους δράστες καθενός από τα παραπάνω εγκλήματα, δεδομένου ότι αποσκοπούν στον ποινικό κολασμό διαφορετικών εγκληματικών συμπεριφορών. Εξάλλου, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10 παρ. 1 και 9 Ν 4071/2012, θεσπίζεται υποχρεωτική αναδοχή των χρεών δημοτικών επιχειρήσεων κ.α., που λύθηκαν και τελούν υπό καθεστώς εκκαθάρισης, την εξόφληση των οποίων αναλαμβάνουν υποχρεωτικά οι ΟΤΑ που τις συνέστησαν. Περαιτέρω, σύμφωνα με την παρ. 9 του ίδιου άρθρου, προβλέφθηκε η απαλλαγή από αστική, ποινική ή άλλη ατομική ευθύνη των ορισθέντων ως εκκαθαριστών των παραπάνω επιχειρήσεων, ενώ, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 77 Ν 4170/2013, προβλέπεται, μεταξύ άλλων, ότι «οφειλές που βεβαιώθηκαν ταμειακά στις ΔΟΥ σε βάρος των αναφερόμενων δημοτικών επιχειρήσεων διαγράφονται με πράξεις της βεβαιούσας εν ευρεία εννοία αρχής και βεβαιώνονται σε βάρος του οικείου ΟΤΑ μόνο για τα ποσά των κυρίων οφειλών». Η διαγραφή των επίμαχων οφειλών από τις δημοτικές επιχειρήσεις και η επαναβεβαίωσή τους στους οικείους ΟΤΑ συνιστά λόγο απόσβεσης της φορολογικής ενοχής συνολικά και αντικειμενικά, υπό την έννοια ότι απαλλάσσονται αυτής και τα δύο φορολογικά υποκείμενα, ήτοι τόσο η δημοτική επιχείρηση όσο και οι διοικούντες αυτήν. Στην προκείμενη περίπτωση, ο κατηγορούμενος, υπό την ιδιότητα του εκκαθαριστή αστικής εταιρίας μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, διαπιστώθηκε πως, κατά τη φορολογική περίοδο 1.1.2010 – 31.12.2010, δεν είχε αποδώσει: α) Φόρο Μισθωτών Υπηρεσιών (ΦΜΥ), β) Φόρο Προστιθέμενης Αξίας (ΦΠΑ) και γ) Φόρο, Χαρτόσημο, ΟΓΑ χαρτοσήμου επί αμοιβών τρίτων. Ο τελευταίος, επικαλούμενος τις παραπάνω διατάξεις, ισχυρίστηκε πως το αξιόποινο του αποδιδόμενου σ’ αυτόν εγκλήματος έχει εξαλειφθεί, δεδομένου ότι, κατόπιν της θέσης σε ισχύ του Ν 4071/2012, οι ΟΤΑ κατέστησαν μόνοι υπόχρεοι έναντι του Δημοσίου προς εξόφληση των γεννημένων μέχρι 31.12.2010 οικονομικών υποχρεώσεων των αστικών μη κερδοσκοπικών επιχειρήσεών τους, οι οποίες έχουν λυθεί και τελούν υπό καθεστώς εκκαθάρισης. Σύμφωνα με την εισαγγελική πρόταση, η προβλεπόμενη υποχρεωτική αναδοχή χρέους από τους ΟΤΑ και η συνεπεία αυτής απαλλαγή των ορισθέντων ως εκκαθαριστών των επίμαχων επιχειρήσεων από κάθε είδους ατομική ευθύνη αφορά αποκλειστικά ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο και το ΙΚΑ, ανεξαρτήτως του χρόνου βεβαίωσης αυτών, και, συνεπώς, στο πεδίο εφαρμογής της ρύθμισης υπάγεται μεν το ποινικό αδίκημα της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο και τρίτους, καθώς και το αδίκημα της μη καταβολής εργοδοτικών και εργατικών εισφορών (1 παρ. 1 και 2 ΑΝ 86/1967), όχι όμως και τα εγκλήματα της φοροδιαφυγής του Ν 2523/1997 (νυν 66 Ν 4174/2013), μεταξύ των οποίων και το αποδιδόμενο στον κατηγορούμενο έγκλημα του άρθρου 18 Ν 2523/1997. Εξάλλου, η προβλεπόμενη απαλλαγή τελεί υπό την προϋπόθεση ότι τα ορισθέντα ως εκκαθαριστές πρόσωπα δεν είχαν ασκήσει διοίκηση και δεν είχαν υπάρξει υπάλληλοι στις υπό εκκαθάριση επιχειρήσεις (άρθρ. 10 παρ. 9 εδ. β΄ Ν 4071/2012), κάτι που στην προκειμένη περίπτωση δεν ισχύει. Αντίθετο το βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, το οποίο έκρινε πως δεν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις σε βάρος του κατηγορουμένου για τη στοιχειοθέτηση του αποδιδόμενου σε αυτόν αδικήματος, αποφαινόμενο να μην γίνει κατηγορία εις βάρος του.

Το παρόν περιεχόμενο είναι συνδρομητικό και πλήρως προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές του περιοδικού.

  • Εάν είστε συνδρομητής παρακαλώ συνδεθείτε εδώ.
  • Εάν θέλετε να γίνετε συνδρομητής αγοραστε το έργο και αποκτήστε πλήρη δικαιώματα πρόσβασης
  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το πως μπορείτε να γίνετε συνδρομητής στην Ψηφιακή Νομική Βιβλιοθήκη nbonline.gr επικοινωνήστε μαζί μας με email ή τηλεφωνικώς.